Βλέπω ακόμα

έστριψαν δειλά από το στενό σπρώχνοντας το καρότσι τους. στο βλέμμα αγωνία. πινγκ πονγκ με τα μάτια πάνω κάτω το στενό. μία φορά. δύο φορές. ύστερα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και προχώρησαν στο στενό. μόνο τα μάτια τους είδα. μόνο τον φόβο τους είδα.

-------------------------------

 βλέμμα ψυχρό. παγωμένο. το κάποτε κοντινό μου. μάτια χωρίς γιατί πια. είσαι τόσο μακριά όσο επέλεξες. δεν ξαναζεσταίνει το βλέμμα σου αν δεν δώσεις ψυχή.

«τα παγώμενα σου μάτια όταν βλέπει η ανταρκτική χλωμιάζει»

------------------------------- 

ένα πάρκο. ένα φεστιβάλ. δυνατή μουσική. μάτια κόκκινα από ουσίες, αλκοόλ, ξενύχτι. μάτια κόκκινα από αναζήτηση. κορμιά που διψούν για αλλαγή. βλέμματα κουρασμένα από το τίποτα. βλέμματα γεμάτα αγάπη που δεν μπόρεσε να δοθεί.

------------------------------

φωτιά. λάβα. σε κοιτάω. θέλω από τα μάτια σου να μπορέσω να μπω μέσα σου. παντού. να ξεχυθώ σ’ όλες τις φλέβες σου. το βλέμμα μου πάνω στο βλέμμα σου. στάζω έρωτα.

------------------------------

 

κάθε σου βλέμμα με καίει. με σκοτώνει. με διαπερνά. τα μάτια σου λεπίδες, ξυράφια ακονισμένα να κόψουν κάθε ελπίδα. 

«Αφού λοιπόν ξεχάστηκα και πέρασε σαν τρένο η ζωή από μπροστά μου με τα βλέφαρα κλεισμένα»

-----------------------------

κεφάλι κατεβασμένο. βλέμμα στην άσφαλτο. μαύρα μάτια. μαύρο δέρμα. φόβος σε κάθε κίνηση του. τα φοβισμένα μάτια του μου θυμίζουν πως είμαι ακόμα άνθρωπος.

Κάποτε

Ήμασταν κάποτε άνθρωποι.

Κάποτε. Τώρα; Σκιές, μόνο σκιές βλέπω.

Έχεις χάσει. Έχεις χάσει παραδέξου το. Μέσα σου βαθιά το ξέρεις. Κάτι βρήκες ναι. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός όμως. Κράτα το τώρα γιατί το μετά το έχασες.

Με νύχια και με δόντια κρατιέμαι. Τι έφταιξα; Δεν το διάλεξα να γεννηθώ. Άλλοι το θέλησαν. Δεν βρίσκω να παρκάρω τη νύχτα αυτή. Θα κάνω κύκλους μια ζωή. Θα παρκάρω στην μέση του δρόμου. Να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ψυχή. Μόνο νεκροί. Παντού νεκροί γύρω μου.

Βήχω. Φτύνω. Φτύνω αίμα, σπέρμα, ανάγκη. Ό,τι κι αν πεις έχεις δίκιο. Αλλά αξίζει περισσότερο αυτό που δεν λες. Τι φοβάσαι; Τι; Δείξε το τίποτα σου. Δείξε αυτό που δεν έχεις. Δεν θα σε κρίνω γιατί ξέρω. Έχω αυτή την ύπουλη γεύση στα χείλη μου. Ξέρω πως αυτά που κρύβεις εγώ τα έχω δει. Και δεν τα έκρινα. Εσύ όμως;

Όμορφος κόσμος

Στον έναν λείπει το χέρι. Στον δίπλα το πόδι. Σε άλλον λείπει η καρδιά. Σε κάποιον η ψυχή. Είμαστε όλοι ανάπηροι. Ο πόλεμος δεν άφησε κανέναν αλώβητο. Μας βρήκε όλους απροετοίμαστους και μας τσάκισε.

Θα μάθουμε όμως να ζούμε ακόμα κι έτσι. Δεν είναι δύσκολο.

Χαϊδεύω το κομμένο χέρι σου. Εκεί που δεν έχει συνέχεια. Περιεργάζομαι την ατέλεια σου. Φροντίζω την πληγή σου. Φαντάζομαι πως θα ήταν κανονικά. Δεν μ’ αρέσει όμως. Σε προτιμώ έτσι. Σε ξενίζει αυτό ε; Μ’ αρέσει καλύτερα έτσι γιατί έτσι είσαι.

Η δική μου αναπηρία; Τα μάτια. Έχασα τα μάτια μου. Θα μπορέσεις να με δεχτείς άραγε χωρίς τα μάτια; Για μένα τα μάτια ήταν το παν.

Ψηλάφι

Την αλήθεια την κατακτάς μόνο σου ναι. Αλλά για να φτάσεις μέχρι εκεί χρειάζεσαι κι άλλους. Συνοδοιπόρους. Πρέπει να την πλησιάσεις μαζί με συντρόφους. Γιατί αλλιώς θα έχεις πλανηθεί από το μυαλό σου.

Έχω ακούσει πως αν κατακτήσεις την αλήθεια θα το καταλάβεις σίγουρα.

Κάποιος μου είπε κάποτε πως την αλήθεια δεν θα την βρω ποτέ γιατί απλά ψάχνω την δική μου αλήθεια. Πρέπει πρώτα, μου είπε, να βρεις την αλήθεια των άλλων κι ίσως εκεί να βρίσκεται και η δική σου. Έτσι μου είπε κάποτε κάποιος με μαύρα ρούχα και λευκά μαλλιά. Ίσως και να το ονειρεύτηκα όμως μια νύχτα σαν κι αυτή που δεν κοιμόμουν.

Κλείσε λίγο τα μάτια σου. Κλείσ’ τα και σκέψου πως το σώμα σου πατά στο χώμα. Το χώμα είναι καφέ ελαφρώς νωπό και μυρίζει φρέσκια βροχή. Σκέψου πως τα πόδια σου βουλιάζουν και γίνονται ένα με αυτό. Νιώσε. Άσε τη λασπώδη υφή να σ’ αγκαλιάσει. Ύστερα τέντωσε τα χέρια σου και σκέψου πως βρίσκεσαι σε ένα καρέ από κόμικ. Σκέψου πως θες να τεντώσεις τόσο πολύ τα χέρια ώστε να φτάσεις στα διπλανά καρέ. Σκέψου τι θα ήθελες να βρίσκεται εκεί. Το σώμα σου έχει γίνει ένα με την αρχική σου επαφή. Άσε την ψυχή σου να λασπώσει απ’ το βρεγμένο χώμα. Τα χέρια τεντωμένα, τα μάτια κλειστά. Τι είναι αυτό που θέλεις να φτάσεις τόσο πολύ; Άσε την ψυχή σου να τ΄ ακουμπήσει.

Bombay Sapphire

Σταθερό αυτάρεσκο βάδισμα. Σαν να ζυγίζει το κάθε σου …. («καμπανέλι») δέκα κιλά. Μαλλί τρέντυ επιμελώς ατημέλητο και ανασηκωμένο μπροστά. Ζακέτα μπλέ ραφ γνωστής φίρμας ρούχων, μπλουζάκι κολλητό, τζιν αγοραστό φθαρμένο. Παπούτσι στυλάτο καφέ με μαύρο τύπου Αλ Καπόνε. Το βλέμμα γεμάτο αυτοπεποίθηση με αρκετή δόση αλαζονείας. Και στο δεξί χέρι σου κρατάς τσάντα τύπου αντρική! Άσπρη με καφέ λουράκι, μεγάλη. Θα μπορούσα να την κρατάω κι εγώ βέβαια. Την άνοιξες και φόρεσες κάτι ακουστικά μεγάλα άσπρα συνδεδεμένα με το ΜΡ3 σου. Κι όταν ένα ζευγάρι μεσήλικων σε ρώτησαν «από πού τα ‘χεις πάρει;» η απάντηση δεν θα μπορούσε να είναι άλλη, «από την Αμερική».

Σε παρατηρούσα κι αναρωτιόμουν, τι να ψήφισες άραγε; Νέα Δημοκρατία για να ταιριάζει με την μπλε τρέντυ ζακέτα σου; Ίσως Πασοκ γιατί και οι γονείς σου το ίδιο. Ή μήπως Συριζα; Ναι γιατί όχι θα μπορούσες να έχεις ψηφίσει και Σύριζα γιατί σ’ αρέσει ο Αλέξης. Χρυσή Αυγή μπα όχι πολύ μπρουτάλ για τα γούστα σου. Ο Καμμένος ναι ίσως να σου άρεσε αν και κάπως παλιομοδίτικος. Ίσως Δημιουργία Ξανά, ναι, τα έχεις βαρεθεί τα κόμματα, ο διαφημιστής είναι καλύτερος, αυτός ξέρει είναι τεχνοκράτης. Ίσως και Δράση γιατί όχι, έφτιαξε το μετρό λίγο είναι αυτό; Μπορεί βέβαια να μην ψήφισες καθόλου, σιγά και τι θα άλλαζε, δεν αλλάζει τίποτα εδώ θα φύγεις σε ένα μήνα θα πας εξωτερικό.

Δεν θα μάθω ποτέ όμως τι ψήφισες αλήθεια… Δεν θα σε κρίνω, γιατί δεν σε ξέρω. Αλλά και να σε ήξερα πάλι δεν θα μπορούσα να σε κρίνω. Σου κόλλησα την ταμπέλα σου όμως και τέλος. Αυτό δεν κάνουμε όλοι; Κολλάμε την ταμπέλα την σωστή και τέλος. Σωστή βέβαια πάντα με τα δικά μας μάτια…

Το σκουφί

Ο πρώτος προσπέρασε. Η δεύτερη άλλαξε πεζοδρόμιο. Ο τρίτος κοίταξε απαξιωτικά. Ο τέταρτος κούνησε το κεφάλι του. Εσύ σταμάτησες. Άγνωστο γιατί.

Ήταν βράδυ και περπατούσες βιαστικά όπως πάντα. Ένας νέος άντρας σε πλησίασε. Σχεδόν ανέκοψε την πορεία σου.

«Θα μου πάρετε κάτι να φάω;»

Τον περιεργάστηκες γρήγορα, φορούσε σκουφί και είχε μπροστά του, φορεμένο ανάποδα, ένα σακίδιο ανοιχτό. Το ένα χέρι του ήταν μέσα στην τσάντα σαν κάτι να έψαχνε.

«Είμαι άστεγος…» συνέχισε εκείνος κι εσύ μουρμούρισες «να σου πάρω κάτι να φας;»

«Είμαι πεινασμένος και παγωμένος» τον κοίταξες αυστηρά, έκανε μια μικρή παύση «ε ίσως να πάρω και ένα καφέ γιατί κρυώνω». Χαμογέλασες. Αμέσως έκανες κίνηση ν’ ανοίξεις την τσάντα σου. Είπες «αρκεί να μην πάρεις τίποτα άλλο» και τον κοίταξες στα μάτια κι ενώ άνοιγες το πορτοφόλι σου σκέφτηκες πως θα ήταν καλύτερα να του δώσεις χαρτονόμισμα και να φύγεις, πιο γρήγορη κίνηση, 5 ευρώ δεν πειράζει, ίσως να μην ήταν καλή ιδέα να σταματήσεις. Δεν βρήκες πεντάευρω. Δίπλωσες ένα εικοσάευρω και του το ‘δωσες χαμηλά στο χέρι όπως φίλευαν κάποτε οι γιαγιάδες τα εγγόνια τους.

«Σε ευχαριστώ! Είμαι φορέας του AIDS και μόλις βγήκα από το νοσοκομείο…» είπε κι εσύ ήδη είχες ξεκινήσει να φεύγεις όταν σχεδόν σου φώναξε «πώς να στο ανταποδώσω;» Γέλασες «να ‘σαι καλά, να ‘σαι καλά» είπες γρήγορα. Κι ο νέος με το σκουφί και την αργή ομιλία είπε «Να έχεις τις ευχές μου… είμαι καλό παιδί… πιάνουν…». «Ευχαριστώ, να ‘σαι καλά» ψέλλισες κι έφυγες βιαστικά…




Μήπως έπρεπε να του πάρεις κάτι να φάει; Δεν θα μπορούσες να έχεις περάσει μια ώρα μαζί του; Να πιεις ένα καφέ, να ακούσεις την ιστορία του; Όχι όχι… Μόνο τα λεφτά σου μπορούσες να δώσεις... Είκοσι ευρώ και λίγη τσαλακωμένη ανθρωπιά…

Επικουρική ασφάλεια

Αναρωτιέσαι πως θα τα βγάλεις πέρα. Αρχίζεις να καταγράφεις έσοδα έξοδα. Δεν σου βγαίνουν τα νούμερα. Θα κάνεις οικονομία σκέφτεσαι. Θα κόψεις από δω, θα κόψεις από κει, θα τα καταφέρεις. Γκρινιάζεις στους φίλους σου. Σιχαίνεσαι την μιζέρια. Δεν είχες μάθει έτσι εσύ. Η ανασφάλεια σε τρελαίνει. Πνίγεσαι. Να φύγεις ψιθυρίζεις στο μυαλό σου συνεχώς.

Και μια μέρα στο φανάρι ενώ γνέφεις στον πακιστανό όχι για τα τζάμια και σκέφτεσαι να μην βγεις για ποτό σήμερα για οικονομία, ακριβώς δίπλα σου στον σκουπιδοτενεκέ μια ηλικιωμένη γυναίκα, μία γιαγιά, μία γιαγιά καλοβαλμένη προσπαθεί να ψαρέψει με ένα ξύλο τις σακούλες μέσα από τον κάδο.

Παύση. Θυμός. Οργή. Ενοχή. Είναι ό,τι θα προλάβεις να σκεφτείς. Η εικόνα αυτή σαν κομήτης θα πέσει πάνω σου και θα σε λιώσει. Σε μια στιγμή βούλιαξες μες την άσφαλτο.

Η ανατροπή δεν είναι εκπομπή κλπ κλπ, όπως λέει το σύνθημα. Η ανατροπή είναι πράξη. Η ανατροπή είναι σύγκρουση. Είναι πρώτα απ’ όλα σύγκρουση ιδεολογική με τον εαυτό σου. Η ανατροπή είναι αγώνας και πάλη. Είναι αντίσταση. Θα μάθεις να ζεις με λιγότερα όχι γιατί στο επιβάλουν αλλά από ανάγκη, ανάγκη επιβίωσης. Δεν φτάνει όμως μόνο να επιβιώσεις. Χρειάζεται να προσπαθήσεις και να αλλάξεις ό,τι σε οδήγησε εδώ. Αλλιώς θα μείνεις μισός άνθρωπος να μισείς τους άλλους.

Υ.Γ. Μία πέτρα δεν φέρνει την άνοιξη. Δέκα φέρνουν το χάος. Χιλιάδες όμως;