Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επέτειος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επέτειος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 21 Απριλίου 2013

Λίγες φράουλες, ένα καρότσι και μια επάνασταση που δικαιώθηκε



Το χώμα βάφτηκε φραουλί

Αυτή είναι η ουσία. Να μείνεις άνθρωπος. Αν καταφέρεις να γίνεις. Να παλέψεις μετά για να παραμείνεις.
Δεν έχεις πολλές επιλογές. Ή το κέρδος ή άνθρωπος. Ή το χρήμα ή άνθρωπος. Ή την εκμετάλλευση ή άνθρωπος. Ή την αδικία ή άνθρωπος.
Δεν έχεις πολλές επιλογές. 
------------------------------------------------------------------------------
 
Καρότσια

Κάθε μέρα εδώ και πολλούς μήνες κάτι μαυριδεροί άνθρωποι σέρνουν καρότσια από κάδο σε κάδο. Χώνουν το κεφάλι τους μέσα στα σκουπίδια και ψάχνουν. Μαζεύουν χαρτόκουτα, χαρτόνια και όλων των ειδών τα μεταλλικά αντικείμενα. 

Κάθε μέρα εδώ και πολλούς μήνες κάτι άσπροι άνθρωποι σέρνουν τον εαυτό τους από πορεία σε πορεία. Χώνουν ύστερα τη μιζέρια τους κάτω από τα σεντόνια. Μαζεύουν την οργή τους και τη θλίψη τους σε χαρτόκουτα και τα πετάνε στα σκουπίδια. 


Ε εσύ με το καρότσι! Μην το γεμίζεις σήμερα θέλω να βάλω την ντροπή μου μέσα. Θέλω να βάλω την ντροπή μου μέσα να την πουλήσεις στην ανακύκλωση να ξανάρθει στα χέρια μου σαν λαπτοπ. 

Αλήθεια πόση ντροπή χωράει το καρότσι σου; Ίσως πάλι να μη χρειάζεται να κάνεις πολύ χώρο, δεν ξέρω αν μου ‘χει μείνει πολύ ακόμη.
-----------------------------------------------------------------------------
 
Ζήτω η επανάστασις!

Η χούντα τώρα δικαιώνεται. Όσα ντοκιμαντέρ κι αν προβληθούν σήμερα, όσες εκδηλώσεις κι αν γίνουν, όλα είναι εδώ. Τα μνημόνια, το ανύπαρκτο σύνταγμα, η εργασιακή εκμετάλλευση, τα ΜΑΤ, οι Σκουριές, οι ναζιστικοί χαιρετισμοί, οι πολιτικοί κρατούμενοι. Όλα είναι εδώ. Η Κούνεβα, οι οροθετικές ιερόδουλες, ο παραλογισμός, η βία, η Κερατέα, οι αυτοκτονίες, το κομμένο ρεύμα. Όλα. Τα χαράτσια, τα ατάιστα παιδιά, η προπαγάνδα, οι κόκκινες γραμμές, τα στικάκια, το μεγάλο κανάλι, το ξευτιλισμένο κανάλι, ο νεκρός μικροπωλητής εμπόδιο στις γραμμές του ηλεκτρικού, οι ματωμένες φράουλες, τα σιδερένια κάγκελα μπροστά από τις κλούβες, η χαμένη αξιοπρέπεια, οι βασανισμοί στη ΓΑΔΑ. Όλα είναι εδώ σου λέω όπως και τότε, εδώ  ο φασισμός εδώ ο ρατσισμός εδώ και η κατάλυση της δημοκρατίας. 

Το περιτύλιγμα άλλαξε η χούντα παρέμεινε. Τι δεν καταλαβαίνεις;


Αυτό το αφιερώνω σε μένα που σαν σήμερα πρωτοέπιασα δουλειά. Περαστικά μου!

Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 2011

"ΛΑΕ ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ"

Από μικρή θυμάμαι η αγαπημένη μου γιορτή στο σχολείο ήταν «το Πολυτεχνείο». Τα τραγούδια και τα ποιήματα με γέμιζαν θαυμασμό για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να έχω εγώ δημοκρατία, όπως μου έλεγαν.

Πάντα με συγκινούσε και με συγκινεί η γνωστή φωνή… «αδέλφια, αδέλφια μας στρατιώτες... δεν θα σηκώσετε όπλο… είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι… σε γνωρίζω από την κόψη…» Ποτέ μα ποτέ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα στην εικόνα του τανκς που ρίχνει την πόρτα.

Κι όμως σήμερα, τώρα που βλέπω ένα ντοκυμαντέρ για το μετά, με τις πρώτες εκλογές μετά την πτώση, τους αγρότες και τις κινητοποιήσεις τους, την πορεία του ‘75 κλπ δάκρυα κυλούν και πάλι. Σχεδόν 40 χρόνια μετά και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ίδιες διεκδικήσεις, ίδια αιτήματα, ίδιες πορείες, ίδιοι μπάτσοι κι εμείς θλιβεροί κομπάρσοι. Μικρά παιδάκια που σφίγγουμε τα χεράκια μας και χτυπάμε στον αέρα, στα τυφλά, μέχρι να μεγαλώσουμε κι εμείς, να βολευτεί η κοιλιά μας και να αναπολούμε τον Δεκέμβρη μας και την άγρια νιότη μας.

Μπορεί το τραγούδι να λέει «σαν βγω από αυτή την φυλακή», φοβάμαι όμως πως δεν θα βγούμε ποτέ από αυτή την φυλακή.

Σωπαίνω… πότε επιτέλους θα σημάνουν αυτές οι καμπάνες;