Ο δρόμος

Περπατούσαμε ώρες

ξυπόλητοι, κουρελιασμένοι

γυμνοί, ντροπιασμένοι

Περπατούσαμε ώρες

μήνους πολλούς

πάνω σε πέτρες κι αγκάθια

σε χαράδρες και βουνά

σε κακοτράχαλα μονοπάτια

Περπατούσαμε ώρες

χρόνους πολλούς

μάτωσε η ψυχή μας πια

τα μάτια κόχεψαν και το στόμα ξεράθηκε

Περπατούσαμε ώρες

τυφλοί και παραδομένοι στον αγώνα

ανήμποροι να αναγνωρίσουμε

πως περπατούσαμε τον ίδιο δρόμο

Κάποτε σταθήκαμε

ήρθαν τρία σκυλιά κακόμοιρα κοκαλιασμένα

τα λυπόταν η ψυχή σου

κι άρχισαν να γλείφουν τα πληγιασμένα πόδια μας

Ήρθαν τρία σκυλιά η Μανία, ο Φόβος και το Μίσος

αγλείφαν τις πληγές μας κι η ψυχή μας στάθηκε

από την ζέση της γλώσσας και του χνώτου τους

Και πέρασαν ώρες

χρόνοι πολλοί

και τα σκυλιά θρέψαν από το αίμα

θέριεψαν κι άρχισαν να μας τρώνε

Οι πρώτοι αποχαυνωμένοι από τη γλύκα

της φροντίδας δεν κατάλαβαν

τα δόντια τα κοφτερά που τους κατέτρωγαν

Ύστερα κάποιοι θέλησαν να τρέξουν

μα η Μανία, ο Φόβος και το Μίσος

τους μυρίζουνταν

κι ευθύς χιμούσαν πάνω τους και τους κατασπάραζαν

Μονάχα εγώ ξένε σώθηκα, δεν ξέρω πως, και να ‘μαι τώρα ‘δω να σου ξιστορώ, μα τι τα θες, έτσι είναι ο δρόμος του ανθρώπου πουθενά ο Θεός.

Κι ο ξένος αποκρίθηκε

Παντού ο Θεός μα όχι σε τούτο τον δρόμο.

Φασίστας ή προδότης;

Οι πολιτικές δηλώσεις δεν είναι ποτέ τυχαίες. Οι πολιτικές δηλώσεις ενός πολιτικού δεν είναι ποτέ τυχαίες.

Δεν ξέρει ο κύριος Λοβέρδος τι είναι η Χρυσή Αυγή;

Αν δεν ξέρει να μην μιλάει. Αν ξέρει τότε ποιον και τι εξυπηρετεί όταν λέει αυτό;

«Γιατί να μας προβληματίζει το γεγονός ότι ανεβαίνει κάποιος που κάνει, με τρόπο ακτιβίστικο, πολιτική πάνω σε αυθεντικά προβλήματα. Νομίζω ότι μετά τη μεταπολίτευση είναι το πρώτο κίνημα που γεννιέται αυθεντικά»

Του ξέφυγε; Δεν μοιάζει να συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Είναι φασίστας; Ίσως, αν και όπως λέει ο ίδιος

«Σε ό,τι με αφορά προσωπικά, μαθήματα δημοκρατίας δεν δέχομαι από κανέναν. Πέρασα τις εξετάσεις μου στην κατάληψη του Πολυτεχνείου στη Θεσσαλονίκη, στις 16-17 Νοεμβρίου του 1973».

----εμβόλιμη παροιμία Αχ που ΄σαι νιότη που ‘λέγες πως θα γινόμουν άλλος ----

Έχει πληρωθεί για να τα πει αυτά; Δεν το ξέρω αυτό.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος σε αυτή την δεδομένη στιγμή εξυμνεί ένα φασιστικό και ναζιστικό κόμμα που αποτελείται από μέλη με εγκληματική δράση και που δρα στον δρόμο ως εγκληματική συμμορία είναι το λιγότερο προδότης.

Μπορεί κάποιος να του προσάψει κι άλλα, όπως κάθαρμα, αριβίστας, αλήτης, καραγκιόζης, τιποτένιος, ξεπουλημένος κλπ.

Φασίστας πάντως δεν είναι. Είναι επικίνδυνος και προδότης και ως τέτοιος πρέπει να αντιμετωπιστεί!


Υ.Γ. Ξέρω πως ο σκοπός του είναι αυτός να ασχοληθούν μαζί του, να κάνει «φασαρία» και ίσως όταν έρθει η ώρα να εξαργυρώσει αυτή την εξυπηρέτηση.

Και ναι δεν θα έπρεπε να ασχοληθώ, αλλά κάποια πράγματα καλό είναι να μένουν γραμμένα.

αντικατοπτρισμοί Ι

Να μην σε νοιάζει-να μην στεναχωριέσαι-να μην δίνεις σημασία-να μην έχεις ουσία-να χτυπάς στο κενό-να μιλάς για το τίποτα-να μη σε νοιάζει-να κοιτάς τη δουλειά σου-να ξεχνάς τα φτερά σου-να ζητάς πιο πολλά-να ρωτάς τα απλά-να μη θες να ξεφύγεις-να γυρνάς απ’ την άλλη-να χτυπάς στο κεφάλι-να μη σε νοιάζει-να βρωμάς αδικία-να αγαπάς την εικόνα-να πουλάς μαλακία-να βουτάς μεσ’ την λάσπη-να μεθάς με βλακεία-να αποκτάς με κακία-να μη σε νοιάζει-να αλλάζεις ζωή-να πετάς την αγάπη-να πατάς τα μικρά-να κρατάς αποστάσεις-να φοβάσαι τον ξένο-να σκοτώνεις το γέλιο-να μην θες να αντέχεις-να κλωτσάς να περάσεις-να μην έχεις παιδεία-να πιστεύεις το ψέμα-να καυλώνεις με αίμα-να απαιτείς δυστυχία-να αφαιρείς τη χαρά-να μην θες να ακούσεις-να ζυγίζεις τις λέξεις-να ζητάς αποδείξεις-να μη θέλεις να δείξεις  την γυμνή σου αλήθεια γιατί έμαθες πια να ξεχνάς τη ζωή.

Να ονειρεύεσαι-να σε νοιάζει-να γεμίζεις με δάκρυ-να ξεχνάς την απάτη-να γυρνάς στα παιδιά-να ακούς την αγάπη-να περνάς δίχως χάρτη-να μην βγάζεις μιαν άκρη-να κοιτάς μεσ’ τα μάτια-να σε νοιάζει-να κρατάς την ουσία-να ρωτάς μ’ απορία-να πετάς σ’ ουρανούς-να ξεχνάς τους κακούς-να μυρίζεις γαζία-να αγαπάς μ’ αγωνία-να φυλάς λίγο γέλιο-να ρωτάς αν σε θέλω-να ξεχνάς να γεράσεις-να μεθάς με φιλιά-να πετάς την ανάγκη-να νικάς τη μιζέρια-να ζητάς καλοκαίρια-να αρμενίζεις λιγάκι-να φιλάς με μεράκι-να ακουμπάς στο περβάζι-να ακούς τα ποτάμια-να χαρίζεις με πάθος-να βουτάς μεσ’  το λάθος-να χτυπάς την κακία-να κρατάς την ανάσα-να μπορείς να κοιμάσαι-να κλωτσάς την εικόνα-να μοιράζεις αλήθεια-να σφυράς μ’ αλητεία-να μιλάς για το δίκιο-να αγγίζεις τον ίσκιο-να χαθείς μία μέρα σε μια όμορφη ιδέα που θα έχει φτερά να πετά με ένα γέλιο σε ένα σύννεφο άσπρο που κρατά τη ζωή.

Εξετάζω από που προέρχεται η βία και ύστερα κρίνω

Γιατί δεν είμαι ζώον. Γιατί δεν είμαι αυτοματοποιημένος μηχανισμός προπαγάνδας. Γιατί δεν είμαι προγραμματισμένος οργανισμός. Γιατί δεν πάσχω από κοινωνικό αυτισμό. Γιατί δεν έχει γίνει το μυαλό μου σούπα. Γιατί σκέφτομαι (και γράφω).

Κοιτάζω από που προέρχεται η βία κι ύστερα την καταδικάζω. Και καταδικάζω με πολύ μεγάλη ένταση την βία όταν ασκείται από τον δυνατό προς τον αδύναμο (ζώο ή άνθρωπο), όταν προέρχεται από αυτόν που εξουσιάζει προς τον εξουσιαζόμενο, όταν χρησιμοποιείται ενάντια στον λαό.

Δεν με ενοχλεί η βία που ασκείται για την υπεράσπιση της ζωής. Δεν με ενοχλεί η βία που αποδίδει δικαιοσύνη με την κοινωνική έννοια.

Επικροτώ την βία όταν αυτή στρέφεται στον δυνάστη.

Επικροτώ την βία που υπερασπίζεται την Δημοκρατία.

Επικροτώ την βία που μάχεται για την Ελευθερία.

Καθημερινά στην ζωή μας ασκούμε και μας ασκείται βία. Άλλοτε καλυμμένη και ύπουλα κι άλλοτε ωμά και ξεκάθαρα.

Όποιος πιστεύει στην φράση "καταδικάζω την βία απ' όπου κι αν προέρχεται" ας πάει ή σε μοναστήρι ή στο Θιβέτ ή και για λοβοτομή.

Αλλιώς θα πρέπει να βάζει κόμμα και να εξηγεί τι εννοεί βία, ποια μορφή βίας είναι αυτή που θέλει να καταδικάσει και γιατί την καταδικάζει.

Και μετά ας μας εξηγήσει κιόλας πως στο διάολο επι-βιώνει αυτός χωρίς να φάει το σκοτωμένο κοτόπουλο/μοσχάρι/αρνί/ψάρι, χωρίς να έχει τσακωθεί στην ζωή του, χωρίς να έχει πλακωθεί με τους συμμαθητές/αδέρφια/ξαδέρφια/αγνώστους κλπ., χωρίς να έχει φωνάξει, χωρίς να έχει βρίσει, χωρίς να έχει τρομάξει κάποιον, χωρίς να έχει δείρει το παιδί/γυναίκα/γείτονα/διαδηλωτή χωρίς να έχει επιβάλει την επιθυμία του λόγω θέσης (π.χ. προϊστάμενος σε υφιστάμενο), χωρίς να έχει απαγορεύσει λόγω ισχύος, χωρίς να έχει συμβάλει είτε ενεργά είτε παθητικά στην δημιουργία αστέγων/πεινασμένων/φτωχών/εξαθλιωμένων/νεκρών.

Μέχρι να γίνει αυτό λοιπόν ΔΕΝ θα καταδικάζω την βία ΠΡΙΝ εξετάσω από που προέρχεται και σε ποιον στρέφεται και για ποιο λόγο.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΒΙΑ

ΟΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΕΣ και ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΩΞΗ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ

Όχι γαμώτο δεν γίνεται έτσι!

Πες μου πιάσαμε πάτο; 

Πες μου σε παρακαλώ

Πες μου ότι δεν έχει άλλο

Δεν μπορεί να έχει κι άλλο

Δεν γίνεται

Δεν αντέχεται

Πώς γίνεται να ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που σκοτώνουν κάποιον μόνο και μόνο επειδή η καταγωγή του είναι από άλλη χώρα;       

Πώς γίνεται ο Πακιστανός να χάνει την ανθρώπινη υπόστασή του μόνο από έναν επιθετικό προσδιορισμό;

Τι κοινωνία είναι αυτή που ο «λαθρομετανάστης» γίνεται άνθρωπος μετά τον θάνατό του;

Τι κοινωνία θα είναι αυτή όταν θα μισείς τον φασίστα όπως ο φασίστας τον μετανάστη;

 (το σκίτσο απο έδω so comic.gr)

Πρέπει να το νικήσουμε αυτό γαμώτο όσο είμαστε ακόμα άνθρωποι. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.

Βιβλικό τάμα

«Η πίστη βαθιά...» μου ψιθύρισε στ’ αυτί  

«…καινούρια αρχή…» συνέχισε

«…αναπάντεχο απάνθισμα…» και μου τράβηξε το χέρι

«…τύφλωση, φως…» δεν καταλάβαινα πια

«…και πάλι…» αλλά έμενα χωρίς να κουνιέμαι

«…καινούρια αρχή…» ξανά είπε

«εις υγείαν» και τότε κοιταχτήκαμε ξανά και τότε γνωριστήκαμε. 

Κάποτε, ίσως να ‘ταν και τέτοια εποχή, γνωρίστηκα με ένα βιβλίο. Ήταν ένα βιβλίο του δρόμου. Αλητάκι. Απ’ αυτά του book crossing που λένε. Με ξελόγιασε το εξώφυλλο. Αυτό που με κέρδισε όμως, ήταν η αφιέρωση στην πρώτη σελίδα. Σαν να είχε γραφτεί για μένα. Όχι όχι, για μένα είχε γραφτεί σίγουρα. Εγώ κρατούσα το βιβλίο, για μένα και η αφιέρωση. Σε ευχαριστώ να ξέρεις εσένα που την έγραψες. Άλλωστε στις 9 Φεβρουαρίου του 2005 νομίζω πως δεν ήμουν καλά. Σ’ ευχαριστώ για το βιβλίο. Οι «Φωτιές» τις Μαργκερίτ Γιουρσενάρ έγινε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία.

Το κείμενο αφιερούται, στο "περίεργο" μεν αλλά πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο «Αφιερώσεις Συγγραφέων» του Βιβλιοθηκάριου για την εκατοστή ανάρτησή του και είναι μέρος του δι-ιστολογικού αφιερώματος «Αφιερώσεις σε βιβλία».

Συμμετέχουν οι: SillentCrossing, Αναγεννημένη, Τσαλαπετεινός, Theorema, Κυνοκέφαλοι, Φαούδι, Σημειωματάριο, Δύτης των Νιπτήρων, Ερυθρό Καγκουρώ, Καγκουρώ, Infoscience addict, Greek libraries in a new world, Dina Vitzileou, Niemands Rose, Roadartist, Ιφιμέδεια, Anna Silia, Χαμένα Επεισόδια, Κουπέπια, Rubies and Clouds, Ο Βιβλιοθηκάριος, Η Ωραία Σέλιτσα,  Polyanna's Days