Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανθρώπινη μικροπρέπεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ανθρώπινη μικροπρέπεια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

Η υποκρισία της μάζας ή η τέχνη της συγκίνησης

- Το άκουσες;
- Τι;
- Ένας ηλικιωμένος αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος
- Τι λες;
- Ναι ρε συνταξιούχος λέει πήγε στο Σύνταγμα και αυτοπυροβολήθηκε!
- Τι λες..Πωπω!!! Τραγικό, άστα να πάνε…!

----------------------------

Γιατί τώρα; Γιατί να μας «πάρει» ο πόνος τώρα; Σήμερα μας άγγιξε όλους αυτό, γιατί;
Κάθε μέρα αυτοκτονούν. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ δύο άνθρωποι τουλάχιστον. Το 2009 ήταν ένας την μέρα. Το 2010 έγιναν δύο. Κι από το 2011 και φέτος οι αυτοκτονίες αυξάνονται συνεχώς.
Γιατί να βγω σήμερα με κεράκι και δάκρυα στα μάτια και δεν είχα βγει από χθές και προχθές;

Πόσο έχουμε τελικά αποξενωθεί από την ίδια μας την φύση;

Πρέπει να το δω στην τηλεόραση ή να το μάθω στο φεισμπουκ για να συγκινηθώ; Πρέπει να λειτουργήσω σαν μάζα; Δεν βλέπω γύρω μου τι γίνεται; Δεν είδα χτες; Τι άλλαξε σήμερα;

Αντιδρώ μόνο από αντίδραση στο σοκ; Έπρεπε να έρθει το πρόβλημα στην μούρη μου; Στην οθόνη μου μπροστά;

Όχι φίλε μου δημοσιογράφε κατ ‘ όνομα, δεν θα αντιδράσω τώρα από αντίδραση. Δεν θ’ αντιδράσω τώρα επειδή εσύ θες να μου πλασάρεις λίγη συγκίνηση για να τρομάξω. Δεν τσιμπάω στο κοίτα αυτός αυτοκτόνησε, για να μην φτάσεις κι εσύ εκεί σκάσε και κολύμπα.

Όχι φίλε μου γιατί εμένα δεν σαλεύει το μάτι μου. Και θα βγω και θα σας πάρει ο διάολος. Θα βγω ναι θα βγω. Κάποια στιγμή θα βγω. Τη στιγμή που δεν θα το περιμένεις.

Σάββατο 17 Σεπτεμβρίου 2011

Earthlings

Δυο φίλοι μου με παρότρυναν να δω το παρακάτω ντοκιμαντέρ κι αμέσως μετά προσπάθησαν να με αποτρέψουν.

Το θέαμα τις περισσότερες φορές σοκαριστικό και συγκινητικό. Βούρκωσα στη θέα μικρών , σχεδόν νεογέννητων γουρουνιών που τους έκοβαν, χωρίς αναισθησία, την ουρά, τα αυτιά, τα γεννητικά όργανα και τα δόντια. Στα κοτοπουλάκια κόβουν το ράμφος. Τα δελφίνια σφαγιάζονται μαρτυρικά σε κοινή θέα για να πουληθούν ως κρέας φάλαινας, τις περισσότερες φορές. Αγελάδες Ινδίας ψοφάνε από την κακοποίηση και την κακομεταχείριση για να γίνουν δερμάτινα μπουφάν. Αλεπούδες και άλλα ζώα γούνας φυλακίζονται και θανατώνονται με επαναληπτικά πρωκτικά ηλεκτροσόκ. Φώκιες χτυπιούνται με αιχμηρά αντικείμενα στο κεφάλι. Ελέφαντες τσίρκου κακοποιούνται μέχρι να υπακούσουν σε παράλογες κι έξω από την φυσική ζωή τους εντολές.

Όσες φορές δάκρυσα άλλες τόσες εξοργίστηκα. Εξοργίστηκα όταν για την διασκέδαση και μόνον, ζώα δένονται, μένουν νηστικά, υποβάλλονται σε ηλεκτροσόκ. Ναι, φαντάζομαι πως μπορεί κάποια θεάματα, όπως το λάσο, να προέρχονται από παλιότερες συνήθειες των κοινωνιών αλλά πλέον είναι άχρηστα και γίνονται μόνο για την πλάκα. Άραγε μπορεί να θεωρηθεί πλάκα το μπόουλινγκ περιστεριών ή ψυχασθένεια; Είναι τρομακτικό το πόσο πολύ έχουμε απομακρυνθεί από την φύση και πόσο πολύ έχουμε αλλοιώσει τη σχέση μας με τα άλλα ζώα. Ακόμα και το κυνήγι αν δεν είναι για να τραφείς είναι απαράδεκτο. Ποιο το νόημα να έχεις τα κέρατα του ταράνδου στο σαλόνι σου; Για να δείξεις ανδρεία και ρώμη σε ποιον;

Όμως έχω και μία μεγάλη ένσταση. Μπορεί οι εικόνες να είναι αποκρουστικές και φρικτές, μπορεί το στομάχι μου να ανακατεύτηκε αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα νιώσω ενοχές που τρώω κρέας. Δεν συμφωνώ με τον στόχο της ταινίας. Δεν γίνεται να ζήσουμε χωρίς να χρησιμοποιούμε τα ζώα για τροφή και ένδυση.* Αυτό που γίνεται είναι να καταλάβουμε πως όλο αυτό είναι συνέπεια του υπερπληθυσμού των πόλεων και της μαζικής κατανάλωσης. Πράγμα που φυσικά δεν είναι ασύνδετο με το οικονομικό σύστημα του καπιταλισμού. Δεν είναι λοιπόν λύση το να κόψουμε το κρέας. Θα υπάρχουν τόσες άλλες χιλιάδες άνθρωποι που δεν θα το κάνουν. Μπορούμε όμως να θελήσουμε μιαν άλλη μεταχείριση πιο ανθρώπινη, πρώτα από όλα για μας τους ίδιους. Η βία σε ζώο σε εξαγριώνει. Είναι βία κατά της ζωής, δεν έχει σημασία που δεν είναι ανθρώπινη.(Είναι λίγο περίεργη αυτή η φράση βέβαια γιατί η άλλη λέξη για τη ζωή είναι ο βίος) Μπορούμε να επιδιώξουμε λιγότερη κατανάλωση κρέατος και μπορούμε να επιδιώξουμε άλλους τρόπους θανάτωσης.

Μπορεί τα ζώα να πονάνε όπως και οι άνθρωποι αλλά είναι κάτι φυσικό ο πόνος. Τα ζώα πονάνε και χωρίς την ανθρώπινη παρέμβαση, το ένα τρώει το άλλο. Σκοτώνονται μεταξύ τους είτε για να τραφούν είτε για να κυριαρχήσουν, ακόμα και για να αναπαραχθούν. Αυτό όμως είναι ένας φυσικός μηχανισμός. Το να προκαλείς όμως πόνο εν γνώσει σου ενώ έχεις τη δυνατότητα να μην το κάνεις τότε αυτό είναι βασανισμός.


*για την ακρίβεια ναι γίνεται να ζήσουμε χωρίς τροφή κι ένδυση εντελώς αλλά θα πρέπει να αναζητήσουμε το πώς σε μεταφυσικές προσεγγίσεις.

Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2011

Αναδημοσίευση (γιατί κάποια πράγματα συμβαίνουν και εκτός Αθήνας)

αναδημοσίευση απο ixnilasies.blogspot.com

Ένοχοι!

Πολύ σύντομα η υπόθεση έχει ως εξής: το Μάιο του 2008 κλήθηκε ο σύλλογος διδασκόντων του 2ου ΓΕΛ Γιαννιτσών να κρίνει, ως είθισται στο τέλος κάθε χρονιάς, τη φοίτηση των μαθητών του σχολείου. Η διαδικασία «σκάλωσε» σε τέσσερις μαθητές, μια που ερήμην του συλλόγου και εφαρμόζοντας το γράμμα του νόμου, ο τότε διευθυντής του σχολείου, Μιχαήλ Λούσης, επέμενε για την απόρριψή τους. Σύσσωμος ο σύλλογος διδασκόντων αντέδρασε και δέχτηκε τα δικαιολογητικά που προσκομίστηκαν, αφού αφορούσαν μαθητές με πολύ σοβαρά προβλήματα (κωλύομαι να αναφερθώ εκτενέστερα). Από εκεί και πέρα ξεκίνησε η δικαστική διένεξη, ως αποτέλεσμα της παντελούς αδυναμίας συνεργασίας που από την αρχή υπήρχε στην επαφή του διευθυντή με το σύλλογο διδασκόντων.
Με μηνυτήρια αναφορά σε βάρος όλων των διδασκόντων του σχολείου ο πρώην διευθυντής έκανε λόγο για παράβαση καθήκοντος και νόθευση δημόσιου εγγράφου. Η υπόθεση εκδικάστηκε τις τελευταίες μέρες και ύστερα από μια εξουθενωτική ακροαματική διαδικασία δώδεκα συνεδριάσεων σαράντα καθηγητές του 2ου ΓΕΛ καταδικάστηκαν για την πρώτη κατηγορία με ποινή φυλάκισης ενός έτους με τριετή αναστολή.
Μια μέρα μετά την απόφαση, η εκπαιδευτική κοινότητα και η τοπική κοινωνία των Γιαννιτσών προσπαθεί ακόμη να καταλάβει τι έγινε.
Το σίγουρο είναι ότι σαράντα άνθρωποι βγήκαν από την αίθουσα του δικαστηρίου, για να επιστρέψουν με σκυμμένο το κεφάλι στην αίθουσα διδασκαλίας. Στο εξής θα κουβαλούν το στίγμα της ενοχής που τους αποδόθηκε από ένα δικαστήριο που χωρίς τις αναγκαίες προσλαμβάνουσες για ό,τι ισχύει στη σύγχρονη εκπαιδευτική πραγματικότητα προτίμησε να μείνει στο γράμμα του νόμου και να χάσει την ουσία του.
Αναφέρομαι σε έναν νόμο που στην τυφλή εφαρμογή του δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από όσα υποτίθεται ότι επιλύει και γι’ αυτό έχει εν πολλοίς ξεπεραστεί από την καθημερινή εκπαιδευτική πράξη των περισσότερων σχολείων. Λίγο πολύ το ξέρουν όλοι οι εκπαιδευτικοί, κυρίως των λυκείων.
Εύλογη λοιπόν η απορία μου: αν η απόφαση αυτή δεν είναι ένα μήνυμα κατατρομοκράτησης της εκπαιδευτικής κοινότητας, αν δεν είναι αποτέλεσμα μιας συνειδητής επιλογής να εφαρμοστεί στρατιωτικό καθεστώς στη λειτουργία όλων των σχολείων, μήπως πρέπει η ιθύνουσα εκπαιδευτική ηγεσία αφενός να πάρει θέση για την καταδίκη των εκπαιδευτικών και αφετέρου να επανεξετάσει, έστω και τώρα, το καθεστώς δικαιολόγησης των απουσιών;

---------------------------------------

Μπορεί να μην είχα ενεργή συμμετοχή στην δικαστική περιπέτεια του Π.Χ., τον οποίο γνωρίζω μέσω του μπλογκ του, αλλά είμαι βέβαιη και πέρα απο κάθε αμφιβολία σίγουρη ότι αξίζει να είναι Καθηγητής! Καλή δύναμη σε όλους!

Δευτέρα 19 Απριλίου 2010

Θύμα της κρίσης

-Μαρίνα, φώναξε τον Αναστόπουλο να έρθει στο γραφείο μου.
-Ορέστη ; Καλημέρα, σε ζήτησε ο διευθυντής προσωπικού.
-Καλημέρα. Οκ θα πάω.

«Ωχ», σκέφτηκε, «ο προσωπάρχης με καλεί, δεν είναι για καλό» κι αμέσως χαμογέλασε με τη σκέψη του, ο Κώστας έγινε ξαφνικά προσωπάρχης κι ο ίδιος από Ορέστης σίγουρα θα είχε γίνει Αναστόπουλος στα μάτια του Κώστα-προσωπάρχη. Κώστα τον έλεγε ναι ύστερα από δική του απαίτηση, όπως και όλων των διευθυντών και προϊστάμενων, για να υπάρχει ένα φιλικό κλίμα κι όχι ψυχρές συναδελφικές σχέσεις. Η παράξενη σκέψη για την σημειολογική αλλαγή των λέξεων δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Όταν άνοιξε την πόρτα του διευθυντή προσωπικού καλώς ορίστηκε ως κύριος Αναστόπουλος. Εντάξει, το πράγμα ήταν «φως φανάρι», άλλωστε στο γραφείο βρισκόταν κι ο διευθυντής Προετοιμασίας Πωλήσεων, που υπαγόταν το δικό του τμήμα, το τμήμα Διαγωνισμών.

-Σας ακούω.
-Όπως καταλαβαίνεις δεν είναι ευχάριστα τα νέα, αλλά η οικονομική κρίση βλέπεις δεν αφήνει κανέναν απ’ έξω. Ακόμα και μια εταιρεία κορυφής στον κλάδο της.
Η «μετάλλαξη» του σε ερυθρόδερμο έγινε σχεδόν ακαριαία στο άκουσμα της «οικονομικής κρίσης». Δεν πρέπει να είχε κοκκινίσει περισσότερο στην ζωή του. Ένιωθε το αίμα στις φλέβες του να χτυπάει με δύναμη στα τοιχώματα και να χοχλάζει, η θερμοκρασία του πρέπει να είχε ξεπεράσει τους χίλιους βαθμούς, αν άνοιγε το στόμα του θα έβγαινε λάβα. Η σκέψη του πήρε φωτιά «ποια οικονομική κρίση γαμώ την τρέλα μου, γαμώ, πνιγόμαστε στην δουλειά και περιμένουμε και το ΕΣΠΑ. Πριν ένα μήνα στο meeting όλου του τμήματος μας είπαν πως πάμε καλά και να μην ανησυχούμε κα τώρα μου λένε θύμα της κρίσης ;» Παρ’ όλα αυτά κράτησε την ψυχραιμία του.

-Δηλαδή η οικονομική κρίση χτύπησε την εταιρεία, παρ ‘όλο που εξακολουθούμε να πνιγόμαστε στην δουλειά και οι διαγωνισμοί να τρέχουν. Θα προτιμούσα να μου λέγατε τον πραγματικό λόγο, να ξέρω. Δικαιούμαι νομίζω να ξέρω γιατί απολύομαι
- Κοίταξε να δεις, μπορεί τώρα να σου φαίνεται πως έχουμε δουλειά αλλά αργότερα δεν θα είναι έτσι και είναι πολιτική της εταιρείας να λάβει τα μέτρα της.
-Δηλαδή ο δικός μου μισθός είναι που βαραίνει την εταιρεία κι αν φύγω θα είναι όλα καλά ;
-Είσαι μικρός και δεν μπορείς να καταλάβεις.
-Δεν είμαι και τόσο μικρός, κοντεύω τα τριάντα ξέρετε
-Α, δεν σου φαίνεται σε έκανα για είκοσι πέντε
«Θα τον σκοτώσω τον τύπο δεν μου γλιτώνει, με ειρωνεύεται κιόλας ο μαλάκας…» σκέφτηκε αλλά δεν πρόλαβε να μιλήσει. Είχε έρθει η σειρά του Περικλή να μιλήσει, του Περικλή διευθυντή Προετοιμασίας Πωλήσεων που ήταν «φιλάρακι» με τον Ορέστη, του Περικλή που ερχόταν στο γραφείο του κι έκαναν πλάκα, του Περικλή που ήταν πάντα τόσο φιλικός με τους συναδέλφους-υφισταμένους του.
-Ξέρω πως δεν μας καταλαβαίνεις τώρα Ορέστη. Δεν θέλω όμως, εγώ προσωπικά σαν Περικλής, να φύγεις με κακές εντυπώσεις. Θέλω να ξέρεις πως στην δουλειά σου ήσουν πάντοτε συνεπής κι όταν χρειάστηκε να κάτσεις παραπάνω ώρες το έκανες χωρίς διαμαρτυρίες κι ό,τι χρειαζόταν για την δουλειά το έφερνες σε πέρας χωρίς προβλήματα. Και ήσουν και ευχάριστος με τους συναδέλφους και πάντα χαμογελαστός
-Και είπατε να μου το κόψετε αυτό το χαμόγελο ε;, είπε πικρά
-Είσαι νέος χωρίς υποχρεώσεις μην ανησυχείς όλα θα πάνε καλά
«Ρε θα φάει ξύλο» σκέφτηκε,
-Δηλαδή αν είχα οικογένεια δεν θα με διώχνατε;
-Όλα παίζουν τον ρόλο τους
-Προσβάλλεις την αξιοπρέπεια μου! Δηλαδή άνευ οικογενείας δεν είμαι άνθρωπος, δεν έχω ανάγκες. Πολύ το συζητήσαμε όμως, ξέρετε, και σηκώθηκε να φύγει συμπληρώνοντας
-Αφού είμαι φύρα για την εταιρεία…
-Καλή τύχη σου εύχομαι, είπε ο προσωπάρχης και έκανε να του δώσει το χέρι του για χειραψία
-Να ‘σαι καλά, είπε ο Ορέστης χωρίς χειραψία και με τη σκέψη «αϊ στο διάολο καραγκιόζη που θες και χειραψία»

Βγήκε έξω. Δεν ήξερε να κλάψει που ξαφνικά και χωρίς προειδοποίηση έχασε τι δουλειά του ή να γελάσει με τους καραγκιόζηδες; Και βέβαια το γιατί απολύθηκε δεν του το είπαν, φυσικά δεν είχε πιστέψει όλες αυτές τις μπούρδες για οικονομική κρίση, το ήξερε καλά πως η εταιρεία δεν είχε πρόβλημα όσο καλά το ήξεραν κι αυτοί που μέχρι πριν λίγα λεπτά ήταν προϊστάμενοι του.

--------------------------------

Ο Ορέστης απολύθηκε χωρίς να έχει ενημερωθεί ο προϊστάμενος του τμήματος του, που υπάγεται στην διεύθυνση του Περικλή όπως επίσης κι ο γενικός διευθυντής επιχειρηματικής μονάδας στον οποίο υπάγεται ο Περικλής. Κοινώς ο Ορέστης έπεσε θύμα όχι της κρίσης αλλά της επιθυμίας κάποιου ή κάποιων να ανέλθουν επαγγελματικά επιδεικνύοντας την επιρροή και την εξουσία τους. Ο νόμος της αγοράς, θα πει κάποιος. Τι κι αν άνθρωποι χάνουν τη δουλειά τους, τι κι αν αξιοπρέπειες τσαλακώνονται…Το σύστημα να ‘ναι καλά !

---------------------------------

Όταν το παραπάνω γίνει περιστατικό άνω του ενός σε κάθε οικογένεια, ίσως τότε να καταλάβουμε ποιοι και γιατί μας δουλεύουν… Ίσως τότε να καταλάβουμε τι είναι ο καπιταλισμός… Γιατί απ’ ότι φαίνεται λίγα έχουν γίνει μέχρι στιγμής…


Αφιερωμένο
Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις είναι πραγματική !