Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έτσι απλά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έτσι απλά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

Υπάρχει πολύ μαύρο ακόμα

Λίγο μαύρο στις οθόνες δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν αυτό το μαύρο ταιριάζει γάντι στην σκέψη σου, στην καρδιά και στην ψυχή σου. Το πρόβλημα είναι όταν το μαύρο ταιριάζει στο μίσος σου για τον μαύρο. Μαύρη είναι η απάθειά σου. Μαύρος είναι ο ατομισμός σου. Μαύρη είναι η αντίληψη πως κοινωνία είναι το να κοιτάω τη «δουλειά μου». Μαύρος είναι ο κοινωνικός αυτοματισμός σου. Μαύρο είναι όταν κατηγορείς έχοντας άγνοια. Μαύρο είναι όταν καταναλώνεις κάθε πληροφορία που σου πασσάρουν χωρίς να το ψάχνεις. Μαύρο είναι όταν όλοι γύρω σου φταίνε εκτός από σένα. Μαύρος είναι ο κόσμος σου γιατί δεν έχει άλλους γύρω. Μαύρη είναι η επιθυμία σου να τιμωρείται όποιος δεν συμμορφώνεται «προς τας υποδείξεις». Μαύρο είναι να μην βγαίνεις στον δρόμο. Στον δρόμο άλλωστε έχει φως, τόσο φως που δεν θα το άντεχες. Μαύρη είναι η παραίτηση σου από την ζωή. Μαύρη είναι η ζωούλα σου. Μαύρη είναι η ψυχή σου από την αλλοτρίωση. Μαύρη είναι και η φτώχεια του μυαλού σου. Γι’ αυτό και λίγο μαύρο στις οθόνες δεν σε πείραξε.

Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

Εξετάζω από που προέρχεται η βία και ύστερα κρίνω



Γιατί δεν είμαι ζώον. Γιατί δεν είμαι αυτοματοποιημένος μηχανισμός προπαγάνδας. Γιατί δεν είμαι προγραμματισμένος οργανισμός. Γιατί δεν πάσχω από κοινωνικό αυτισμό. Γιατί δεν έχει γίνει το μυαλό μου σούπα. Γιατί σκέφτομαι (και γράφω).

Κοιτάζω από που προέρχεται η βία κι ύστερα την καταδικάζω. Και καταδικάζω με πολύ μεγάλη ένταση την βία όταν ασκείται από τον δυνατό προς τον αδύναμο (ζώο ή άνθρωπο), όταν προέρχεται από αυτόν που εξουσιάζει προς τον εξουσιαζόμενο, όταν χρησιμοποιείται ενάντια στον λαό.

Δεν με ενοχλεί η βία που ασκείται για την υπεράσπιση της ζωής. Δεν με ενοχλεί η βία που αποδίδει δικαιοσύνη με την κοινωνική έννοια.

Επικροτώ την βία όταν αυτή στρέφεται στον δυνάστη.

Επικροτώ την βία που υπερασπίζεται την Δημοκρατία.

Επικροτώ την βία που μάχεται για την Ελευθερία.

Καθημερινά στην ζωή μας ασκούμε και μας ασκείται βία. Άλλοτε καλυμμένη και ύπουλα κι άλλοτε ωμά και ξεκάθαρα.

Όποιος πιστεύει στην φράση "καταδικάζω την βία απ' όπου κι αν προέρχεται" ας πάει ή σε μοναστήρι ή στο Θιβέτ ή και για λοβοτομή.

Αλλιώς θα πρέπει να βάζει κόμμα και να εξηγεί τι εννοεί βία, ποια μορφή βίας είναι αυτή που θέλει να καταδικάσει και γιατί την καταδικάζει.

Και μετά ας μας εξηγήσει κιόλας πως στο διάολο επι-βιώνει αυτός χωρίς να φάει το σκοτωμένο κοτόπουλο/μοσχάρι/αρνί/ψάρι, χωρίς να έχει τσακωθεί στην ζωή του, χωρίς να έχει πλακωθεί με τους συμμαθητές/αδέρφια/ξαδέρφια/αγνώστους κλπ., χωρίς να έχει φωνάξει, χωρίς να έχει βρίσει, χωρίς να έχει τρομάξει κάποιον, χωρίς να έχει δείρει το παιδί/γυναίκα/γείτονα/διαδηλωτή χωρίς να έχει επιβάλει την επιθυμία του λόγω θέσης (π.χ. προϊστάμενος σε υφιστάμενο), χωρίς να έχει απαγορεύσει λόγω ισχύος, χωρίς να έχει συμβάλει είτε ενεργά είτε παθητικά στην δημιουργία αστέγων/πεινασμένων/φτωχών/εξαθλιωμένων/νεκρών.

Μέχρι να γίνει αυτό λοιπόν ΔΕΝ θα καταδικάζω την βία ΠΡΙΝ εξετάσω από που προέρχεται και σε ποιον στρέφεται και για ποιο λόγο.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΒΙΑ

ΟΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΕΣ και ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΩΞΗ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ


Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

Όχι γαμώτο δεν γίνεται έτσι!



Πες μου πιάσαμε πάτο; 

Πες μου σε παρακαλώ

Πες μου ότι δεν έχει άλλο

Δεν μπορεί να έχει κι άλλο

Δεν γίνεται

Δεν αντέχεται


Πώς γίνεται να ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που σκοτώνουν κάποιον μόνο και μόνο επειδή η καταγωγή του είναι από άλλη χώρα;       
Πώς γίνεται ο Πακιστανός να χάνει την ανθρώπινη υπόστασή του μόνο από έναν επιθετικό προσδιορισμό;

Τι κοινωνία είναι αυτή που ο «λαθρομετανάστης» γίνεται άνθρωπος μετά τον θάνατό του;
Τι κοινωνία θα είναι αυτή όταν θα μισείς τον φασίστα όπως ο φασίστας τον μετανάστη;




 (το σκίτσο απο έδω so comic.gr)


Πρέπει να το νικήσουμε αυτό γαμώτο όσο είμαστε ακόμα άνθρωποι. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.




Πέμπτη 31 Μαΐου 2012

Ποιοι είμαστε;

Δεν γίνεται. Απλά δεν γίνεται να παραμένουμε άνθρωποι κάτω από τέτοιες συνθήκες. Καταθέτω την ιδιότητα μου. Δεν είμαι πια άνθρωπος. Πείτε με όπως θέλετε. Πείτε με ζώο. Πείτε με ον. Πείτε με πράγμα. Μη με ξαναπείτε όμως άνθρωπο. Δεν είναι οι άνθρωποι έτσι. Δεν γίνεται. Δεν γίνεται να βλέπω ανθρώπους να ψάχνουν στα σκουπίδια και να μην μπορώ να τους βοηθήσω. Δεν γίνεται. Πείτε με μηχανή. Πείτε με ζόμπι. Πείτε με φάντασμα. Άνθρωπος όμως δεν είμαι πια. Δεν γίνεται να αντέχω κάθε μέρα και μια νέα αυτοκτονία.

Ούτε κι εσύ είσαι και το ξέρεις. Δεν είσαι πια άνθρωπος.

Τι είμαστε λοιπόν; Τι σκατά έχουμε γίνει; Δεν γίνεται να αντέχουμε να διαβάζουμε κάθε μέρα για μια νέα αυτοκτονία. Κάθε μέρα! Κάθε μέρα κι άλλος ένας μεσήλικας, κάθε μέρα κι άλλη μία άνεργη, και μια μάνα, κι ένας γιος, ένας απελπισμένος, ένας χρεωμένος, ένας κι άλλος ένας κι άλλος κι άλλος... Μια τεράστια λίστα από επαγγέλματα, ιδιότητες, επιθετικούς προσδιορισμούς. Μια λίστα που αυξάνει τους αριθμούς στις στατιστικές. Κάθε μέρα! Κι εμείς ακόμα αντέχουμε. Δεν γίνεται αυτό ρε γαμώτο! Δεν γίνεται να είμαστε τόσο απαθείς. Δεν γίνεται να μην μπορούμε να το σταματήσουμε.

Δεν γίνεται να μην είμαστε άνθρωποι πια!


Δευτέρα 7 Μαΐου 2012

Bombay Sapphire

Σταθερό αυτάρεσκο βάδισμα. Σαν να ζυγίζει το κάθε σου …. («καμπανέλι») δέκα κιλά. Μαλλί τρέντυ επιμελώς ατημέλητο και ανασηκωμένο μπροστά. Ζακέτα μπλέ ραφ γνωστής φίρμας ρούχων, μπλουζάκι κολλητό, τζιν αγοραστό φθαρμένο. Παπούτσι στυλάτο καφέ με μαύρο τύπου Αλ Καπόνε. Το βλέμμα γεμάτο αυτοπεποίθηση με αρκετή δόση αλαζονείας. Και στο δεξί χέρι σου κρατάς τσάντα τύπου αντρική! Άσπρη με καφέ λουράκι, μεγάλη. Θα μπορούσα να την κρατάω κι εγώ βέβαια. Την άνοιξες και φόρεσες κάτι ακουστικά μεγάλα άσπρα συνδεδεμένα με το ΜΡ3 σου. Κι όταν ένα ζευγάρι μεσήλικων σε ρώτησαν «από πού τα ‘χεις πάρει;» η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, «από την Αμερική».

Σε παρατηρούσα κι αναρωτιόμουν, τι να ψήφισες άραγε; Νέα Δημοκρατία για να ταιριάζει με την μπλε τρέντυ ζακέτα σου; Ίσως Πασοκ γιατί και οι γονείς σου το ίδιο. Ή μήπως Συριζα; Ναι γιατί όχι θα μπορούσες να έχεις ψηφίσει και Σύριζα γιατί σ’ αρέσει ο Αλέξης. Χρυσή Αυγή μπα όχι πολύ μπρουτάλ για τα γούστα σου. Ο Καμμένος ναι ίσως να σου άρεσε αν και κάπως παλιομοδίτικος. Ίσως Δημιουργία Ξανά, ναι, τα έχεις βαρεθεί τα κόμματα, ο διαφημιστής είναι καλύτερος, αυτός ξέρει είναι τεχνοκράτης. Ίσως και Δράση γιατί όχι, έφτιαξε το μετρό λίγο είναι αυτό; Μπορεί βέβαια να μην ψήφισες καθόλου, σιγά και τι θα άλλαζε, δεν αλλάζει τίποτα εδώ θα φύγεις σε ένα μήνα θα πας εξωτερικό.

Δεν θα μάθω ποτέ όμως τι ψήφισες αλήθεια… Δεν θα σε κρίνω, γιατί δεν σε ξέρω. Αλλά και να σε ήξερα πάλι δεν θα μπορούσα να σε κρίνω. Σου κόλλησα την ταμπέλα σου όμως και τέλος. Αυτό δεν κάνουμε όλοι; Κολλάμε την ταμπέλα την σωστή και τέλος. Σωστή βέβαια πάντα με τα δικά μας μάτια…

Σάββατο 7 Απριλίου 2012

Ένας καλός Άνθρωπος

Νεαρός. Παλικαράκι. Γελαστός. Μελαμψός.

Το όνομα του δεν θα το μάθουμε ποτέ. Πέρασε στις ειδήσεις που μας λυπούν για λίγα δευτερόλεπτα με την τραγικότητά τους αλλά δεν μας συγκλονίζουν, δεν αλλάζουν την ζωή μας, δεν μας κάνουν να βγούμε στον δρόμο, δεν δακρύζουμε. Τους δικούς του συγγενείς δεν θα τους δούμε ποτέ να κλαίνε στην κάμερα. Ήταν ένας αριθμημένος νεκρός. Τέσσερεις νεκροί.

Δεν θυσιάστηκε για υψηλά ιδανικά. Ο θάνατος του δεν ήταν πολιτική πράξη. Δεν ήταν ήρωας. Ήταν ένας από αυτούς που δεν θέλουμε γιατί είναι πολύ μαυριδεροί για τα γούστα μας. Ήταν ένας μετανάστης. Μπορεί να ήταν και λαθραίος. Ήταν απλά ένας καλός άνθρωπος. Ένας καλός άνθρωπος.

Φόρο τιμής και στεφάνι καταθέτω σε αυτόν που χωρίς κανένα όφελος και καμιά ματαιοδοξία θυσίασε τη ζωή του για να σώσει έναν άλλον άνθρωπο.

Φόρο τιμής και προσευχή κάνω γι’ αυτόν που χωρίς σκέψη αυτοσυντήρησης θυσίασε τη ζωή του για να σώσει έναν άλλον άνθρωπο.

Γιατί αυτός ήταν άνθρωπος μέχρι το μεδούλι.


Συνέβη χτες και το ξέρω από πρώτο χέρι, το ρεπορτάζ δεν είναι ακριβώς έτσι αλλά δεν έχει σημασία.

Πέμπτη 5 Απριλίου 2012

Η υποκρισία της μάζας ή η τέχνη της συγκίνησης

- Το άκουσες;
- Τι;
- Ένας ηλικιωμένος αυτοκτόνησε στην πλατεία Συντάγματος
- Τι λες;
- Ναι ρε συνταξιούχος λέει πήγε στο Σύνταγμα και αυτοπυροβολήθηκε!
- Τι λες..Πωπω!!! Τραγικό, άστα να πάνε…!

----------------------------

Γιατί τώρα; Γιατί να μας «πάρει» ο πόνος τώρα; Σήμερα μας άγγιξε όλους αυτό, γιατί;
Κάθε μέρα αυτοκτονούν. ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ δύο άνθρωποι τουλάχιστον. Το 2009 ήταν ένας την μέρα. Το 2010 έγιναν δύο. Κι από το 2011 και φέτος οι αυτοκτονίες αυξάνονται συνεχώς.
Γιατί να βγω σήμερα με κεράκι και δάκρυα στα μάτια και δεν είχα βγει από χθές και προχθές;

Πόσο έχουμε τελικά αποξενωθεί από την ίδια μας την φύση;

Πρέπει να το δω στην τηλεόραση ή να το μάθω στο φεισμπουκ για να συγκινηθώ; Πρέπει να λειτουργήσω σαν μάζα; Δεν βλέπω γύρω μου τι γίνεται; Δεν είδα χτες; Τι άλλαξε σήμερα;

Αντιδρώ μόνο από αντίδραση στο σοκ; Έπρεπε να έρθει το πρόβλημα στην μούρη μου; Στην οθόνη μου μπροστά;

Όχι φίλε μου δημοσιογράφε κατ ‘ όνομα, δεν θα αντιδράσω τώρα από αντίδραση. Δεν θ’ αντιδράσω τώρα επειδή εσύ θες να μου πλασάρεις λίγη συγκίνηση για να τρομάξω. Δεν τσιμπάω στο κοίτα αυτός αυτοκτόνησε, για να μην φτάσεις κι εσύ εκεί σκάσε και κολύμπα.

Όχι φίλε μου γιατί εμένα δεν σαλεύει το μάτι μου. Και θα βγω και θα σας πάρει ο διάολος. Θα βγω ναι θα βγω. Κάποια στιγμή θα βγω. Τη στιγμή που δεν θα το περιμένεις.

Κυριακή 18 Μαρτίου 2012

Ω τι κόσμος μπαμπά!

Χαζοχαρούμενη ευαισθησία…
Ψεύτικη ευημερία…
Ανούσια μαλακία…

Πόσο πιο χαμηλά θα φτάσουμε, πόσο ακόμα θα ξεφτιλιστούμε;
Μας πειράζουν τα γιαούρτια στον λαοφιλή (έλεος πια με τις λέξεις καραμέλα) τραγουδιστή γιατί «εεε… δεν πρέπει… η βία δεν είναι λύση… δεν είναι σωστό!»
αλλά κάτι ηλίθια τηλεπαιχνίδια με κάτι καραγκιόζηδες παρουσιαστές που δίνουν και φιλανθρωπία σε ίδρυμα για παιδιά με καρκίνο, δεν μας πειράζουν;
.....................
Καλά αυτό σε πείραξε θα μου πείτε; Αυτό είναι το λιγότερο… Ναι σωστά αλλά κάποια τέτοια πράγματα δείχνουν την παρακμή μας τόσο «χειροπιαστά».

Κυριακή 11 Δεκεμβρίου 2011

Επικουρική ασφάλεια

Αναρωτιέσαι πως θα τα βγάλεις πέρα. Αρχίζεις να καταγράφεις έσοδα έξοδα. Δεν σου βγαίνουν τα νούμερα. Θα κάνεις οικονομία σκέφτεσαι. Θα κόψεις από δω, θα κόψεις από κει, θα τα καταφέρεις. Γκρινιάζεις στους φίλους σου. Σιχαίνεσαι την μιζέρια. Δεν είχες μάθει έτσι εσύ. Η ανασφάλεια σε τρελαίνει. Πνίγεσαι. Να φύγεις ψιθυρίζεις στο μυαλό σου συνεχώς.


Και μια μέρα στο φανάρι ενώ γνέφεις στον πακιστανό όχι για τα τζάμια και σκέφτεσαι να μην βγεις για ποτό σήμερα για οικονομία, ακριβώς δίπλα σου στον σκουπιδοτενεκέ μια ηλικιωμένη γυναίκα, μία γιαγιά, μία γιαγιά καλοβαλμένη προσπαθεί να ψαρέψει με ένα ξύλο τις σακούλες μέσα από τον κάδο.

Παύση. Θυμός. Οργή. Ενοχή. Είναι ό,τι θα προλάβεις να σκεφτείς. Η εικόνα αυτή σαν κομήτης θα πέσει πάνω σου και θα σε λιώσει. Σε μια στιγμή βούλιαξες μες την άσφαλτο.



Η ανατροπή δεν είναι εκπομπή κλπ κλπ, όπως λέει το σύνθημα. Η ανατροπή είναι πράξη. Η ανατροπή είναι σύγκρουση. Είναι πρώτα απ’ όλα σύγκρουση ιδεολογική με τον εαυτό σου. Η ανατροπή είναι αγώνας και πάλη. Είναι αντίσταση. Θα μάθεις να ζεις με λιγότερα όχι γιατί στο επιβάλουν αλλά από ανάγκη, ανάγκη επιβίωσης. Δεν φτάνει όμως μόνο να επιβιώσεις. Χρειάζεται να προσπαθήσεις και να αλλάξεις ό,τι σε οδήγησε εδώ. Αλλιώς θα μείνεις μισός άνθρωπος να μισείς τους άλλους.


Υ.Γ. Μία πέτρα δεν φέρνει την άνοιξη. Δέκα φέρνουν το χάος. Χιλιάδες όμως;