Πότε έγινε και οι άνθρωποι μικρύναν τόσο;
Μόλις χτες δεν ήταν που γελούσαμε μαζί;
.......................................Με ποιο δικαίωμα κύριε Ραγκούση με φορτώνεις με την ζωή 287 μεταναστών;
Ή μήπως θα δώσεις εσύ το νεφρό σου σε αυτούς που έχουν ήδη πάθει νεφρική ανεπάρκεια;
Ποιο κριτήριο και ποια αρχή δίνει το δικαίωμα σε μια κυβέρνηση να αρνηθεί το δικαίωμα της ζωής σε αυτούς τους ανθρώπους;
Πόσο πιο χαμηλά θα πέσουμε λοιπόν ως κοινωνία;
Τι είναι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια;
Ντροπή.
Σε ποιόν όμως; Σε μένα που δεν έχω τη δύναμη να αντιδράσω;
Σε σένα που κλείνεις τα μάτια;
Σε όλους μας που ακόμα περιμένουμε;
Σε ποιόν γαμώτο, σε ποιόν;
Πεθαίνουν άνθρωποι δίπλα μου, όχι από ατύχημα αλλά από επιλογή τους και δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Για ποια κοινωνία λοιπόν να μιλήσω και ποιον από σας να σεβαστώ;
Πεθαίνουν άνθρωποι δίπλα μας για την ελευθερία τους κι εμείς ακόμα τρέμουμε μην απολυθούμε. Για ποια δημοκρατία μου μιλάτε λοιπόν;
Να πάτε όλοι σας στο διάολο!
ΑΝ η αστυνομοκρατία, η απαγόρευση της κυκλοφορίας, η κατοχή μιας περιοχής, η ποινικοποίηση της εμφάνισης, η ασύστολη προπαγάνδα, η επιστροφή των ηλεκτρονικών τυχερών παιχνιδιών, η αστυνομική καταστολή, η εκδίωξη των ικετών, η κατάργηση του ασύλου, η ποινικοποίηση της μη ακύρωσης εισιτηρίου, η υπογραφή συνθηκών που εκποιούν κυριαρχικά δικαιώματα, η συνεχής προβολή φασιστικών απόψεων, η καταστολή των απεργιακών κινητοποιήσεων, η επιβολή των πιο αντεργατικών νόμων ΔΕΝ είναι χούντα, τότε εγώ είμαι ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ!
Υ.Γ. Αυτές τις ώρες είμαστε όλοι Αιγύπτιοι!
«Ο τελευταίος εργαζόμενος»
Αθήνα, έτος 2013, οδός Γεωργίου Παπαδόπουλου.
Το φως της ανακριτικής λάμπας έπεφτε εκτυφλωτικά πάνω του. Τα μάτια του κόκκινα είχαν μικρύνει από την αϋπνία, ένιωθε σαν μικρό ποντίκι , 43 ώρες είχαν περάσει από την ώρα που έκλεισαν οι κάλπες και τον συνέλαβαν. Λογικά τα εκλογικά αποτελέσματα θα πρέπει να είχαν ανακοινωθεί, σκέφτηκε, έτσι εξηγείται και η αγριότητα των βασανιστηρίων του που είχαν ενταθεί τις τελευταίες ώρες. Ναι, ναι σίγουρα αυτό ήταν. Αν και στην αρχή είχε αποδώσει την απότομη μανία των μπάτσων στην άκαμπτη στάση του, τώρα ήταν σίγουρος πως είχαν ανακοινωθεί τα αποτελέσματα. Στη σκέψη αυτή δεν μπόρεσε παρά να χαμογελάσει. Ολέθριο λάθος! Ο διοικητής, που μόλις είχε αναλάβει ο ίδιος προσωπικά την υπόθεση του, είδε με την άκρη του ματιού του το πρόσωπο του. Τινάχτηκε στον αέρα, πετώντας την καρέκλα του.
«Γέλας ρε καθίκι;» ούρλιαξε και του ρίξε σφαλιάρα.
«Γελάς;»
«Δεν έχεις καταλάβει τι σε περιμένει. Το ξύλο που έφαγες ήταν μόνο η αρχή. Τώρα θα αρχίσει το μεγάλο γλέντι.»
Σιωπή.
«Τι έγινε μωρή κουφάλα σου κόπηκε το γέλιο τώρα; Δεν πρόκειται να φύγεις από ‘δώ αν δεν μιλήσεις. Και επειδή σε συμπάθησα λίγο θα σου δώσω μια πρόγευση τι θα ακολουθήσει, δες το σαν μια τελευταία ευκαιρία να μετανοήσεις. Ξεκινάς με 3 ώρες Πρετεντέρη. Τα καλύτερα αποσπάσματα από τα δελτία ειδήσεων και από τις εκπομπές του. Ακολουθούν 5 ώρες ραδιοφωνικός Πορτοσάλτε κι ύστερα Παπαδημητρίου μέχρι να καταρρεύσεις. Σε συνεφέρνουν κραυγές Μπουμπούκου και στο καπάκι ντιβιντι με συνέντευξη Μανδραβέλη. Και να δω μετά αν θα μας κουνιέσαι! Ποιος είσαι εσύ ρε που αψήφησες την προπαγάνδα μας; Ποιος είσαι εσύ ρε που τόλμησες να μην ψηφίσεις ΠΑΣΟΚ; Ποιος είσαι εσύ που δεν θα καταναλώσεις ό,τι εμείς πουλάμε; Ποιος είσαι εσύ ρε που δεν σε νοιάζει άμα σε απολύσουν; Ποιος είσαι εσύ που δεν θα υπογράψεις την επιχειρησιακή σου σύμβαση; Ε; Μίλα επιτέλους ; Τι έχεις να πεις;»
«Δ Ε Ν Φ Ο Β Α Μ Α Ι»
-------------------------
------------------------
Σε φοβάμαι γιατί δεν σε ξέρω, γιατί δεν μου μοιάζεις.
Φοβάμαι το χρώμα του δέρματος σου, γιατί είσαι διαφορετικός από μένα.
Φοβάμαι πως με φοβάσαι όσο κι εγώ.
Φοβάσαι πως δεν σου φτάνουν αυτά που έχεις.
Φοβάσαι πως θα μείνεις μόνος.
Φοβάσαι πως το παιδί σου φοβάται τον κόσμο που του ετοίμασες.
Φοβάται πως θα χάσει τη δουλειά του.
Φοβάται πως αν πει τη γνώμη του δυνατά θα χάσει όσα κέρδισε με κόπο.
Φοβάται που κι εμείς φοβόμαστε μόνο για τον εαυτό μας.
Φοβόμαστε πως άδικα βγαίνουμε στον δρόμο.
Φοβόμαστε που η εξουσία μας κοιτάζει με θράσος και ξετσιπωσιά.
Φοβόμαστε πως εσείς δεν θα πάψετε ποτέ να φοβάστε.
Φοβάστε για τη ζωή σας.
Φοβάστε να το παραδεχτείτε.
Φοβάστε πως οι άνθρωποι όταν φοβούνται γίνονται αγρίμια.
Φοβούνται να ζητήσουν βοήθεια.
Φοβούνται την οργή των αδικημένων.
Φοβούνται εσένα κι εμένα που δεν φοβόμαστε να αντισταθούμε, όμως φοβάμαι όσο το φοβάσαι κι εσύ πως τελικά ελεύθερος είναι αυτός που δεν φοβάται.
Η ανάρτηση αυτή έγινε στα πλαίσια της ημέρας κατά του φόβου. (πατήστε για όλες τις συμμετοχές)
1ον το πανεπιστημιακό άσυλο δεν είναι για τους φοιτητές, εκτός κι αν το εκκλησιαστικό άσυλο είναι για τους χριστιανούς
2ον το θέμα μας δεν είναι το άσυλο αλλά το μεταναστευτικό
3ον κάποιοι άνθρωποι κάνουν απεργία πείνας, προφανώς όχι για χαβαλέ και σίγουρα γιατί δεν είχαν άλλο τρόπο να διαμαρτυρηθούν
4ον όταν κάποιος σου ζητάει, ικετεύει, για βοήθεια δεν τον διώχνεις
5ον το πανεπιστήμιο δεν διδάσκει κάποια μαθήματα αλλά αποτελεί χώρο ανάπτυξης και προώθησης της μόρφωσης και της παιδείας , που σημαίνει πνευματική ελευθερία
6ον δεν υπάρχουν λαθραίοι άνθρωποι
Ωραία λοιπόν, τώρα που μεταφέρθηκαν οι απεχθείς μετανάστες και τα μαθήματα μπορούν να συνεχιστούν, γιατί πάνω από όλα είναι γνώση βεβαίως βεβαίως, τώρα που η τάξη αποκαταστάθηκε μπορούμε να γυρίσουμε στην υπέροχη ζωή μας.
Επίσης κύριε Τράγκα αφού δεν υπάρχουν λεφτά για τους Έλληνες και δεν έχουμε να φάμε, προτείνω να σκοτώσουμε κι αφού απολυμάνουμε, να παστώσουμε μερικούς λαθροπρόσφυγες και να τους μοιράσουμε σε κονσέρβες στους άπορους.
Επίσης κύριε Χατζηνικολάου έτσι ακριβώς όπως τα λέτε είναι κι εγώ δεν βρίσκω ποιο το νόημα του ασύλου σε μια δημοκρατία. Πρέπει να ήταν πολύ ηλίθιοι αυτοί οι αρχαίοι πρόγονοι που είχαν άσυλο. Μήπως ξέρετε και το άλλο με τον Τοτό;
Επίσης είστε όλοι σας τόσο μα τόσο γελοίοι, τόσο μα τόσο ξεφτιλισμένοι που δεν υπάρχει πιο καταγής να συρθείτε.
Απδειτ: Η τόσο δυναμική κυρία υπουργός άδραξε την ευκαιρία να κοινοποιήσει τις αγνές προθέσεις της. Επιτέλους η Καρακίτσος σεκιούριτι μπαίνει στα πανεπιστήμια ! Δεν βλέπω να ενοχλεί κανέναν αυτό... άντε κ "σανότερα" (απο το σανό για τα ζα)...
ΖΗΤΩ ΟΙ ΜΠΡΑΒΟΙ ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ
ΑΣΥΛΟ ΣΤΑ CLUBS
Έτρεχα, έτρεχα με όλη τη δύναμη που είχα, έτρεχα με όση αντοχή μου είχε απομείνει. Έπρεπε να ξεφύγω και ταυτόχρονα να προλάβω. Η κατάσταση είχε γίνει αποπνικτική, με δυσκολία πέρναγε οξυγόνο σε κάθε εισπνοή. Τα χημικά μου έκαιγαν τα ρουθούνια, ύστερα το λαιμό και μετά τα πνευμόνια. Έτρεχα, έτρεχα. Στο δυνατό άκουσμα κρότου έστριψα στο πρώτο στενό που συνάντησα μην έχοντας άλλη διέξοδο. Για κακή μου τύχη έπεσα πάνω σε ένα τρακτέρ, «γκαντεμιά που βρέθηκε τώρα αυτό;» σκέφτηκα, είχα ξεχάσει πως κάπου εκεί έξω υπήρχαν και οι αγρότες . Αναγκάστηκα να σκαρφαλώσω στο τρακτέρ για να μπορέσω συνεχίσω μα αυτό που αντίκρισα έμοιαζε με πίνακα του Μπος, ίσως και με μια πιο ψυχεδελική απεικόνιση της ''Γκουέρνικα''. Ένα διαμελισμένο παιδικό σώμα, κομμένα μέλη σκόρπια εδώ κι εκεί και γύρω μαζεμένοι κάτι μικροκαμωμένοι άνθρωποι που δάγκωναν με μανία κι έσκιζαν τη νεκρή σάρκα. Κοντοστάθηκα για δευτερόλεπτα, έκανα εμετό την αξιοπρέπειά μου και συνέχισα.
Άρχισα πάλι να τρέχω. Πέρασα έξω από τη Βουλή και βλέποντας τη τεράστια φωτεινή επιγραφή «Δανία Του Νότου», ασυναίσθητα έφτυσα βρίζοντας. Συνέχισα να τρέχω μα ξαφνικά μια μεγάλη έκρηξη με σταμάτησε. Φλόγες τύλιξαν το απέναντι κτίριο απ' όπου στεκόμουν. Ρίχτηκα στις φλόγες μαζί με τον κόσμο, υπήρχαν εγκλωβισμένοι μέσα, η πόρτα δεν άνοιγε απέξω, κάποιοι βγήκαν στο μπαλκόνι και πήδηξαν σε διπλανό κτίριο. Ακούμπησα στον τοίχο να σκεφτώ πώς να βοηθήσω καλύτερα αλλά ένα μπουλούκι απο το πλήθος με παρέσυρε. «Πότε θα τελειώσει αυτό;» αναρωτήθηκα, αλλά οι σκέψεις σε τέτοιες περιστάσεις είναι μάλλον πολυτέλεια. Δεν είχα πολύ χρόνο ακόμα, αν και ήμουν στη μέση της διαδρομής. Ο ήχος από το κινητό μου, μου έδωσε μισό λεπτό ανάπαυσης. «Το καράβι δέχτηκε επίθεση!», ήταν η φωνή μιας φίλης, δεν πρόλαβα να απαντήσω, η γραμμή έκλεισε. «Σκατά» σκέφτηκα, «ο Γιάννης είναι μέσα, γαμώτο». Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα όμως, έπρεπε να φτάσω στο τέρμα. Δεν είχα πολύ χρόνο , έπρεπε να βιαστώ, άλλωστε ποιος ξέρει τι θα γινόταν στον σταθμό. Ο κόσμος ήταν πολύς και εξαγριωμένος, δεν ήξερα τι μπορεί να γινόταν εκεί. Θα περνούσα έξω κι από το υπουργείο εργασίας , αρκετά επικίνδυνο σημείο.
Ανέβηκα τα σκαλιά σχεδόν χωρίς ανάσα, είδα το τρένο να ξεκινάει και ίσα που πρόλαβα να δω το τελευταίο ψηφίο στην οθόνη του συρμού να είναι το 1. Με την αντοχή μου να μηδενίζει πήδηξα μέσα στο βαγόνι. Ακουμπώντας στα λυγισμένα μου γόνατα, έσκυψα και πήρα βαθιά ανάσα. Έστριψα το κεφάλι μου με δυσκολία και μέσα από τους καπνούς των δακρυγόνων είδα το σταθμό να μένει πίσω, έγραφε 2010. Υστέρα έριξα μια ματιά στο βαγόνι, ήταν το προτελευταίο, δεν είχε σημασία που ήταν τρίτη θέση, σημασία είχε που μπήκα. Μια ακόμα βαθιά ανάσα, μόρφασα από το κάψιμο και το τσούξιμο, το βαγόνι έμοιαζε τεράστιο, στο βάθος φαίνονταν πολλές πόρτες, άνοιξα την πρώτη. Ημουν άραγε έτοιμη να πάω πιο μέσα;
