Υπάρχει πολύ μαύρο ακόμα

Λίγο μαύρο στις οθόνες δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όταν αυτό το μαύρο ταιριάζει γάντι στην σκέψη σου, στην καρδιά και στην ψυχή σου. Το πρόβλημα είναι όταν το μαύρο ταιριάζει στο μίσος σου για τον μαύρο. Μαύρη είναι η απάθειά σου. Μαύρος είναι ο ατομισμός σου. Μαύρη είναι η αντίληψη πως κοινωνία είναι το να κοιτάω τη «δουλειά μου». Μαύρος είναι ο κοινωνικός αυτοματισμός σου. Μαύρο είναι όταν κατηγορείς έχοντας άγνοια. Μαύρο είναι όταν καταναλώνεις κάθε πληροφορία που σου πασσάρουν χωρίς να το ψάχνεις. Μαύρο είναι όταν όλοι γύρω σου φταίνε εκτός από σένα. Μαύρος είναι ο κόσμος σου γιατί δεν έχει άλλους γύρω. Μαύρη είναι η επιθυμία σου να τιμωρείται όποιος δεν συμμορφώνεται «προς τας υποδείξεις». Μαύρο είναι να μην βγαίνεις στον δρόμο. Στον δρόμο άλλωστε έχει φως, τόσο φως που δεν θα το άντεχες. Μαύρη είναι η παραίτηση σου από την ζωή. Μαύρη είναι η ζωούλα σου. Μαύρη είναι η ψυχή σου από την αλλοτρίωση. Μαύρη είναι και η φτώχεια του μυαλού σου. Γι’ αυτό και λίγο μαύρο στις οθόνες δεν σε πείραξε.

αντικατοπτρισμοί ΙΙ

Κοιτάω τη δουλειά μου-κλειδώνω την πόρτα-μετράω λεφτά-σκοτώνω την μέρα-δουλεύω όλη μέρα-προσέχω στον δρόμο-αναπνέω σε βόθρο-αγοράζω τον χρόνο-ξεπουλάω τον πόνο-νομίζω πως ζω-κοροιδεύω εμένα-οδηγώ σαν τρελός-ανήκω σε μένα-πατάω στην σελήνη-παράγω ειρήνη-πολεμάω τους κακούς-δανείζω με τόκο-προσπαθώ να γλιτώσω-φοράω το ψέμα-αγοράζω το αίμα-αδιαφορώ για τους άλλους-εχώ εγώ εγωισμό-τρομάζω μη χάσω-μεθάω να ξεχάσω-ξεχνάω την ουσία-διασκεδάζω με βία-πληρωνώ άρα υπάρχω-προστατεύω το βιος μου-ζητάω ασφάλεια- τηρώ τους κανόνες-δακρύζω κρυφά-πεθαίνω μια μέρα χωρίς να χω βρει τι ήταν για μένα αυτή η ζωή.

Σφυρίζω στον δρόμο-αράζω με κόσμο-απλώνω το χέρι και πιάνω ελπίδα-αγγίζω τις λέξεις-γεμίζω χαρά-ακούω τους άλλους-ζητώ την αλήθεια-χαρίζω βοήθεια-κοιτάζω στα μάτια και βλέπω φωτιές-χορεύω όλη νύχτα-τσουγκρίζω ποτήρια-φωνάζω στους δρόμους-ξυπνάω κοιμισμένους-φροντίζω τους γέρους-γυρίζω σαν σβούρα-κυλιέμαι στην γη-μυρίζω λουλούδια-τραυλίζω από αγάπη-βουτάω για χταπόδια-γεμίζω με πείσμα-ζητάω να έχω μια άλλη ζωή-προσφέρω αγκαλιές-φοράω ένα γέλιο-δακρύζω για σένα-λυτρώνω το ψέμα-ρωτάω να μάθω-περπατάω μαζί σου-κλωτσάω τη βία-ταίζω τα σύννεφα-φροντίζω ένα στίχο-μεθάω με παιχνίδι-φοβάμαι τον φόβο-πιστεύω μια μέρα πως θα ‘ρθει η ζωή να μου δείξει πως είναι η ελευθερία στη γη.

Μαύρο χρώμα

Κάποιος κάπου ένα αδιάφορο βράδυ μου είπε «έχω πλύνει νεκρό» και γέλασε. «Κι εγώ» του απάντησα «αλλά εγώ δεν δούλευα» συμπλήρωσα «ήταν δικός μου νεκρός». Ήταν δικός μου νεκρός κι από τότε κάθε μέρα τον πλένω. Πλένω εκείνον και ξεπλένω εμένα. Ξεπλένω μέσα μου σκέψεις και λόγια που δεν θα μπορέσω να πω ποτέ. Ξεπλένω βλέμματα κι αγγίγματα που δεν θα υπάρξουν ποτέ. Κι ύστερα ήρθαν κι άλλοι. Δικοί μου νεκροί. Και τη σειρά τους πήραν μετά κι οι ζωντανοί. Ζωντανοί που μέσα σε μια στιγμή για μένα πέθαναν. Χωρίς γιατί. Χωρίς μαντήλια αποχαιρετισμού να κουνηθούν. Χωρίς να κυλήσουν δάκρυα. Έτσι απλά. Δεν χρειάστηκε καν να φύγουν μακριά. Δίπλα μου είναι ακόμα. Για τους άλλους ζωντανοί μα για μένα νεκροί. Κάποιους τους σκότωσα άθελα μου και κάποιοι αυτοκτόνησαν. 

Το μαύρο δεν είναι χρώμα.

Ο δρόμος

Περπατούσαμε ώρες

ξυπόλητοι, κουρελιασμένοι

γυμνοί, ντροπιασμένοι

Περπατούσαμε ώρες

μήνους πολλούς

πάνω σε πέτρες κι αγκάθια

σε χαράδρες και βουνά

σε κακοτράχαλα μονοπάτια

Περπατούσαμε ώρες

χρόνους πολλούς

μάτωσε η ψυχή μας πια

τα μάτια κόχεψαν και το στόμα ξεράθηκε

Περπατούσαμε ώρες

τυφλοί και παραδομένοι στον αγώνα

ανήμποροι να αναγνωρίσουμε

πως περπατούσαμε τον ίδιο δρόμο

Κάποτε σταθήκαμε

ήρθαν τρία σκυλιά κακόμοιρα κοκαλιασμένα

τα λυπόταν η ψυχή σου

κι άρχισαν να γλείφουν τα πληγιασμένα πόδια μας

Ήρθαν τρία σκυλιά η Μανία, ο Φόβος και το Μίσος

αγλείφαν τις πληγές μας κι η ψυχή μας στάθηκε

από την ζέση της γλώσσας και του χνώτου τους

Και πέρασαν ώρες

χρόνοι πολλοί

και τα σκυλιά θρέψαν από το αίμα

θέριεψαν κι άρχισαν να μας τρώνε

Οι πρώτοι αποχαυνωμένοι από τη γλύκα

της φροντίδας δεν κατάλαβαν

τα δόντια τα κοφτερά που τους κατέτρωγαν

Ύστερα κάποιοι θέλησαν να τρέξουν

μα η Μανία, ο Φόβος και το Μίσος

τους μυρίζουνταν

κι ευθύς χιμούσαν πάνω τους και τους κατασπάραζαν

Μονάχα εγώ ξένε σώθηκα, δεν ξέρω πως, και να ‘μαι τώρα ‘δω να σου ξιστορώ, μα τι τα θες, έτσι είναι ο δρόμος του ανθρώπου πουθενά ο Θεός.

Κι ο ξένος αποκρίθηκε

Παντού ο Θεός μα όχι σε τούτο τον δρόμο.

αντικατοπτρισμοί Ι

Να μην σε νοιάζει-να μην στεναχωριέσαι-να μην δίνεις σημασία-να μην έχεις ουσία-να χτυπάς στο κενό-να μιλάς για το τίποτα-να μη σε νοιάζει-να κοιτάς τη δουλειά σου-να ξεχνάς τα φτερά σου-να ζητάς πιο πολλά-να ρωτάς τα απλά-να μη θες να ξεφύγεις-να γυρνάς απ’ την άλλη-να χτυπάς στο κεφάλι-να μη σε νοιάζει-να βρωμάς αδικία-να αγαπάς την εικόνα-να πουλάς μαλακία-να βουτάς μεσ’ την λάσπη-να μεθάς με βλακεία-να αποκτάς με κακία-να μη σε νοιάζει-να αλλάζεις ζωή-να πετάς την αγάπη-να πατάς τα μικρά-να κρατάς αποστάσεις-να φοβάσαι τον ξένο-να σκοτώνεις το γέλιο-να μην θες να αντέχεις-να κλωτσάς να περάσεις-να μην έχεις παιδεία-να πιστεύεις το ψέμα-να καυλώνεις με αίμα-να απαιτείς δυστυχία-να αφαιρείς τη χαρά-να μην θες να ακούσεις-να ζυγίζεις τις λέξεις-να ζητάς αποδείξεις-να μη θέλεις να δείξεις  την γυμνή σου αλήθεια γιατί έμαθες πια να ξεχνάς τη ζωή.

Να ονειρεύεσαι-να σε νοιάζει-να γεμίζεις με δάκρυ-να ξεχνάς την απάτη-να γυρνάς στα παιδιά-να ακούς την αγάπη-να περνάς δίχως χάρτη-να μην βγάζεις μιαν άκρη-να κοιτάς μεσ’ τα μάτια-να σε νοιάζει-να κρατάς την ουσία-να ρωτάς μ’ απορία-να πετάς σ’ ουρανούς-να ξεχνάς τους κακούς-να μυρίζεις γαζία-να αγαπάς μ’ αγωνία-να φυλάς λίγο γέλιο-να ρωτάς αν σε θέλω-να ξεχνάς να γεράσεις-να μεθάς με φιλιά-να πετάς την ανάγκη-να νικάς τη μιζέρια-να ζητάς καλοκαίρια-να αρμενίζεις λιγάκι-να φιλάς με μεράκι-να ακουμπάς στο περβάζι-να ακούς τα ποτάμια-να χαρίζεις με πάθος-να βουτάς μεσ’  το λάθος-να χτυπάς την κακία-να κρατάς την ανάσα-να μπορείς να κοιμάσαι-να κλωτσάς την εικόνα-να μοιράζεις αλήθεια-να σφυράς μ’ αλητεία-να μιλάς για το δίκιο-να αγγίζεις τον ίσκιο-να χαθείς μία μέρα σε μια όμορφη ιδέα που θα έχει φτερά να πετά με ένα γέλιο σε ένα σύννεφο άσπρο που κρατά τη ζωή.

Ή μήπως όχι;

 

Αγάπη είναι

ν’αφήνω το φως της εξώπορτας αναμμένο να δεις να μπεις

       να αντέχω την σιωπή σου

να πίνω για να σ’ αγαπώ περισσότερο

       να μην είμαι εκεί όταν δεν με θες

Αγάπη είναι

                      

   να μου μυρίζουν μπιφτέκια ενώ μαγείρεψες φακές

           να γελάω για να γελάς

   να μην υπάρχει αύριο κι εγώ να σου μιλάω για το μεθαύριο

               να με νοιάζει

Αγάπη είναι

να σου λέω άντε γαμήσου όταν κάνεις μαλακία

να ζητάω την αλήθεια σου

να γονατίζω για να σε πιάσω

να προσεύχομαι για σένα κι ας με χλευάζεις

 

Αγάπη είναι

να θες να με κουβαλήσεις ενώ είσαι παράλυτος  

να με κοιτάς στα μάτια

     να ακούς τη φωνή μου με την καρδιά σου

να χαρίζεις αυτό που θα σου λείψει πιο πολύ

Αγάπη είναι

να μην ξέρεις τι είναι αγάπη

    να μην ζητάς ανταλλάγματα

       να κοιτάς με τα δικά μου μάτια

να με ακούς

Αγάπη είναι

                                να ζητάς συγγνώμη ||

                   να αγκαλιάζω τη θλίψη σου

                                να μην τα παρατάς||

                   να σου το λέω

        να μην έχεις εγωισμό||

να απλώνω το χέρι μου να πιαστείς

        να ακουμπάς πάνω μου||

 να επιμένω

        να περιμένεις||

να δίνω|| να δίνεις||