Βλέπω ακόμα

έστριψαν δειλά από το στενό σπρώχνοντας το καρότσι τους. στο βλέμμα αγωνία. πινγκ πονγκ με τα μάτια πάνω κάτω το στενό. μία φορά. δύο φορές. ύστερα κοιτάχτηκαν μεταξύ τους και προχώρησαν στο στενό. μόνο τα μάτια τους είδα. μόνο τον φόβο τους είδα.

-------------------------------

 βλέμμα ψυχρό. παγωμένο. το κάποτε κοντινό μου. μάτια χωρίς γιατί πια. είσαι τόσο μακριά όσο επέλεξες. δεν ξαναζεσταίνει το βλέμμα σου αν δεν δώσεις ψυχή.

«τα παγώμενα σου μάτια όταν βλέπει η ανταρκτική χλωμιάζει»

------------------------------- 

ένα πάρκο. ένα φεστιβάλ. δυνατή μουσική. μάτια κόκκινα από ουσίες, αλκοόλ, ξενύχτι. μάτια κόκκινα από αναζήτηση. κορμιά που διψούν για αλλαγή. βλέμματα κουρασμένα από το τίποτα. βλέμματα γεμάτα αγάπη που δεν μπόρεσε να δοθεί.

------------------------------

φωτιά. λάβα. σε κοιτάω. θέλω από τα μάτια σου να μπορέσω να μπω μέσα σου. παντού. να ξεχυθώ σ’ όλες τις φλέβες σου. το βλέμμα μου πάνω στο βλέμμα σου. στάζω έρωτα.

------------------------------

 

κάθε σου βλέμμα με καίει. με σκοτώνει. με διαπερνά. τα μάτια σου λεπίδες, ξυράφια ακονισμένα να κόψουν κάθε ελπίδα. 

«Αφού λοιπόν ξεχάστηκα και πέρασε σαν τρένο η ζωή από μπροστά μου με τα βλέφαρα κλεισμένα»

-----------------------------

κεφάλι κατεβασμένο. βλέμμα στην άσφαλτο. μαύρα μάτια. μαύρο δέρμα. φόβος σε κάθε κίνηση του. τα φοβισμένα μάτια του μου θυμίζουν πως είμαι ακόμα άνθρωπος.

Κάποτε

Ήμασταν κάποτε άνθρωποι.

Κάποτε. Τώρα; Σκιές, μόνο σκιές βλέπω.

Έχεις χάσει. Έχεις χάσει παραδέξου το. Μέσα σου βαθιά το ξέρεις. Κάτι βρήκες ναι. Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός όμως. Κράτα το τώρα γιατί το μετά το έχασες.

Με νύχια και με δόντια κρατιέμαι. Τι έφταιξα; Δεν το διάλεξα να γεννηθώ. Άλλοι το θέλησαν. Δεν βρίσκω να παρκάρω τη νύχτα αυτή. Θα κάνω κύκλους μια ζωή. Θα παρκάρω στην μέση του δρόμου. Να σταματήσω θέλω την κυκλοφορία. Έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχει ψυχή. Μόνο νεκροί. Παντού νεκροί γύρω μου.

Βήχω. Φτύνω. Φτύνω αίμα, σπέρμα, ανάγκη. Ό,τι κι αν πεις έχεις δίκιο. Αλλά αξίζει περισσότερο αυτό που δεν λες. Τι φοβάσαι; Τι; Δείξε το τίποτα σου. Δείξε αυτό που δεν έχεις. Δεν θα σε κρίνω γιατί ξέρω. Έχω αυτή την ύπουλη γεύση στα χείλη μου. Ξέρω πως αυτά που κρύβεις εγώ τα έχω δει. Και δεν τα έκρινα. Εσύ όμως;

Σφαγή

«Άντε γαμήσου μαλάκα!» ούρλιαξε με οργή και τα σάλια της πετάχτηκαν τόσο τοξικά που του ‘κάψαν το χέρι. Με όση δύναμη είχε της έχωσε μπουνιά στο στομάχι κι εκείνη διπλώθηκε στα δύο. Σηκώθηκε όμως. Του χύμηξε με ορμή. Μόλις είχε προλάβει να της γυρίσει την πλάτη. Με λύσσα το δάγκωνε στον σβέρκο. Την έπιασε από τα μαλλιά για να την κατεβάσει από πάνω του. Εκείνη χαιρέκακα έφτυσε το σκισμένο πουκάμισο από το στόμα της. Της έδωσε μια ανάστροφη σφαλιάρα. Γεύτηκε το αίμα από τα ούλα της και τα μάτια της έλαμψαν σχεδόν με ηδονή. Έσκυψε λίγο προς το πάτωμα, παραπλανητικά, κι όταν εκείνος πλησίασε διερευνητικά, σηκώθηκε απότομα χώνοντας του γονατιά στα γεννητικά όργανα και μια γερή κουτουλιά στο κεφάλι. Έπεσε κάτω ουρλιάζοντας «μαλακισμένη θα σε ξεσκίσω!». Παύση. Ανακωχή; Μάζεψε τις δυνάμεις του. Την βούτηξε από τα μαλλιά κι άρχισε να την κοπανάει στον τοίχο. Με μύτη σπασμένη και τα αίματα να τρέχουν στον τοίχο και στα χείλη της, γύρισε προς το μέρος του και βγάζοντας κραυγή αλαλαγμού έμπηξε τα νύχια της στο στήθος του ξεσκίζοντας την σάρκα. Σαν εκστασιασμένη μαινάδα του δάγκωσε το μάγουλο. Έφτυσε το κομμένο κομμάτι στο πάτωμα. Την έπιασε από τον λαιμό, σφίγγοντάς την μέχρι να δει τα μάτια της να γουρλώνουν. Τον κλωτσούσε παντού ξεριζώνοντας τούφες από τα μαλλιά του.

Έπεσαν κάτω και οι δύο. Πρώτη ξανασηκώθηκε εκείνη. Αργά. Την κοιτούσε χωρίς να θέλει ν’ αντιδράσει. Εκείνη σήκωσε την καρέκλα και με την πλάτη της άρχισε να τον χτυπάει στο κεφάλι. Λίγο πριν τον αποτελειώσει την κλώτσησε με το πόδι του. Εκείνη έπεσε πάνω στο σώμα του. Στο χέρι του κρατούσε το μαχαίρι της κουζίνας. Ούτε ξέρει πως είχε βρεθεί δίπλα του. Το μαχαίρι χώθηκε στον αφαλό της και η καρέκλα πέφτοντας στο κεφάλι του έκοψε την ανάσα του.

Νεκροί και οι δύο. Δύο νέοι νεκροί. Δύο υπεραιωνόβιοι γέροι. Αυτήν την έλεγαν Ελπίδα. Εκείνον τον φώναζαν Φόβο.

Όμορφος κόσμος

Στον έναν λείπει το χέρι. Στον δίπλα το πόδι. Σε άλλον λείπει η καρδιά. Σε κάποιον η ψυχή. Είμαστε όλοι ανάπηροι. Ο πόλεμος δεν άφησε κανέναν αλώβητο. Μας βρήκε όλους απροετοίμαστους και μας τσάκισε.

Θα μάθουμε όμως να ζούμε ακόμα κι έτσι. Δεν είναι δύσκολο.

Χαϊδεύω το κομμένο χέρι σου. Εκεί που δεν έχει συνέχεια. Περιεργάζομαι την ατέλεια σου. Φροντίζω την πληγή σου. Φαντάζομαι πως θα ήταν κανονικά. Δεν μ’ αρέσει όμως. Σε προτιμώ έτσι. Σε ξενίζει αυτό ε; Μ’ αρέσει καλύτερα έτσι γιατί έτσι είσαι.

Η δική μου αναπηρία; Τα μάτια. Έχασα τα μάτια μου. Θα μπορέσεις να με δεχτείς άραγε χωρίς τα μάτια; Για μένα τα μάτια ήταν το παν.

Ψηλάφι

Την αλήθεια την κατακτάς μόνο σου ναι. Αλλά για να φτάσεις μέχρι εκεί χρειάζεσαι κι άλλους. Συνοδοιπόρους. Πρέπει να την πλησιάσεις μαζί με συντρόφους. Γιατί αλλιώς θα έχεις πλανηθεί από το μυαλό σου.

Έχω ακούσει πως αν κατακτήσεις την αλήθεια θα το καταλάβεις σίγουρα.

Κάποιος μου είπε κάποτε πως την αλήθεια δεν θα την βρω ποτέ γιατί απλά ψάχνω την δική μου αλήθεια. Πρέπει πρώτα, μου είπε, να βρεις την αλήθεια των άλλων κι ίσως εκεί να βρίσκεται και η δική σου. Έτσι μου είπε κάποτε κάποιος με μαύρα ρούχα και λευκά μαλλιά. Ίσως και να το ονειρεύτηκα όμως μια νύχτα σαν κι αυτή που δεν κοιμόμουν.

Κλείσε λίγο τα μάτια σου. Κλείσ’ τα και σκέψου πως το σώμα σου πατά στο χώμα. Το χώμα είναι καφέ ελαφρώς νωπό και μυρίζει φρέσκια βροχή. Σκέψου πως τα πόδια σου βουλιάζουν και γίνονται ένα με αυτό. Νιώσε. Άσε τη λασπώδη υφή να σ’ αγκαλιάσει. Ύστερα τέντωσε τα χέρια σου και σκέψου πως βρίσκεσαι σε ένα καρέ από κόμικ. Σκέψου πως θες να τεντώσεις τόσο πολύ τα χέρια ώστε να φτάσεις στα διπλανά καρέ. Σκέψου τι θα ήθελες να βρίσκεται εκεί. Το σώμα σου έχει γίνει ένα με την αρχική σου επαφή. Άσε την ψυχή σου να λασπώσει απ’ το βρεγμένο χώμα. Τα χέρια τεντωμένα, τα μάτια κλειστά. Τι είναι αυτό που θέλεις να φτάσεις τόσο πολύ; Άσε την ψυχή σου να τ΄ ακουμπήσει.