Ποιοι είμαστε;

Δεν γίνεται. Απλά δεν γίνεται να παραμένουμε άνθρωποι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Καταθέτω την ιδιότητα μου. Δεν είμαι πια άνθρωπος. Πείτε με όπως θέλετε. Πείτε με ζώο. Πείτε με ον. Πείτε με πράγμα. Μη με ξαναπείτε όμως άνθρωπο. Δεν είναι οι άνθρωποι έτσι. Δεν γίνεται. Δεν γίνεται να βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια και να μην μπορώ να τους βοηθήσω. Δεν γίνεται. Πείτε με μηχανή. Πείτε με ζόμπι. Πείτε με φάντασμα. Άνθρωπος όμως δεν είμαι πια. Δεν γίνεται να αντέχω κάθε μέρα και μια νέα αυτοκτονία.

Ούτε κι εσύ είσαι και το ξέρεις. Δεν είσαι πια άνθρωπος.

Τι είμαστε λοιπόν; Τι σκατά έχουμε γίνει; Δεν γίνεται να αντέχουμε να διαβάζουμε κάθε μέρα για μια νέα αυτοκτονία. Κάθε μέρα! Κάθε μέρα κι άλλος ένας μεσήλικας, κάθε μέρα κι άλλη μία άνεργη, και μια μάνα, κι ένας γιος, ένας απελπισμένος, ένας χρεωμένος, ένας κι άλλος ένας κι άλλος κι άλλος... Μια τεράστια λίστα από επαγγέλματα, ιδιότητες, επιθετικούς προσδιορισμούς. Μια λίστα που αυξάνει τους αριθμούς στις στατιστικές. Κάθε μέρα! Κι εμείς ακόμα αντέχουμε. Δεν γίνεται αυτό ρε γαμώτο! Δεν γίνεται να είμαστε τόσο απαθείς. Δεν γίνεται να μην μπορούμε να το σταματήσουμε.

Δεν γίνεται να μην είμαστε άνθρωποι πια!

Bombay Sapphire

Σταθερό αυτάρεσκο βάδισμα. Σαν να ζυγίζει το κάθε σου …. («καμπανέλι») δέκα κιλά. Μαλλί τρέντυ επιμελώς ατημέλητο και ανασηκωμένο μπροστά. Ζακέτα μπλέ ραφ γνωστής φίρμας ρούχων, μπλουζάκι κολλητό, τζιν αγοραστό φθαρμένο. Παπούτσι στυλάτο καφέ με μαύρο τύπου Αλ Καπόνε. Το βλέμμα γεμάτο αυτοπεποίθηση με αρκετή δόση αλαζονείας. Και στο δεξί χέρι σου κρατάς τσάντα τύπου αντρική! Άσπρη με καφέ λουράκι, μεγάλη. Θα μπορούσα να την κρατάω κι εγώ βέβαια. Την άνοιξες και φόρεσες κάτι ακουστικά μεγάλα άσπρα συνδεδεμένα με το ΜΡ3 σου. Κι όταν ένα ζευγάρι μεσήλικων σε ρώτησαν «από πού τα ‘χεις πάρει;» η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, «από την Αμερική».

Σε παρατηρούσα κι αναρωτιόμουν, τι να ψήφισες άραγε; Νέα Δημοκρατία για να ταιριάζει με την μπλε τρέντυ ζακέτα σου; Ίσως Πασοκ γιατί και οι γονείς σου το ίδιο. Ή μήπως Συριζα; Ναι γιατί όχι θα μπορούσες να έχεις ψηφίσει και Σύριζα γιατί σ’ αρέσει ο Αλέξης. Χρυσή Αυγή μπα όχι πολύ μπρουτάλ για τα γούστα σου. Ο Καμμένος ναι ίσως να σου άρεσε αν και κάπως παλιομοδίτικος. Ίσως Δημιουργία Ξανά, ναι, τα έχεις βαρεθεί τα κόμματα, ο διαφημιστής είναι καλύτερος, αυτός ξέρει είναι τεχνοκράτης. Ίσως και Δράση γιατί όχι, έφτιαξε το μετρό λίγο είναι αυτό; Μπορεί βέβαια να μην ψήφισες καθόλου, σιγά και τι θα άλλαζε, δεν αλλάζει τίποτα εδώ θα φύγεις σε ένα μήνα θα πας εξωτερικό.

Δεν θα μάθω ποτέ όμως τι ψήφισες αλήθεια… Δεν θα σε κρίνω, γιατί δεν σε ξέρω. Αλλά και να σε ήξερα πάλι δεν θα μπορούσα να σε κρίνω. Σου κόλλησα την ταμπέλα σου όμως και τέλος. Αυτό δεν κάνουμε όλοι; Κολλάμε την ταμπέλα την σωστή και τέλος. Σωστή βέβαια πάντα με τα δικά μας μάτια…

Το κομματόσκυλο

Το κομματόσκυλο βγαίνει σε πολλά χρώματα. Πράσινο, κόκκινο, μπλε, μαύρο.
Το κομματόσκυλο δεν έχει ηλικία, μπορεί να είναι από 16 έως 116.
Το κομματόσκυλο μπορεί να είναι ο αγαπημένος μας θείος, ο νονός, ο παππούς, η ξαδέρφη, η καλύτερη μας φίλη, ο καλός μας γείτονας.
Το κομματόσκυλο θα ψηφίσει χωρίς ενοχές, χωρίς αμφιβολίες, χωρίς δεύτερες σκέψεις.
Το κομματόσκυλο δεν θα μετανιώσει ποτέ για την επιλογή του γιατί ξέρει πως είναι η καλύτερη επιλογή.
Το κομματόσκυλο είναι μόνο του στον δρόμο της αλήθειας.
Το κομματόσκυλο είναι μονόδρομος.

Υ.Γ. Τελικά αποφάσισα τι θα ψηφίσω (είχα ναι τους ενδοιασμούς μου). Θα ψηφίσω ΠΑΣΟΚΑΡΑ και μετά θα μεταναστεύσω, έτσι για να εκδικηθώ όσους θα μείνουν πίσω και θα ψηφίσουν ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και λοιπούς συγγενείς…

Ένας καλός Άνθρωπος

Νεαρός. Παλικαράκι. Γελαστός. Μελαμψός.

Το όνομα του δεν θα το μάθουμε ποτέ. Πέρασε στις ειδήσεις που μας λυπούν για λίγα δευτερόλεπτα με την τραγικότητά τους αλλά δεν μας συγκλονίζουν, δεν αλλάζουν την ζωή μας, δεν μας κάνουν να βγούμε στον δρόμο, δεν δακρύζουμε. Τους δικούς του συγγενείς δεν θα τους δούμε ποτέ να κλαίνε στην κάμερα. Ήταν ένας αριθμημένος νεκρός. Τέσσερεις νεκροί.

Δεν θυσιάστηκε για υψηλά ιδανικά. Ο θάνατος του δεν ήταν πολιτική πράξη. Δεν ήταν ήρωας. Ήταν ένας από αυτούς που δεν θέλουμε γιατί είναι πολύ μαυριδεροί για τα γούστα μας. Ήταν ένας μετανάστης. Μπορεί να ήταν και λαθραίος. Ήταν απλά ένας καλός άνθρωπος. Ένας καλός άνθρωπος.

Φόρο τιμής και στεφάνι καταθέτω σε αυτόν που χωρίς κανένα όφελος και καμιά ματαιοδοξία θυσίασε τη ζωή του για να σώσει έναν άλλον άνθρωπο.

Φόρο τιμής και προσευχή κάνω γι’ αυτόν που χωρίς σκέψη αυτοσυντήρησης θυσίασε τη ζωή του για να σώσει έναν άλλον άνθρωπο.

Γιατί αυτός ήταν άνθρωπος μέχρι το μεδούλι.


Συνέβη χτες και το ξέρω από πρώτο χέρι, το ρεπορτάζ δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά δεν έχει σημασία.

Η υποκρισία της μάζας ή η τέχνη της συγκίνησης

- Το άκουσες;
- Τι;
- Ένας ηλικιωμένος αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος
- Τι λες;
- Ναι ρε συνταξιούχος λέει πήγε στο Σύνταγμα και αυτοπυροβολήθηκε!
- Τι λες..Πωπω!!! Τραγικό, άστα να πάνε…!

----------------------------

Γιατί τώρα; Γιατί να μας «πάρει» ο πόνος τώρα; Σήμερα μας άγγιξε όλους αυτό, γιατί;
Κάθε μέρα αυτοκτονούν. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ δύο άνθρωποι τουλάχιστον. Το 2009 ήταν ένας την μέρα. Το 2010 έγιναν δύο. Κι από το 2011 και φέτος οι αυτοκτονίες αυξάνονται συνεχώς.
Γιατί να βγω σήμερα με κεράκι και δάκρυα στα μάτια και δεν είχα βγει από χθές και προχθές;

Πόσο έχουμε τελικά αποξενωθεί από την ίδια μας την φύση;

Πρέπει να το δω στην τηλεόραση ή να το μάθω στο φεισμπουκ για να συγκινηθώ; Πρέπει να λειτουργήσω σαν μάζα; Δεν βλέπω γύρω μου τι γίνεται; Δεν είδα χτες; Τι άλλαξε σήμερα;

Αντιδρώ μόνο από αντίδραση στο σοκ; Έπρεπε να έρθει το πρόβλημα στην μούρη μου; Στην οθόνη μου μπροστά;

Όχι φίλε μου δημοσιογράφε κατ ‘ όνομα, δεν θα αντιδράσω τώρα από αντίδραση. Δεν θ’ αντιδράσω τώρα επειδή εσύ θες να μου πλασάρεις λίγη συγκίνηση για να τρομάξω. Δεν τσιμπάω στο κοίτα αυτός αυτοκτόνησε, για να μην φτάσεις κι εσύ εκεί σκάσε και κολύμπα.

Όχι φίλε μου γιατί εμένα δεν σαλεύει το μάτι μου. Και θα βγω και θα σας πάρει ο διάολος. Θα βγω ναι θα βγω. Κάποια στιγμή θα βγω. Τη στιγμή που δεν θα το περιμένεις.

Η αδιακρισία του ρατσισμού

Το παιδί σου είναι 7 χρονών. Του χρόνου θα πάει Β’ Δημοτικού. Στην τάξη του φέτος είναι 25 παιδιά. Υπάρχει μόνο ένα που είναι από την ίδια χώρα, μιλάει την ίδια γλώσσα έχει την ίδια κουλτούρα. Υπάρχει μόνο ένα Ελληνάκι. Τα υπόλοιπα είναι από διάφορες χώρες.

Είναι ρατσισμός άραγε να θέλεις το παιδί σου να μπορεί να συναναστραφεί με τους συμμαθητές του; Είναι ρατσισμός να θέλεις το παιδί σου να μην μαθαίνει όλη τη χρονιά πώς να μιλήσει αφού ήδη ξέρει;

Νοίκιασες φτηνό σπίτι στην Κυψέλη. Οι δρόμοι το βράδυ είναι έρημοι και σε διάφορες γωνίες βλέπεις μαζεμένους νέγρους (μαύρους τους λέγαμε κάποτε, οι λέξεις δεν φτιάχνουν τον ρατσισμό αλλά οι ιδέες) για τους οποίους έχεις ακούσει κατά καιρούς πως είναι συμμορίες. Δεν το ξέρεις βέβαια με σιγουριά αλλά καλού κακού φυλάγεσαι. Ένα απόγευμα κοιμόσουν αλλά σε ξύπνησαν 2 αστυνομικοί. Είχαν διαρρήξει το διαμέρισμα σου κι οι αστυνομικοί σε ρώταγαν αν είσαι ο ένοικος. Σε ένα μήνα καθώς γύριζες σπίτι μετά από ξενύχτι άκουσες πυροβολισμούς. Δεν τρόμαξες. Έκανες ένα τσιγάρο να χαλαρώσεις μόνο κι ύστερα κοιμήθηκες. Ένα βράδυ άκουσες φασαρία στο κάτω διαμέρισμα, μάλλον από της Ρωσίδας ήταν δεν είσαι και σίγουρος. Στην πολυκατοικία που νοικιάζεις μένει άλλη μια γιαγιά μόνο από την Ελλάδα. Την άλλη μέρα το πρωί έμαθες πως την Βουλγάρα τελικά την είχαν σκοτώσει.

Είναι ρατσισμός άραγε που την επόμενη κιόλας μέρα σηκώθηκες κι έφυγες; Είναι ρατσισμός να μην θέλεις να φοβάσαι;

Κάποια στιγμή πρέπει να γίνει μια διάκριση τι είναι ρατσισμός και τι όχι. Δεν είναι όλοι οι μετανάστες κακοί αλλά ούτε καλοί. Όπως δεν είναι κι όλοι οι Έλληνες. Άραγε θα έβλαπτε σε κάτι την χώρα να δίνει πιστοποιητικά ταυτοποίησης σε όλους τους μετανάστες; Τι θα μας πείραζε να πάψουν να είναι λαθρό οι μετανάστες; Έρχονται όλοι άραγε χωρίς διαβατήρια; Δεν είναι μόνο οι Πακιστανοί. Είναι και οι Ρωσίδες που έρχονται με διαβατήρια αλλά τους τα κρατάνε και τις κάνουν πουτάνες. Είναι και οι Βουλγάρες που τις έχουν τα γραφεία ενοικιάσεων εργαζομένων. Πόσο δύσκολο είναι να βρεις αυτόν που έχει 10 Πακιστανούς και τους εκμεταλλεύεται στα φανάρια; Μια βδομάδα αν κάτσω εγώ και παρακολουθήσω ποιος τους πηγαινοφέρνει, με ποιον συναλλάσσονται ή που κοιμούνται θα τον βρω. Και γιατί πρέπει να με βάζει εμένα αυτό το κωλοκράτος στην διαδικασία να τσακώνομαι μαζί τους; Είναι ρατσιστικό που τους λυπάμαι; Είναι ρατσιστικό που δεν θέλω να μου πλύνουν το τζάμι όμως; Κάποτε ήταν τα παιδιά των φαναριών, δεν ξέρω αν το θυμάστε. Πριν είναι αλλοδαπά αυτά τα παιδιά συνήθως ήταν γυφτάκια. Εκεί δεν υπήρχε κάποια ρατσιστική διάθεση εκτός από την απλή επιθυμία να μην σου λερώνουν το αυτοκίνητο.

Τι μας εμποδίζει λοιπόν από το να μην γκετοποιούνται οι μετανάστες σε συγκεκριμένες περιοχές; Κάνει έλεγχο η αστυνομία; Έπιασε 10 χωρίς χαρτιά. Δεν ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί. Ωραία. Βρες τους ρε φίλε! Συνεννοήσου με την χώρα απ’ όπου ήρθαν. Δεν θα θέλουν να σου πουν οι ίδιοι; Γιατί; Βρες τους και δώσ’ τους ταυτότητα ελληνική αλλοδαπή, διαβατήριο, πράσινη κόκκινη, δεν με νοιάζει. Δως τους κάτι όμως. Να ξέρουν πως βρίσκονται σε συγκεκριμένη χώρα κι εγώ να ξέρω ότι είναι ο Αχμετ Τάδε. Κι αν έρθει ο Αχμετ να με κλέψει να ξέρω ότι ήταν αυτός. Κι όχι ότι όλοι οι Αχμετ που ζουν εδώ είναι κλέφτες. Άμα δεν ξέρω τον κάθε Αχμετ, όχι σε τέλειο βαθμό, έστω όσο ξέρω και τους γείτονες στο τετράγωνο που μένω πως θα συμβιώσω μαζί του χωρίς να τον φοβάμαι και χωρίς να με φοβάται; Γιατί άραγε οι αιτήσεις ασύλου καθυστερούν τόσο;

Δηλαδή αν γίνει το στρατόπεδο (συγκέντρωσης) υποδοχής τι θα αλλάξει; Θα τους πιάνουν από το κέντρο της Αθήνας ας πούμε και θα τους στέλνουν εκεί; Και μετά; Μήπως θα τους σκοτώνουν κιόλας; Σκοπός είναι να τους εξαφανίσουμε; Έτσι κι αλλιώς αν δεν κάνω λάθος η συνθήκη Δουβλίνο 2 δεν μας αφήνει και πολλές επιλογές. Δεν μας ενοχλούν οι άνθρωποι μας φοβίζουν. Όπως με φοβίζει ο έλληνας νέος ενοικιαστής του κάτω ορόφου που κάθε βράδυ φωνάζει και βρίζεται με την γυναίκα του και δεν έχω ιδέα αν την δέρνει κιόλας κι αν μια μέρα την βρουν «σφαγμένη» ή εκείνον. Με φοβίζει αυτή η νέα πραγματικότητα των φοβισμένων αδρανοποιημένων τηλεθεατών που το μόνο μέλημα μας είναι αν θα έχουμε κι αύριο δουλειά. Με φοβίζει η απώλεια της ανθρωπιάς και το ξεπούλημα της ψυχής μας για λίγα ευρώ.

ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΑΦΕΝΤΙΚΩΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΞΕΝΟΙ

Αξίζει να διαβάσετε αυτό.

Και να δείτε αυτό.

Ω τι κόσμος μπαμπά!

Χαζοχαρούμενη ευαισθησία…
Ψεύτικη ευημερία…
Ανούσια μαλακία…

Πόσο πιο χαμηλά θα φτάσουμε, πόσο ακόμα θα ξεφτιλιστούμε;
Μας πειράζουν τα γιαούρτια στον λαοφιλή (έλεος πια με τις λέξεις καραμέλα) τραγουδιστή γιατί «εεε… δεν πρέπει… η βία δεν είναι λύση… δεν είναι σωστό!»
αλλά κάτι ηλίθια τηλεπαιχνίδια με κάτι καραγκιόζηδες παρουσιαστές που δίνουν και φιλανθρωπία σε ίδρυμα για παιδιά με καρκίνο, δεν μας πειράζουν;
.....................
Καλά αυτό σε πείραξε θα μου πείτε; Αυτό είναι το λιγότερο… Ναι σωστά αλλά κάποια τέτοια πράγματα δείχνουν την παρακμή μας τόσο «χειροπιαστά».

Το σκουφί

Ο πρώτος προσπέρασε. Η δεύτερη άλλαξε πεζοδρόμιο. Ο τρίτος κοίταξε απαξιωτικά. Ο τέταρτος κούνησε το κεφάλι του. Εσύ σταμάτησες. Άγνωστο γιατί.

Ήταν βράδυ και περπατούσες βιαστικά όπως πάντα. Ένας νέος άντρας σε πλησίασε. Σχεδόν ανέκοψε την πορεία σου.

«Θα μου πάρετε κάτι να φάω;»

Τον περιεργάστηκες γρήγορα, φορούσε σκουφί και είχε μπροστά του, φορεμένο ανάποδα, ένα σακίδιο ανοιχτό. Το ένα χέρι του ήταν μέσα στην τσάντα σαν κάτι να έψαχνε.

«Είμαι άστεγος…» συνέχισε εκείνος κι εσύ μουρμούρισες «να σου πάρω κάτι να φας;»

«Είμαι πεινασμένος και παγωμένος» τον κοίταξες αυστηρά, έκανε μια μικρή παύση «ε ίσως να πάρω και ένα καφέ γιατί κρυώνω». Χαμογέλασες. Αμέσως έκανες κίνηση ν’ ανοίξεις την τσάντα σου. Είπες «αρκεί να μην πάρεις τίποτα άλλο» και τον κοίταξες στα μάτια κι ενώ άνοιγες το πορτοφόλι σου σκέφτηκες πως θα ήταν καλύτερα να του δώσεις χαρτονόμισμα και να φύγεις, πιο γρήγορη κίνηση, 5 ευρώ δεν πειράζει, ίσως να μην ήταν καλή ιδέα να σταματήσεις. Δεν βρήκες πεντάευρω. Δίπλωσες ένα εικοσάευρω και του το ‘δωσες χαμηλά στο χέρι όπως φίλευαν κάποτε οι γιαγιάδες τα εγγόνια τους.

«Σε ευχαριστώ! Είμαι φορέας του AIDS και μόλις βγήκα από το νοσοκομείο…» είπε κι εσύ ήδη είχες ξεκινήσει να φεύγεις όταν σχεδόν σου φώναξε «πώς να στο ανταποδώσω;» Γέλασες «να ‘σαι καλά, να ‘σαι καλά» είπες γρήγορα. Κι ο νέος με το σκουφί και την αργή ομιλία είπε «Να έχεις τις ευχές μου… είμαι καλό παιδί… πιάνουν…». «Ευχαριστώ, να ‘σαι καλά» ψέλλισες κι έφυγες βιαστικά…




Μήπως έπρεπε να του πάρεις κάτι να φάει; Δεν θα μπορούσες να έχεις περάσει μια ώρα μαζί του; Να πιεις ένα καφέ, να ακούσεις την ιστορία του; Όχι όχι… Μόνο τα λεφτά σου μπορούσες να δώσεις... Είκοσι ευρώ και λίγη τσαλακωμένη ανθρωπιά…

Επικουρική ασφάλεια

Αναρωτιέσαι πως θα τα βγάλεις πέρα. Αρχίζεις να καταγράφεις έσοδα έξοδα. Δεν σου βγαίνουν τα νούμερα. Θα κάνεις οικονομία σκέφτεσαι. Θα κόψεις από δω, θα κόψεις από κει, θα τα καταφέρεις. Γκρινιάζεις στους φίλους σου. Σιχαίνεσαι την μιζέρια. Δεν είχες μάθει έτσι εσύ. Η ανασφάλεια σε τρελαίνει. Πνίγεσαι. Να φύγεις ψιθυρίζεις στο μυαλό σου συνεχώς.

Και μια μέρα στο φανάρι ενώ γνέφεις στον πακιστανό όχι για τα τζάμια και σκέφτεσαι να μην βγεις για ποτό σήμερα για οικονομία, ακριβώς δίπλα σου στον σκουπιδοτενεκέ μια ηλικιωμένη γυναίκα, μία γιαγιά, μία γιαγιά καλοβαλμένη προσπαθεί να ψαρέψει με ένα ξύλο τις σακούλες μέσα από τον κάδο.

Παύση. Θυμός. Οργή. Ενοχή. Είναι ό,τι θα προλάβεις να σκεφτείς. Η εικόνα αυτή σαν κομήτης θα πέσει πάνω σου και θα σε λιώσει. Σε μια στιγμή βούλιαξες μες την άσφαλτο.

Η ανατροπή δεν είναι εκπομπή κλπ κλπ, όπως λέει το σύνθημα. Η ανατροπή είναι πράξη. Η ανατροπή είναι σύγκρουση. Είναι πρώτα απ’ όλα σύγκρουση ιδεολογική με τον εαυτό σου. Η ανατροπή είναι αγώνας και πάλη. Είναι αντίσταση. Θα μάθεις να ζεις με λιγότερα όχι γιατί στο επιβάλουν αλλά από ανάγκη, ανάγκη επιβίωσης. Δεν φτάνει όμως μόνο να επιβιώσεις. Χρειάζεται να προσπαθήσεις και να αλλάξεις ό,τι σε οδήγησε εδώ. Αλλιώς θα μείνεις μισός άνθρωπος να μισείς τους άλλους.

Υ.Γ. Μία πέτρα δεν φέρνει την άνοιξη. Δέκα φέρνουν το χάος. Χιλιάδες όμως;

"ΛΑΕ ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ"

Από μικρή θυμάμαι η αγαπημένη μου γιορτή στο σχολείο ήταν «το Πολυτεχνείο». Τα τραγούδια και τα ποιήματα με γέμιζαν θαυμασμό για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να έχω εγώ δημοκρατία, όπως μου έλεγαν.

Πάντα με συγκινούσε και με συγκινεί η γνωστή φωνή… «αδέλφια, αδέλφια μας στρατιώτες... δεν θα σηκώσετε όπλο… είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι… σε γνωρίζω από την κόψη…» Ποτέ μα ποτέ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα στην εικόνα του τανκς που ρίχνει την πόρτα.

Κι όμως σήμερα, τώρα που βλέπω ένα ντοκυμαντέρ για το μετά, με τις πρώτες εκλογές μετά την πτώση, τους αγρότες και τις κινητοποιήσεις τους, την πορεία του ‘75 κλπ δάκρυα κυλούν και πάλι. Σχεδόν 40 χρόνια μετά και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ίδιες διεκδικήσεις, ίδια αιτήματα, ίδιες πορείες, ίδιοι μπάτσοι κι εμείς θλιβεροί κομπάρσοι. Μικρά παιδάκια που σφίγγουμε τα χεράκια μας και χτυπάμε στον αέρα, στα τυφλά, μέχρι να μεγαλώσουμε κι εμείς, να βολευτεί η κοιλιά μας και να αναπολούμε τον Δεκέμβρη μας και την άγρια νιότη μας.

Μπορεί το τραγούδι να λέει «σαν βγω από αυτή την φυλακή», φοβάμαι όμως πως δεν θα βγούμε ποτέ από αυτή την φυλακή.

Σωπαίνω… πότε επιτέλους θα σημάνουν αυτές οι καμπάνες;