Τετάρτη 6 Φεβρουαρίου 2013

Εξετάζω από που προέρχεται η βία και ύστερα κρίνω



Γιατί δεν είμαι ζώον. Γιατί δεν είμαι αυτοματοποιημένος μηχανισμός προπαγάνδας. Γιατί δεν είμαι προγραμματισμένος οργανισμός. Γιατί δεν πάσχω από κοινωνικό αυτισμό. Γιατί δεν έχει γίνει το μυαλό μου σούπα. Γιατί σκέφτομαι (και γράφω).

Κοιτάζω από που προέρχεται η βία κι ύστερα την καταδικάζω. Και καταδικάζω με πολύ μεγάλη ένταση την βία όταν ασκείται από τον δυνατό προς τον αδύναμο (ζώο ή άνθρωπο), όταν προέρχεται από αυτόν που εξουσιάζει προς τον εξουσιαζόμενο, όταν χρησιμοποιείται ενάντια στον λαό.

Δεν με ενοχλεί η βία που ασκείται για την υπεράσπιση της ζωής. Δεν με ενοχλεί η βία που αποδίδει δικαιοσύνη με την κοινωνική έννοια.

Επικροτώ την βία όταν αυτή στρέφεται στον δυνάστη.

Επικροτώ την βία που υπερασπίζεται την Δημοκρατία.

Επικροτώ την βία που μάχεται για την Ελευθερία.

Καθημερινά στην ζωή μας ασκούμε και μας ασκείται βία. Άλλοτε καλυμμένη και ύπουλα κι άλλοτε ωμά και ξεκάθαρα.

Όποιος πιστεύει στην φράση "καταδικάζω την βία απ' όπου κι αν προέρχεται" ας πάει ή σε μοναστήρι ή στο Θιβέτ ή και για λοβοτομή.

Αλλιώς θα πρέπει να βάζει κόμμα και να εξηγεί τι εννοεί βία, ποια μορφή βίας είναι αυτή που θέλει να καταδικάσει και γιατί την καταδικάζει.

Και μετά ας μας εξηγήσει κιόλας πως στο διάολο επι-βιώνει αυτός χωρίς να φάει το σκοτωμένο κοτόπουλο/μοσχάρι/αρνί/ψάρι, χωρίς να έχει τσακωθεί στην ζωή του, χωρίς να έχει πλακωθεί με τους συμμαθητές/αδέρφια/ξαδέρφια/αγνώστους κλπ., χωρίς να έχει φωνάξει, χωρίς να έχει βρίσει, χωρίς να έχει τρομάξει κάποιον, χωρίς να έχει δείρει το παιδί/γυναίκα/γείτονα/διαδηλωτή χωρίς να έχει επιβάλει την επιθυμία του λόγω θέσης (π.χ. προϊστάμενος σε υφιστάμενο), χωρίς να έχει απαγορεύσει λόγω ισχύος, χωρίς να έχει συμβάλει είτε ενεργά είτε παθητικά στην δημιουργία αστέγων/πεινασμένων/φτωχών/εξαθλιωμένων/νεκρών.

Μέχρι να γίνει αυτό λοιπόν ΔΕΝ θα καταδικάζω την βία ΠΡΙΝ εξετάσω από που προέρχεται και σε ποιον στρέφεται και για ποιο λόγο.

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΦΕΡΝΕΙ ΒΙΑ

ΟΙ ΚΑΤΑΠΑΤΗΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΚΤΗΤΕΣ ΟΙ ΚΑΤΑΧΡΑΣΤΕΣ και ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΚΑΙ Η ΔΙΩΞΗ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ


Παρασκευή 18 Ιανουαρίου 2013

Όχι γαμώτο δεν γίνεται έτσι!



Πες μου πιάσαμε πάτο; 

Πες μου σε παρακαλώ

Πες μου ότι δεν έχει άλλο

Δεν μπορεί να έχει κι άλλο

Δεν γίνεται

Δεν αντέχεται


Πώς γίνεται να ζουν ανάμεσά μας άνθρωποι που σκοτώνουν κάποιον μόνο και μόνο επειδή η καταγωγή του είναι από άλλη χώρα;       
Πώς γίνεται ο Πακιστανός να χάνει την ανθρώπινη υπόστασή του μόνο από έναν επιθετικό προσδιορισμό;

Τι κοινωνία είναι αυτή που ο «λαθρομετανάστης» γίνεται άνθρωπος μετά τον θάνατό του;
Τι κοινωνία θα είναι αυτή όταν θα μισείς τον φασίστα όπως ο φασίστας τον μετανάστη;




 (το σκίτσο απο έδω so comic.gr)


Πρέπει να το νικήσουμε αυτό γαμώτο όσο είμαστε ακόμα άνθρωποι. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.




Δευτέρα 12 Νοεμβρίου 2012

Βιβλικό τάμα



«Η πίστη βαθιά...» μου ψιθύρισε στ’ αυτί  
«…καινούρια αρχή…» συνέχισε
«…αναπάντεχο απάνθισμα…» και μου τράβηξε το χέρι
«…τύφλωση, φως…» δεν καταλάβαινα πια
«…και πάλι…» αλλά έμενα χωρίς να κουνιέμαι
«…καινούρια αρχή…» ξανά είπε
«εις υγείαν» και τότε κοιταχτήκαμε ξανά και τότε γνωριστήκαμε. 

Κάποτε, ίσως να ‘ταν και τέτοια εποχή, γνωρίστηκα με ένα βιβλίο. Ήταν ένα βιβλίο του δρόμου. Αλητάκι. Απ’ αυτά του book crossing που λένε. Με ξελόγιασε το εξώφυλλο. Αυτό που με κέρδισε όμως, ήταν η αφιέρωση στην πρώτη σελίδα. Σαν να είχε γραφτεί για μένα. Όχι όχι, για μένα είχε γραφτεί σίγουρα. Εγώ κρατούσα το βιβλίο, για μένα και η αφιέρωση. Σε ευχαριστώ να ξέρεις εσένα που την έγραψες. Άλλωστε στις 9 Φεβρουαρίου του 2005 νομίζω πως δεν ήμουν καλά. Σ’ ευχαριστώ για το βιβλίο. Οι «Φωτιές» τις Μαργκερίτ Γιουρσενάρ έγινε ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία.

Το κείμενο αφιερούται, στο "περίεργο" μεν αλλά πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο «Αφιερώσεις Συγγραφέων» του Βιβλιοθηκάριου για την εκατοστή ανάρτησή του και είναι μέρος του δι-ιστολογικού αφιερώματος «Αφιερώσεις σε βιβλία».





Πέμπτη 1 Νοεμβρίου 2012

Ή μήπως όχι;



 

Αγάπη είναι

ν’αφήνω το φως της εξώπορτας αναμμένο να δεις να μπεις
       να αντέχω την σιωπή σου
να πίνω για να σ’ αγαπώ περισσότερο
       να μην είμαι εκεί όταν δεν με θες

Αγάπη είναι
                      
   να μου μυρίζουν μπιφτέκια ενώ μαγείρεψες φακές
           να γελάω για να γελάς
   να μην υπάρχει αύριο κι εγώ να σου μιλάω για το μεθαύριο
               να με νοιάζει

Αγάπη είναι

να σου λέω άντε γαμήσου όταν κάνεις μαλακία
να ζητάω την αλήθεια σου
να γονατίζω για να σε πιάσω
να προσεύχομαι για σένα κι ας με χλευάζεις
 
Αγάπη είναι

να θες να με κουβαλήσεις ενώ είσαι παράλυτος  
να με κοιτάς στα μάτια
     να ακούς τη φωνή μου με την καρδιά σου
να χαρίζεις αυτό που θα σου λείψει πιο πολύ

Αγάπη είναι

να μην ξέρεις τι είναι αγάπη
    να μην ζητάς ανταλλάγματα
       να κοιτάς με τα δικά μου μάτια
να με ακούς


Αγάπη είναι
                                να ζητάς συγγνώμη ||
                   να αγκαλιάζω τη θλίψη σου
                                να μην τα παρατάς||
                   να σου το λέω
        να μην έχεις εγωισμό||
να απλώνω το χέρι μου να πιαστείς
        να ακουμπάς πάνω μου||
 να επιμένω
        να περιμένεις||
να δίνω|| να δίνεις||