Αυτές τις μέρες γίνεται ένα ενδιαφέρον συνέδριο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με θέμα "Εξεγερσιακές συλλογικές δράσεις σε συγκριτική προοπτικη" Σχετικές πληροφορίες εδώ και το πρόγραμμα εδώ .
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι ένα Πανεπιστήμιο διοργανώνει ένα τέτοιο συνέδριο και φυσικά αφορμή δεν είναι κάτι άλλο από τον περασμένο Δεκέμβρη. Κι αυτό νομίζω δείχνει ότι η εκπαιδευτική κοινότητα αρχίζει να καταλαβαίνει πως τα Δεκεμβριανά δεν ήταν ξέσπασμα ούτε μια απλή νεανική έκφραση επαναστατικότητας χωρίς υπόβαθρο, ούτε σπασίματα και καταστροφές όπως τα παρουσίασαν τα ΜΜΕ. Ο Δεκέμβρης ήταν η ΑΡΧΗ.
Μπορεί να διαφωνήσουν κάποιοι με ένα τέτοιο συνέδριο λέγοντας πως "ο αγώνας είναι στο δρόμο". Ο αγώνας είναι ΚΑΙ στον δρόμο. Ο αγώνας είναι παντού. Αλλιώς να κλείσουμε και τα μπλογκ και να μην ξαναμιλησουμε παρά μόνο αν είμαστε στο δρόμο.
Μια δημόσια συζήτηση και ανάλυση της βίας όχι ως ξέσπασμα ή "μπάχαλο" αλλά ως πολιτική πράξη και μάλιστα από ένα πανεπιστημιακό φορέα για μένα σημαίνει ότι τελικά μπορεί να είμαστε και σε καλό δρόμο...
Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009
Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου 2009
Μια επέτειος διαφορετική
6 Δεκεμβρίου 2008. Ο μαθητής Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος σκοτώνεται από το όπλο του ειδικού φρουρού Επαμεινώνδα Κορκονέα.
ΓΙΑΤΙ ;
Γιατί κάποιος θεώρησε μαγκιά να φωνάξει «Θα σε γαμήσω κωλόπαιδο»
Γιατί κάποιος θεώρησε μαγκιά να βγάλει το όπλο του από τη θήκη.
Γιατί κάποιος θεώρησε μαγκιά να κρυφτεί πίσω από την εξουσία του αξιώματός του.
Ακολουθούν πορείες και επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας που εξαπλώνονται σε άλλες πόλεις ακόμα και του εξωτερικού.
ΚΑΝΕΙΣ δεν περίμενε αυτές τις εξελίξεις.
ΓΙΑΤΙ ;
Γιατί είχαμε κλείσει καλά τ΄ αυτιά μας στις φωνές απόγνωσης των παιδιών μας.
Γιατί είχαμε κλείσει καλά τα μάτια στη μιζέρια μας.
Γιατί είχαμε βολευτεί καλά στον καναπέ μας.
Γιατί είχαμε αποχαυνωθεί καλά από τα ΜΜΕ μας.
6 Δεκεμβρίου 2009. Πορεία στη μνήμη του Αλέξανδρου.
ΟΛΟΙ θα είμαστε εκεί.
ΓΙΑΤΙ ;
Για να τιμήσουμε έναν νεκρό που ναι δεν ήταν ήρωας αλλά θα μπορούσε και να γίνει αν του δινόταν η ευκαιρία να ζήσει.
Για να φωνάξουμε πως ό,τι έγινε πέρυσι ήταν δεν ήταν ξέσπασμα ήταν η ΑΡΧΗ.
Για να φωνάξουμε πως θέλουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάτι να αλλάξει.
Για να διεκδικήσουμε και πάλι τα ΟΝΕΙΡΑ μας.
Για να φωνάξουμε να ΞΥΠΝΗΣΕΙ
αυτός που φοβάται να μιλήσει για να μην απολυθεί,
αυτός που δεν προλαβαίνει να μιλήσει γιατί δουλεύει 2 δουλειές,
αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει γιατί τον πνίγουν τα χρέη,
αυτός που ξεχνάει να μιλήσει γιατί ο χρόνος του είναι χρήμα.
Θα είμαστε ΟΛΟΙ εκεί. Όλοι ;
Τουλάχιστον όλοι όσοι έχουμε κοινούς στόχους…
Μια ζωή ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Μια ζωή ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ
Μια ζωή ΩΡΑΙΑ
όλοι εκεί χωρίς κομματικές ταμπέλες μόνο με το πάθος μας για κοινωνία ανθρώπων, κοινωνία δημοκρατίας.
.................................................................................
Περπατώ.
Περπατώ.
Περπατώ.
Με ραμμένες τις τσέπες μου στο ξύλινο παλτό μου.
Περπατώ επαναληπτικά. Επαναληπτικά περπατάω.
Δεν κουβαλάω τίποτα. Δεν έχω να κρύψω τίποτα
δεν έχω να χώσω τα χέρια.
Περπατώ με τα χέρια στη βροχή
Πάνω σ ’ένα μεταξένιο σκοινί-λώρο ομφάλιο-
που ενώνει τον ουρανό με τη γη τα πάνω με τα κάτω.
Προχωρώ
Με βραχυκλωμένους προβολείς
χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω.
Περπατάω παράλογη σ’ αντιστραμμένη λογική
δίκαιη μόνο κι αποφασιστική
να κάνω πράξη όλα όσα έχω σκεφτεί
να κάνω πράξη όσα έχω γράψει.
Τραβάω το σκοινί ακόμα πιο κει
προχωρώ ένα βήμα πιο πέρα.
Το κεφάλι μου πλησιάζουνε άγνωστοι μυστήριοι πλανήτες.
Γλάροι και καταδιωκτικά αστρικά
μ΄ ακολουθούν σαν υπέρηχο πλοίο.
Βρέχει κάτω στις γέφυρες της γης…
Στη μαύρικη Ορλεάνη.
Βρέχει βροχή ραβδωτή Στουρνάρα Ζαΐμη Αραχώβης Μπενάκη.
Πέφτει λοξά στη μούρη μου που φιγουράρει
στις βρώμικες βιτρίνες. Με κοιτώ.
Οι ατζέντηδές μου ‘χουν τραβήξει δυό χαρακιές
με δείχνουν πως γελάω.
Περπατώ κυκλωμένη από μπουνιές απ’ αγριεμένες φωτιές
από γιούχα και ζήτω.
Οι λυπημένες κερκίδες με παροτρύνουνε
να καρφώσω στα δίχτυα το γκόλ να γράψω 3-1.
Μ’ έχουν μαρκάρει οι διακεκριμένες στενά βρώμικα
τώρα πρέπει να μπώ μαζί με την μπάλα στα δίχτυα τους μέσα.
Περπατώ χριστιανή στους αντίχριστους
Μαύρη κι άθεη στων Κού-Κλούξ-Κλάν το γκέτο…
Κατερίνα Γώγου – Από τη συλλογή Το Ξύλινο Παλτό
..................................................................................
(Δυστυχώς θέλω να κάνω και μια παρένθεση για αυτά που είπε χτες βράδυ στον Ευαγγελάτο ο Πλέυρης junior. Να τι θα του έλεγα κε Ευαγγελάτε και θα τον έστελνα στο καλό , έτσι απλά χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες διαλόγου :
Ντροπή σας κε Πλεύρη να συχγέετε εσκεμμένα το εργατικό ατύχημα με την εγκληματική επίθεση που έγινε στην κα Κούνεβα, ντροπή σας κε Πλεύρη να αφήνετε υπονοούμενα για το αν ήταν η επίθεση στην κα Κούνεβα εργοδοτική τρομοκρατία ή μπορεί να ήταν και κάτι άλλο. Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν δηλαδή, τυχαίο ; Όπως και η δολοφονία της Κυριμοπούλου; Όπως και η δολοφονία Γρηγορόπουλου; Όπως όλα τα τυχαία και μεμονωμένα περιστατικά που συμβαίνουν ; Προσεξτε γιατί μπορεί απο τα πολλά τυχαία τα πράγματα κάποια στιγμη να πάρουν την τύχη που τους αρμόζει...)
ΓΙΑΤΙ ;
Γιατί κάποιος θεώρησε μαγκιά να φωνάξει «Θα σε γαμήσω κωλόπαιδο»
Γιατί κάποιος θεώρησε μαγκιά να βγάλει το όπλο του από τη θήκη.
Γιατί κάποιος θεώρησε μαγκιά να κρυφτεί πίσω από την εξουσία του αξιώματός του.
Ακολουθούν πορείες και επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας που εξαπλώνονται σε άλλες πόλεις ακόμα και του εξωτερικού.
ΚΑΝΕΙΣ δεν περίμενε αυτές τις εξελίξεις.
ΓΙΑΤΙ ;
Γιατί είχαμε κλείσει καλά τ΄ αυτιά μας στις φωνές απόγνωσης των παιδιών μας.
Γιατί είχαμε κλείσει καλά τα μάτια στη μιζέρια μας.
Γιατί είχαμε βολευτεί καλά στον καναπέ μας.
Γιατί είχαμε αποχαυνωθεί καλά από τα ΜΜΕ μας.
6 Δεκεμβρίου 2009. Πορεία στη μνήμη του Αλέξανδρου.
ΟΛΟΙ θα είμαστε εκεί.
ΓΙΑΤΙ ;
Για να τιμήσουμε έναν νεκρό που ναι δεν ήταν ήρωας αλλά θα μπορούσε και να γίνει αν του δινόταν η ευκαιρία να ζήσει.
Για να φωνάξουμε πως ό,τι έγινε πέρυσι ήταν δεν ήταν ξέσπασμα ήταν η ΑΡΧΗ.
Για να φωνάξουμε πως θέλουμε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ κάτι να αλλάξει.
Για να διεκδικήσουμε και πάλι τα ΟΝΕΙΡΑ μας.
Για να φωνάξουμε να ΞΥΠΝΗΣΕΙ
αυτός που φοβάται να μιλήσει για να μην απολυθεί,
αυτός που δεν προλαβαίνει να μιλήσει γιατί δουλεύει 2 δουλειές,
αυτός που δεν μπορεί να μιλήσει γιατί τον πνίγουν τα χρέη,
αυτός που ξεχνάει να μιλήσει γιατί ο χρόνος του είναι χρήμα.
Θα είμαστε ΟΛΟΙ εκεί. Όλοι ;
Τουλάχιστον όλοι όσοι έχουμε κοινούς στόχους…
Μια ζωή ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Μια ζωή ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ
Μια ζωή ΩΡΑΙΑ
όλοι εκεί χωρίς κομματικές ταμπέλες μόνο με το πάθος μας για κοινωνία ανθρώπων, κοινωνία δημοκρατίας.
.................................................................................
Περπατώ.
Περπατώ.
Περπατώ.
Με ραμμένες τις τσέπες μου στο ξύλινο παλτό μου.
Περπατώ επαναληπτικά. Επαναληπτικά περπατάω.
Δεν κουβαλάω τίποτα. Δεν έχω να κρύψω τίποτα
δεν έχω να χώσω τα χέρια.
Περπατώ με τα χέρια στη βροχή
Πάνω σ ’ένα μεταξένιο σκοινί-λώρο ομφάλιο-
που ενώνει τον ουρανό με τη γη τα πάνω με τα κάτω.
Προχωρώ
Με βραχυκλωμένους προβολείς
χωρίς δίχτυ ασφαλείας από κάτω.
Περπατάω παράλογη σ’ αντιστραμμένη λογική
δίκαιη μόνο κι αποφασιστική
να κάνω πράξη όλα όσα έχω σκεφτεί
να κάνω πράξη όσα έχω γράψει.
Τραβάω το σκοινί ακόμα πιο κει
προχωρώ ένα βήμα πιο πέρα.
Το κεφάλι μου πλησιάζουνε άγνωστοι μυστήριοι πλανήτες.
Γλάροι και καταδιωκτικά αστρικά
μ΄ ακολουθούν σαν υπέρηχο πλοίο.
Βρέχει κάτω στις γέφυρες της γης…
Στη μαύρικη Ορλεάνη.
Βρέχει βροχή ραβδωτή Στουρνάρα Ζαΐμη Αραχώβης Μπενάκη.
Πέφτει λοξά στη μούρη μου που φιγουράρει
στις βρώμικες βιτρίνες. Με κοιτώ.
Οι ατζέντηδές μου ‘χουν τραβήξει δυό χαρακιές
με δείχνουν πως γελάω.
Περπατώ κυκλωμένη από μπουνιές απ’ αγριεμένες φωτιές
από γιούχα και ζήτω.
Οι λυπημένες κερκίδες με παροτρύνουνε
να καρφώσω στα δίχτυα το γκόλ να γράψω 3-1.
Μ’ έχουν μαρκάρει οι διακεκριμένες στενά βρώμικα
τώρα πρέπει να μπώ μαζί με την μπάλα στα δίχτυα τους μέσα.
Περπατώ χριστιανή στους αντίχριστους
Μαύρη κι άθεη στων Κού-Κλούξ-Κλάν το γκέτο…
Κατερίνα Γώγου – Από τη συλλογή Το Ξύλινο Παλτό
..................................................................................
(Δυστυχώς θέλω να κάνω και μια παρένθεση για αυτά που είπε χτες βράδυ στον Ευαγγελάτο ο Πλέυρης junior. Να τι θα του έλεγα κε Ευαγγελάτε και θα τον έστελνα στο καλό , έτσι απλά χωρίς δημοκρατικές διαδικασίες διαλόγου :
Ντροπή σας κε Πλεύρη να συχγέετε εσκεμμένα το εργατικό ατύχημα με την εγκληματική επίθεση που έγινε στην κα Κούνεβα, ντροπή σας κε Πλεύρη να αφήνετε υπονοούμενα για το αν ήταν η επίθεση στην κα Κούνεβα εργοδοτική τρομοκρατία ή μπορεί να ήταν και κάτι άλλο. Τι άλλο θα μπορούσε να ήταν δηλαδή, τυχαίο ; Όπως και η δολοφονία της Κυριμοπούλου; Όπως και η δολοφονία Γρηγορόπουλου; Όπως όλα τα τυχαία και μεμονωμένα περιστατικά που συμβαίνουν ; Προσεξτε γιατί μπορεί απο τα πολλά τυχαία τα πράγματα κάποια στιγμη να πάρουν την τύχη που τους αρμόζει...)
Τρίτη 1 Δεκεμβρίου 2009
Τρίτη 24 Νοεμβρίου 2009
Μια ενδιαφέρουσα επιστολή
Η Κωνσταντίνα Καρακατσάνη, μία εκ των έξι καταζητούμενων για την υπόθεση του Χαλανδρίου, με επιστολή της στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» απαντά στις δηλώσεις του κ. Χρυσοχοϊδη αλλά και σε όσα γράφτηκαν για τη «γιάφκα» και τους συγκατηγορούμενούς της. «Δεν εμφανίζομαι, γιατί δεν προτίθεμαι να γίνω βορρά στις ασφαλίτικες φιλοδοξίες για παράσημα και όχι επειδή σχεδιάζω ενέργειες», επισημαίνει.
Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τη θέση μου σχετικά με την υπόθεση που κατηγορούμαι, υποστηρίζοντας πρώτα και πάντα την πολιτική μου ταυτότητα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την ημέρα που η αστυνομία έκανε την έφοδό της στην υποτιθέμενη γιάφκα στο Χαλάνδρι, συνέλαβε τέσσερα άτομα. Τα τρία αυτή τη στιγμή βρίσκονται έγκλειστα σε διάφορες φυλακές, ενώ το τέταρτο αφέθηκε. Στα δελτία επικρατεί κλίμα τρομοϋστερίας, ενώ οι δημοσιογράφοι στα πρόθυρα του εμφράγματος, ορύωνται και αναπαράγουν φαντασιόπληκτες ιστορίες τρόμου. Οργιάζουν και φαντασιώνονται πράγματα για τα οποία, όχι μόνο στοιχεία δεν έχουν, αλλά ούτε καν ενδείξεις. Αμέσως μετά εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης για έξι ανθρώπους που τα αποτυπώματά τους βρέθηκαν στο σπίτι και σε αντικείμενα μέσα σε αυτό, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν σχετίζονται με την εν λόγω υπόθεση (πόρτες, παράθυρα, εφημερίδες, σακούλες, κιθάρες) ή στηρίχτηκαν στην παρουσία των οχημάτων τους έξω από το σπίτι.
Είναι προφανές ότι η αστυνομία έπραξε έτσι για να ικανοποιήσει την ανάγκη της τότε κυβέρνησης να δείξει ότι παράγει έργο, έστω και την τελευταία στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας. Θα ήταν καταστροφικό η οποιαδήποτε κυβέρνηση να κατέβει από το σανίδι αφήνοντας πίσω της μια θητεία γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά και χωρίς καμία επιτυχία, έστω και φαινομενική. Γι’ αυτό αποφάσισαν ότι πρέπει να βαφτίσουν το σπίτι «γιάφκα», την παρέα «οργάνωση» και τα άτομα που πήγαιναν στο σπίτι αδίστακτους βομβιστές και να τους στείλει φυλακή, μπας και πείσουν κανέναν ότι παράγουν έργο. Μετά από κάποιες μέρες ανέλαβε ο επόμενος. Ο Μ. Χρυσοχοίδης, υπουργός που κατέχει το πιο «σεβαστό προφίλ» στα μάτια της κοινής γνώμης και τη «μεγάλη επιτυχία επί 17Ν», δεν είναι δυνατόν τη δύσκολη στιγμή της καριέρας του να κάνει λάθη. Και αρχίζει πάλι το παραλήρημα....
Μπορεί η Ν.Δ. να υποτίθεται πως εξάρθρωσε τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, αλλά το ΠΑΣΟΚ μόλις ανέβηκε, μέσω αυτής της οργάνωσης βρήκε και την άκρη του νήματος για όλο το σύμπλεγμα της τρομοκρατίας. Και ο πυρετός άρχισε να ανεβαίνει... Με μια φωνή (όπως πάντα άλλωστε) μπάτσοι και ΜΜΕ αναγγέλλουν με πάσα βεβαιότητα ότι εμείς οι έξι πραγματώσαμε τα τελευταία χτυπήματα, ότι έχουμε σχέσεις με όλες τις οργανώσεις, ότι γνωρίζουμε άτομα...
Ενώ λένε ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να κρυβόμαστε μαζί με τους τρεις επικηρυγμένους συντρόφους, να κάνουμε ληστείες και να σχεδιάζουμε τα επόμενα χτυπήματα όλοι μαζί. Τώρα που τα συμπέραιναν όλα αυτά... Μάλλον οι μπάτσοι βλέπουν το «CSI MIAMI» και μετά δίνουν πληροφορίες στα αστυνομικά δελτία. Κανονίστε να σοβαρευτείτε λίγο, γιατί έτσι δε γίνεται δουλειά...
Επίσης καθοριστικό ρόλο στην έκδοση του εντάλματός μου είχε το γεγονός ότι η αστυνομία γνωρίζει τη σχέση μου με τον αναρχικό χώρο, λόγω της σύλληψής μου τον Ιανουάριο σε επιχείρησή τους σε σπίτια των Εξαρχείων, μετά την επίθεση του ΕΑ στο υπουργείο πολιτισμού. Και τότε για να μπουκάρουν, ισχυρίστηκαν ότι ήμασταν ύποπτοι (λόγω της τοποθεσίας του σπιτιού μάλλον) και αφού δεν βρήκαν τίποτα, για να μην γυρίσουν με άδεια χέρια, με συνέλαβαν (με άλλα δυο άτομα) για άσχετο λόγο. Μπορεί το δικαστήριο τότε να με αθώωσε, αλλά αυτό στάθηκε μεγάλο συν στα χέρια της αστυνομίας για να μπορέσει να με κατηγορήσει και σήμερα, μιας και με θεωρούσαν πλέον σεσημασμένο άτομο.
Και έτσι, λοιπόν, όλοι μαζί οι άρρωστοι κάνουν συνειρμούς και βγάζουν λάθος συμπεράσματα. Εγώ πάντως αυτό που έχω να τους πω, είναι να κλείσουν το στόμα τους, γιατί βάζω τα γέλια κάθε φορά που τους ακούω να λένε πως κανείς δεν εμφανίζεται, γιατί είμαστε ένοχοι. Δεν εμφανίζομαι, γιατί δεν προτίθεμαι να γίνω βορρά στις ασφαλίτικες φιλοδοξίες για παράσημα και όχι επειδή σχεδιάζω ενέργειες. Δεν επέλεξα να είμαι σε αυτή τη θέση, άλλοι το αποφασίσανε για μένα. Άλλοι προσπαθούν να δείξουν ότι είμαι στην παρανομία, να με θέσουν εκτός της καθημερινότητας, των δραστηριοτήτων μου και εκτός της ζωής μου γενικότερα. Και δεν θα πάω φυλακή για αυτούς τους άλλους που αποφάσισαν ότι τα κελιά της δημοκρατίας τους έχουν χώρο και πρέπει να τα γεμίσουν, για να σκούζουν ότι παράγουν το κατάπτυστο έργο τους. Γι’ αυτό δεν παρουσιάζομαι «αυτοβούλως» αν το πιάσατε... Και όλα αυτά γιατί; Για ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα μέσα σε σπίτι φίλου; Με ένα αποτύπωμα σε μία σακκούλα γίναμε συντονιστές ολόκληρης της νεοτρομοκρατίας στην Ελλάδα; Μόνο την Αλ Κάιντα δεν μας έχουν φορτώσει ακόμη...Και ας ψάξουν καλύτερα, θα δουν τα αποτυπώματά μου παντού στο σπίτι. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή;
Ούτε εκρηκτική ύλη υπήρχε διασκορπισμένη, ούτε καμία βόμβα σε εμφανές σημείο, όπως είπαν για να μπορέσουν να κατηγορήσουν οποιονδήποτε έμπαινε. Η αντιτρομοκρατική μπήκε μέσα και έκανε το σπίτι Κόσοβο. Έβαλαν στο τραπέζι κουτιά με μπογιά και σπρέυ και έλεγαν ότι «αυτά είναι τα σύνεργα των τρομοκρατών» λες και οι μπογιές είναι εκρηκτικές ύλες. Πως και δεν μας είπαν ότι το τηλεκοντρόλ είναι χειροβομβίδα...
Και όσο για τον υπουργό Δημ. Τάξ. που ζήτησε στα έξι άτομα να παρουσιαστούν, προσωπικά του δηλώνω ότι δε συνηθίζω να απολογούμαι, ειδικά στην αστυνομία σας, και ειδικότερα εφόσον δεν υπάρχουν στοιχεία σε βάρος μου. Να πάω στην δικαιοσύνη να αποδείξω τι; Ότι η παρέα έγινε οργάνωση και το σπίτι γιάφκα για να έχουν το ελεύθερο να κατηγορήσουν όποιον θέλουν; Ότι μας φορτώνουν ολόκληρο τον ποινικό κώδικα και μάζεψαν όποιον βρήκαν μόνο και μόνο για να μιλήσουν για συλλήψεις; Ή μήπως τελικά να πάω ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας; Να πάω να διαπραγματευτώ τι ακριβώς; Αναρχική είμαι, δεν είμαι ζητιάνα να κάνω διαπραγματεύσεις και παζάρια.
Και γι’ αυτό θα είμαι απόλυτη σ’ αυτά που έχω να πω. Παρ’όλα αυτά, εγώ μπορεί να μην αναγνωρίζω το δικαστήριο ως θεσμό, αυτό όμως με αναγνωρίζει ως ένοχη. Αυτή η ιστοριούλα κάποτε πρέπει να σταματήσει και γι’ αυτό θα αναγκαστώ να αναμετρηθώ με την δικαιοσύνη σας, όταν έρθει η ώρα.
Και, επιτέλους, κύριε Χρυσοχοΐδη, αποκτήστε σταθερή άποψη: Τη μία κάνετε λόγο για «παιδάκια που ζουν μακριά από τις οικογένειες τους και η δημοκρατία πρέπει να ‘ναι επιεικής» και απ’ την άλλη η υπόθεση αναβαθμίζεται και περνάει σε εφέτη ανακριτή. Δεν κάνω παράπονα. Απλά αναδεικνύω τα παιχνιδάκια πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ξέρω ότι μπορεί να κατηγορηθώ για τις αλήθειες που λέω, αλλά αυτό είναι που ξέρω να κάνουν οι ηδονοβλεψίες εκπρόσωποι του νόμου κάθε είδους. Να κατασκευάζουν σαθρά κατηγορητήρια, να εξαντλούν στις ανακρίσεις, να ποινικοποιούν φιλικές σχέσεις, να δικάζουν συνειδήσεις και να προσπαθούν να γεμίσουν τα κολαστήριά τους με επαναστατημένες ψυχές. Και φυσικά να προωθούν τη ρουφιανιά επικηρύσσοντας τους συντρόφους. Μιας και ήξεραν δηλαδή ότι σε κάποιους θα τρέξουν τα σάλια μόλις ακούσουν το μεγάλο ποσό της επικήρυξης και θα σπρώχνονταν μεταξύ τους για το ποιος καταδότης θα μιλήσει πρώτος.
Ο κύριος Χρυσοχοΐδης είχε το θράσος να επικηρύξει τα τρία παιδιά, ενώ ποτέ κανείς δεν έβγαλε στη δημοσιότητα καμία φωτογραφία κανενός μπάτσου από αυτούς που βιάζουν, δολοφονούν σε φυλακές και κρατητήρια, συμμετέχουν σε κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας και ναρκωτικών, βασανίζουν, δέρνουν, σπάνε κεφάλια, βγάζουν όπλα και εκπυρσοκροτούν. Γιατί πολύ απλά αυτοί, οι νυν προστάτες του πολίτη, έχουν το ακαταλόγιστο. Η κοινωνία τους το παρέχει με την ένοχη σιωπή της.
Απευθύνομαι δημόσια όχι για να αποδείξω την αθωότητά μου, καθώς το δίπολο αθωότητας και ενοχής δεν χωράει στη λογική μου (άλλωστε σε αυτούς που θεωρώ ενόχους, έχω ήδη αναφερθεί), αλλά επειδή εκτός από τους σιχαμένους ξερολισμούς των κονδυλοφόρων της εξουσίας υπάρχει και μια άλλη αλήθεια.
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΒΑΔΙΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ
ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΚΩΝ/ΝΑ
12-11-09
Αναδημοσιεύση από TVXS
Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα αποφάσισα να δημοσιοποιήσω τη θέση μου σχετικά με την υπόθεση που κατηγορούμαι, υποστηρίζοντας πρώτα και πάντα την πολιτική μου ταυτότητα.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Την ημέρα που η αστυνομία έκανε την έφοδό της στην υποτιθέμενη γιάφκα στο Χαλάνδρι, συνέλαβε τέσσερα άτομα. Τα τρία αυτή τη στιγμή βρίσκονται έγκλειστα σε διάφορες φυλακές, ενώ το τέταρτο αφέθηκε. Στα δελτία επικρατεί κλίμα τρομοϋστερίας, ενώ οι δημοσιογράφοι στα πρόθυρα του εμφράγματος, ορύωνται και αναπαράγουν φαντασιόπληκτες ιστορίες τρόμου. Οργιάζουν και φαντασιώνονται πράγματα για τα οποία, όχι μόνο στοιχεία δεν έχουν, αλλά ούτε καν ενδείξεις. Αμέσως μετά εκδόθηκαν εντάλματα σύλληψης για έξι ανθρώπους που τα αποτυπώματά τους βρέθηκαν στο σπίτι και σε αντικείμενα μέσα σε αυτό, τα οποία σε καμία περίπτωση δεν σχετίζονται με την εν λόγω υπόθεση (πόρτες, παράθυρα, εφημερίδες, σακούλες, κιθάρες) ή στηρίχτηκαν στην παρουσία των οχημάτων τους έξω από το σπίτι.
Είναι προφανές ότι η αστυνομία έπραξε έτσι για να ικανοποιήσει την ανάγκη της τότε κυβέρνησης να δείξει ότι παράγει έργο, έστω και την τελευταία στιγμή της προεκλογικής εκστρατείας. Θα ήταν καταστροφικό η οποιαδήποτε κυβέρνηση να κατέβει από το σανίδι αφήνοντας πίσω της μια θητεία γεμάτη σκάνδαλα και διαφθορά και χωρίς καμία επιτυχία, έστω και φαινομενική. Γι’ αυτό αποφάσισαν ότι πρέπει να βαφτίσουν το σπίτι «γιάφκα», την παρέα «οργάνωση» και τα άτομα που πήγαιναν στο σπίτι αδίστακτους βομβιστές και να τους στείλει φυλακή, μπας και πείσουν κανέναν ότι παράγουν έργο. Μετά από κάποιες μέρες ανέλαβε ο επόμενος. Ο Μ. Χρυσοχοίδης, υπουργός που κατέχει το πιο «σεβαστό προφίλ» στα μάτια της κοινής γνώμης και τη «μεγάλη επιτυχία επί 17Ν», δεν είναι δυνατόν τη δύσκολη στιγμή της καριέρας του να κάνει λάθη. Και αρχίζει πάλι το παραλήρημα....
Μπορεί η Ν.Δ. να υποτίθεται πως εξάρθρωσε τη Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς, αλλά το ΠΑΣΟΚ μόλις ανέβηκε, μέσω αυτής της οργάνωσης βρήκε και την άκρη του νήματος για όλο το σύμπλεγμα της τρομοκρατίας. Και ο πυρετός άρχισε να ανεβαίνει... Με μια φωνή (όπως πάντα άλλωστε) μπάτσοι και ΜΜΕ αναγγέλλουν με πάσα βεβαιότητα ότι εμείς οι έξι πραγματώσαμε τα τελευταία χτυπήματα, ότι έχουμε σχέσεις με όλες τις οργανώσεις, ότι γνωρίζουμε άτομα...
Ενώ λένε ότι υπάρχει και το ενδεχόμενο να κρυβόμαστε μαζί με τους τρεις επικηρυγμένους συντρόφους, να κάνουμε ληστείες και να σχεδιάζουμε τα επόμενα χτυπήματα όλοι μαζί. Τώρα που τα συμπέραιναν όλα αυτά... Μάλλον οι μπάτσοι βλέπουν το «CSI MIAMI» και μετά δίνουν πληροφορίες στα αστυνομικά δελτία. Κανονίστε να σοβαρευτείτε λίγο, γιατί έτσι δε γίνεται δουλειά...
Επίσης καθοριστικό ρόλο στην έκδοση του εντάλματός μου είχε το γεγονός ότι η αστυνομία γνωρίζει τη σχέση μου με τον αναρχικό χώρο, λόγω της σύλληψής μου τον Ιανουάριο σε επιχείρησή τους σε σπίτια των Εξαρχείων, μετά την επίθεση του ΕΑ στο υπουργείο πολιτισμού. Και τότε για να μπουκάρουν, ισχυρίστηκαν ότι ήμασταν ύποπτοι (λόγω της τοποθεσίας του σπιτιού μάλλον) και αφού δεν βρήκαν τίποτα, για να μην γυρίσουν με άδεια χέρια, με συνέλαβαν (με άλλα δυο άτομα) για άσχετο λόγο. Μπορεί το δικαστήριο τότε να με αθώωσε, αλλά αυτό στάθηκε μεγάλο συν στα χέρια της αστυνομίας για να μπορέσει να με κατηγορήσει και σήμερα, μιας και με θεωρούσαν πλέον σεσημασμένο άτομο.
Και έτσι, λοιπόν, όλοι μαζί οι άρρωστοι κάνουν συνειρμούς και βγάζουν λάθος συμπεράσματα. Εγώ πάντως αυτό που έχω να τους πω, είναι να κλείσουν το στόμα τους, γιατί βάζω τα γέλια κάθε φορά που τους ακούω να λένε πως κανείς δεν εμφανίζεται, γιατί είμαστε ένοχοι. Δεν εμφανίζομαι, γιατί δεν προτίθεμαι να γίνω βορρά στις ασφαλίτικες φιλοδοξίες για παράσημα και όχι επειδή σχεδιάζω ενέργειες. Δεν επέλεξα να είμαι σε αυτή τη θέση, άλλοι το αποφασίσανε για μένα. Άλλοι προσπαθούν να δείξουν ότι είμαι στην παρανομία, να με θέσουν εκτός της καθημερινότητας, των δραστηριοτήτων μου και εκτός της ζωής μου γενικότερα. Και δεν θα πάω φυλακή για αυτούς τους άλλους που αποφάσισαν ότι τα κελιά της δημοκρατίας τους έχουν χώρο και πρέπει να τα γεμίσουν, για να σκούζουν ότι παράγουν το κατάπτυστο έργο τους. Γι’ αυτό δεν παρουσιάζομαι «αυτοβούλως» αν το πιάσατε... Και όλα αυτά γιατί; Για ένα αποτύπωμα σε μια σακούλα μέσα σε σπίτι φίλου; Με ένα αποτύπωμα σε μία σακκούλα γίναμε συντονιστές ολόκληρης της νεοτρομοκρατίας στην Ελλάδα; Μόνο την Αλ Κάιντα δεν μας έχουν φορτώσει ακόμη...Και ας ψάξουν καλύτερα, θα δουν τα αποτυπώματά μου παντού στο σπίτι. Και τι σημαίνει αυτό δηλαδή;
Ούτε εκρηκτική ύλη υπήρχε διασκορπισμένη, ούτε καμία βόμβα σε εμφανές σημείο, όπως είπαν για να μπορέσουν να κατηγορήσουν οποιονδήποτε έμπαινε. Η αντιτρομοκρατική μπήκε μέσα και έκανε το σπίτι Κόσοβο. Έβαλαν στο τραπέζι κουτιά με μπογιά και σπρέυ και έλεγαν ότι «αυτά είναι τα σύνεργα των τρομοκρατών» λες και οι μπογιές είναι εκρηκτικές ύλες. Πως και δεν μας είπαν ότι το τηλεκοντρόλ είναι χειροβομβίδα...
Και όσο για τον υπουργό Δημ. Τάξ. που ζήτησε στα έξι άτομα να παρουσιαστούν, προσωπικά του δηλώνω ότι δε συνηθίζω να απολογούμαι, ειδικά στην αστυνομία σας, και ειδικότερα εφόσον δεν υπάρχουν στοιχεία σε βάρος μου. Να πάω στην δικαιοσύνη να αποδείξω τι; Ότι η παρέα έγινε οργάνωση και το σπίτι γιάφκα για να έχουν το ελεύθερο να κατηγορήσουν όποιον θέλουν; Ότι μας φορτώνουν ολόκληρο τον ποινικό κώδικα και μάζεψαν όποιον βρήκαν μόνο και μόνο για να μιλήσουν για συλλήψεις; Ή μήπως τελικά να πάω ν’ αποδείξω ότι δεν είμαι ελέφαντας; Να πάω να διαπραγματευτώ τι ακριβώς; Αναρχική είμαι, δεν είμαι ζητιάνα να κάνω διαπραγματεύσεις και παζάρια.
Και γι’ αυτό θα είμαι απόλυτη σ’ αυτά που έχω να πω. Παρ’όλα αυτά, εγώ μπορεί να μην αναγνωρίζω το δικαστήριο ως θεσμό, αυτό όμως με αναγνωρίζει ως ένοχη. Αυτή η ιστοριούλα κάποτε πρέπει να σταματήσει και γι’ αυτό θα αναγκαστώ να αναμετρηθώ με την δικαιοσύνη σας, όταν έρθει η ώρα.
Και, επιτέλους, κύριε Χρυσοχοΐδη, αποκτήστε σταθερή άποψη: Τη μία κάνετε λόγο για «παιδάκια που ζουν μακριά από τις οικογένειες τους και η δημοκρατία πρέπει να ‘ναι επιεικής» και απ’ την άλλη η υπόθεση αναβαθμίζεται και περνάει σε εφέτη ανακριτή. Δεν κάνω παράπονα. Απλά αναδεικνύω τα παιχνιδάκια πολιτικών σκοπιμοτήτων.
Ξέρω ότι μπορεί να κατηγορηθώ για τις αλήθειες που λέω, αλλά αυτό είναι που ξέρω να κάνουν οι ηδονοβλεψίες εκπρόσωποι του νόμου κάθε είδους. Να κατασκευάζουν σαθρά κατηγορητήρια, να εξαντλούν στις ανακρίσεις, να ποινικοποιούν φιλικές σχέσεις, να δικάζουν συνειδήσεις και να προσπαθούν να γεμίσουν τα κολαστήριά τους με επαναστατημένες ψυχές. Και φυσικά να προωθούν τη ρουφιανιά επικηρύσσοντας τους συντρόφους. Μιας και ήξεραν δηλαδή ότι σε κάποιους θα τρέξουν τα σάλια μόλις ακούσουν το μεγάλο ποσό της επικήρυξης και θα σπρώχνονταν μεταξύ τους για το ποιος καταδότης θα μιλήσει πρώτος.
Ο κύριος Χρυσοχοΐδης είχε το θράσος να επικηρύξει τα τρία παιδιά, ενώ ποτέ κανείς δεν έβγαλε στη δημοσιότητα καμία φωτογραφία κανενός μπάτσου από αυτούς που βιάζουν, δολοφονούν σε φυλακές και κρατητήρια, συμμετέχουν σε κυκλώματα παιδικής πορνογραφίας και ναρκωτικών, βασανίζουν, δέρνουν, σπάνε κεφάλια, βγάζουν όπλα και εκπυρσοκροτούν. Γιατί πολύ απλά αυτοί, οι νυν προστάτες του πολίτη, έχουν το ακαταλόγιστο. Η κοινωνία τους το παρέχει με την ένοχη σιωπή της.
Απευθύνομαι δημόσια όχι για να αποδείξω την αθωότητά μου, καθώς το δίπολο αθωότητας και ενοχής δεν χωράει στη λογική μου (άλλωστε σε αυτούς που θεωρώ ενόχους, έχω ήδη αναφερθεί), αλλά επειδή εκτός από τους σιχαμένους ξερολισμούς των κονδυλοφόρων της εξουσίας υπάρχει και μια άλλη αλήθεια.
ΟΙ ΜΟΝΟΙ ΠΟΥ ΒΑΔΙΣΑΝ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΣΟΙ ΣΤΑΘΗΚΑΝΕ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ
ΚΑΡΑΚΑΤΣΑΝΗ ΚΩΝ/ΝΑ
12-11-09
Αναδημοσιεύση από TVXS
Παρασκευή 20 Νοεμβρίου 2009
Αναδημοσιεύση
Αναδημοσιεύση από πάροδο εντός εκτός κ εναλλάξ
“Ιππικό” εναντίον πολιτών
«Από τον 5ο όροφο της Σπ. Τρικούπη και Δεληγιάννη, ακούμε κόσμο να περπατάει από κάτω και βγαίνουμε 3 άτομα στο μπαλκόνι. Βλέπουμε περίπου 100 νεαρά άτομα να περπατούν ειρηνικά, χωρίς να προχωρούν σε καμία βίαιη κίνηση, χωρίς μαντίλια, χωρίς τσάντες. Απλά επειδή υπήρχε διακοπή κυκλοφορίας περπατούσαν στο δρόμο. Δεν ήταν συγκροτημένοι, απλώς προχωρούσαν με φορά από την πλατεία Εξαρχείων προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Ξαφνικά, ακούγονται σειρήνες και εμφανίζονται από τη Σπ. Τρικούπη και Αλεξάνδρας περίπου 40 μηχανάκια της Ομάδας ΔΕΛΤΑ με μεγάλη ταχύτητα και ορμούν πάνω στον κόσμο. Ο κόσμος διαλύεται και αρχίζει να τρέχει πανικοβλημένος προς τη Δεληγιάννη, την Πατησίων και την πλατεία. Ορισμένους από αυτούς, τους προσπερνούν οι μηχανές και τους κλείνουν.
Ακολουθεί χαμός. Οι άνδρες της Ομάδας ΔΕΛΤΑ βαράνε στο ψαχνό. Τους χτυπούσαν άσχημα. Με κλομπ, στο κεφάλι παντού. Παράλληλα, ορισμένοι που βρίσκονταν πάνω σε μηχανές, χτυπούσαν τον κόσμο εν κινήσει.
Ο κόσμος άκουσε τη φασαρία, βγήκε στα μπαλκόνια και άρχισε να φωνάζει. Τους έλεγε: σας έχουμε σε βίντεο, σας κρατάμε… Κάποιοι κάτοικοι προσπάθησαν να βοηθήσουν τα παιδιά, ανοίγοντας τις πόρτες των πολυκατοικιών για να μπουν μέσα. Κάπως έτσι ηρέμησαν λίγο.
Στη συνέχεια, αυτούς που έπιασαν τους έβαλαν σε δύο πιλοτές. Μετά από λίγη ώρα, κατέφτασαν στο σημείο και 2-3 διμοιρίες των ΜΑΤ. Αφού τους χτυπούσαν για 2-3 λεπτά, τους ακινητοποίησαν και τους φόρεσαν χειροπέδες. Έναν από αυτούς τον έσερναν κατάχαμα από τη μία πιλοτή στην άλλη. Το θέαμα ήταν αηδιαστικό.
Κατά τη διάρκεια της σύλληψης, κανένας αστυνομικός δεν έβγαλε το κράνος, προφανώς για να μην αναγνωριστούν τα πρόσωπά τους.
Πλέον, άρχισε να μαζεύεται κόσμος στο δρόμο και άρχισε να φωνάζει να αφεθούν ελεύθεροι.
Οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν κλείσει τις εισόδους των πολυκατοικιών και επί μισή ώρα ο κόσμος δεν είχε πρόσβαση στο σπίτι του. Οι συγκεντρωμένοι φώναζαν στα παιδιά να κάνουν κουράγιο και στους αστυνομικούς να σταματήσουν να τους χτυπούν.
Στο τέλος, όταν ήρθε ένα βανάκι και πήρε τους συλληφθέντες, οι οποίοι ήταν σε κακή κατάσταση… -ένα παιδάκι μάλιστα είχε χτυπήσει πολύ γιατί τρέχοντας για να ξεφύγει, έπεσε πάνω σε μια κολόνα, και μετά κάτω, ενώ οι αστυνομικοί των βαρούσαν- οι αστυνομικοί είχαν κάτι μπουκάλια που έπαιρναν από κάτι σακούλες… φαινόταν πάρα πολύ ύποπτο και ο κόσμος άρχισε να τους φωνάζει. Προφανώς ήταν μια προσπάθεια να τους ενοχοποιήσουν. Αυτό το συμπέρασμα βγάλαμε οι περισσότεροι, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα».
Η περιγραφή ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα της προχθεσινής σύλληψης των 6 νεαρών στα Εξάρχεια, οι οποίοι οδηγήθηκαν σήμερα, Τετάρτη στο Εισαγγελέα. Ο Στάθης Δρογώσης έχει κληθεί ως μάρτυρας υπεράσπισης των νεαρών.
Πηγή tvxs
“Ιππικό” εναντίον πολιτών
«Από τον 5ο όροφο της Σπ. Τρικούπη και Δεληγιάννη, ακούμε κόσμο να περπατάει από κάτω και βγαίνουμε 3 άτομα στο μπαλκόνι. Βλέπουμε περίπου 100 νεαρά άτομα να περπατούν ειρηνικά, χωρίς να προχωρούν σε καμία βίαιη κίνηση, χωρίς μαντίλια, χωρίς τσάντες. Απλά επειδή υπήρχε διακοπή κυκλοφορίας περπατούσαν στο δρόμο. Δεν ήταν συγκροτημένοι, απλώς προχωρούσαν με φορά από την πλατεία Εξαρχείων προς τη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Ξαφνικά, ακούγονται σειρήνες και εμφανίζονται από τη Σπ. Τρικούπη και Αλεξάνδρας περίπου 40 μηχανάκια της Ομάδας ΔΕΛΤΑ με μεγάλη ταχύτητα και ορμούν πάνω στον κόσμο. Ο κόσμος διαλύεται και αρχίζει να τρέχει πανικοβλημένος προς τη Δεληγιάννη, την Πατησίων και την πλατεία. Ορισμένους από αυτούς, τους προσπερνούν οι μηχανές και τους κλείνουν.
Ακολουθεί χαμός. Οι άνδρες της Ομάδας ΔΕΛΤΑ βαράνε στο ψαχνό. Τους χτυπούσαν άσχημα. Με κλομπ, στο κεφάλι παντού. Παράλληλα, ορισμένοι που βρίσκονταν πάνω σε μηχανές, χτυπούσαν τον κόσμο εν κινήσει.
Ο κόσμος άκουσε τη φασαρία, βγήκε στα μπαλκόνια και άρχισε να φωνάζει. Τους έλεγε: σας έχουμε σε βίντεο, σας κρατάμε… Κάποιοι κάτοικοι προσπάθησαν να βοηθήσουν τα παιδιά, ανοίγοντας τις πόρτες των πολυκατοικιών για να μπουν μέσα. Κάπως έτσι ηρέμησαν λίγο.
Στη συνέχεια, αυτούς που έπιασαν τους έβαλαν σε δύο πιλοτές. Μετά από λίγη ώρα, κατέφτασαν στο σημείο και 2-3 διμοιρίες των ΜΑΤ. Αφού τους χτυπούσαν για 2-3 λεπτά, τους ακινητοποίησαν και τους φόρεσαν χειροπέδες. Έναν από αυτούς τον έσερναν κατάχαμα από τη μία πιλοτή στην άλλη. Το θέαμα ήταν αηδιαστικό.
Κατά τη διάρκεια της σύλληψης, κανένας αστυνομικός δεν έβγαλε το κράνος, προφανώς για να μην αναγνωριστούν τα πρόσωπά τους.
Πλέον, άρχισε να μαζεύεται κόσμος στο δρόμο και άρχισε να φωνάζει να αφεθούν ελεύθεροι.
Οι αστυνομικές δυνάμεις είχαν κλείσει τις εισόδους των πολυκατοικιών και επί μισή ώρα ο κόσμος δεν είχε πρόσβαση στο σπίτι του. Οι συγκεντρωμένοι φώναζαν στα παιδιά να κάνουν κουράγιο και στους αστυνομικούς να σταματήσουν να τους χτυπούν.
Στο τέλος, όταν ήρθε ένα βανάκι και πήρε τους συλληφθέντες, οι οποίοι ήταν σε κακή κατάσταση… -ένα παιδάκι μάλιστα είχε χτυπήσει πολύ γιατί τρέχοντας για να ξεφύγει, έπεσε πάνω σε μια κολόνα, και μετά κάτω, ενώ οι αστυνομικοί των βαρούσαν- οι αστυνομικοί είχαν κάτι μπουκάλια που έπαιρναν από κάτι σακούλες… φαινόταν πάρα πολύ ύποπτο και ο κόσμος άρχισε να τους φωνάζει. Προφανώς ήταν μια προσπάθεια να τους ενοχοποιήσουν. Αυτό το συμπέρασμα βγάλαμε οι περισσότεροι, αλλά δεν μπορούμε να το πούμε με βεβαιότητα».
Η περιγραφή ανήκει σε αυτόπτη μάρτυρα της προχθεσινής σύλληψης των 6 νεαρών στα Εξάρχεια, οι οποίοι οδηγήθηκαν σήμερα, Τετάρτη στο Εισαγγελέα. Ο Στάθης Δρογώσης έχει κληθεί ως μάρτυρας υπεράσπισης των νεαρών.
Πηγή tvxs
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2009
Το "Πολυτεχνείο" ζει ;
Το "Πολυτεχνείο" ζεί, μόνο που φοράει prada, οδηγεί cayenne και ακούει Anna Vissi-The fabulous show.
Αφιερώμενο σε όσους "βολέυτηκαν".
Ο επαναστάτης
Άνθρωποι, δήθεν ανιδιοτελείς, ζητούσαν να τον προστατεύσουν
(προστατευμένοι οι ίδιοι απ’ τ’ όνομά του).
Μην κάνεις ετούτο ή τ΄ άλλο- του ‘λέγαν˙
μη δίνεις στόχο,μη λύνεις τα κορδόνια σου ή τη ζώνη σου μπροστά τους,
μη γίνεσαι θύμα κάθε τόσο της ειλικρίνειάς σου.
Εκείνος τους χαμογέλαγε συγκατανευτικά
κι έπαιρνε με τα δυό του δάχτυλα μόνον
ένα ένα τα «μη» τους και τα πέταγε μες το δοχείο απορριμάτων
μαζί με τα ρούχα του.
Κι έτσι γυμνός, ωραίος, επαναστάτης,
φορώντας μονάχα τα τρύπια του (απ’ τις πολλές ορειβασίες) παπούτσια,
πέρασε κάτω απ’ τις ζητωκραυγές και τις κατάρες
και χάθηκε γαλήνιος μέσα στην αθανασία
Καρλόβασι 24.VII.87
Γιάννης Ρίτσος από τη συλλογή Τα αρνητικά της σιωπής
Αφιερώμενο σε όσους "βολέυτηκαν".
Ο επαναστάτης
Άνθρωποι, δήθεν ανιδιοτελείς, ζητούσαν να τον προστατεύσουν
(προστατευμένοι οι ίδιοι απ’ τ’ όνομά του).
Μην κάνεις ετούτο ή τ΄ άλλο- του ‘λέγαν˙
μη δίνεις στόχο,μη λύνεις τα κορδόνια σου ή τη ζώνη σου μπροστά τους,
μη γίνεσαι θύμα κάθε τόσο της ειλικρίνειάς σου.
Εκείνος τους χαμογέλαγε συγκατανευτικά
κι έπαιρνε με τα δυό του δάχτυλα μόνον
ένα ένα τα «μη» τους και τα πέταγε μες το δοχείο απορριμάτων
μαζί με τα ρούχα του.
Κι έτσι γυμνός, ωραίος, επαναστάτης,
φορώντας μονάχα τα τρύπια του (απ’ τις πολλές ορειβασίες) παπούτσια,
πέρασε κάτω απ’ τις ζητωκραυγές και τις κατάρες
και χάθηκε γαλήνιος μέσα στην αθανασία
Καρλόβασι 24.VII.87
Γιάννης Ρίτσος από τη συλλογή Τα αρνητικά της σιωπής
Τετάρτη 4 Νοεμβρίου 2009
Όχι στην εκδίκηση, ναι στην διεκδίκηση
«Να ‘μαστε πάλι εδώ Ανδρέα, οι δρόμοι σμίγουν χιαστοί…»
Επανερχόμαστε λοιπόν στη βία που γεννά βία.
Γιατί εκπλήσσονται τόσο πολύ και τόσοι πολλοί με αυτό που έγινε στο αστυνομικό τμήμα Αγ. Παρασκευής, (κα Παναγιωταρέα : «Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες») ; Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που Έλληνες τουφεκάνε Έλληνες εκτός κι αν έχουμε μνήμη ψαριού.
Τα πράγματα οδεύουν σε δρόμους δύσβατους και κακοτράχαλους και θα αφήσουν απώλειες πίσω τους. Όσο τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα συμπλέει με τα συμφέροντα των λίγων, με τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και τα συμφέροντα των ισχυρών οικογενειών τα πράγματα θα αγριέψουν κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Το αντάρτικο πόλης που σπεύδουν κάποιοι να οριοθετήσουν δεν υφίσταται καν. Όταν κάποιος οργανώνεται σε συμμορία είτε για να κλέβει κινητά είτε για να πουλάει ναρκωτικά είτε για να πυροβολεί αστυνομικούς το κάνει γιατί προς τα εκεί τον έσπρωξε η κοινωνία. Η κοινωνία που μόνο κατ ‘ όνομα υπάρχει πια.
Η κοινωνία της εικονικής πραγματικότητας των ΜΜΕ, της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας, του λαιφσταιλ (lifestyle) και της χαριτωμένης βλακείας, της διαφήμισης και της αποβλάκωσης δεν μπορεί παρά μόνο αυτά τα αποτελέσματα να έχει. Και στην αντίπερα όχθη ένα πολιτικό σύστημα απαξιωμένο, δικαίως, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα παγιδευμένο στον αγώνα για την επιβίωση του χάνει το τρένο της ανάγκης για αλλαγή, της ανάγκης για επιστροφή στην κοινωνία.
Είναι τόσα πολλά που μας πνίγουν καθημερινά, όλους. Προσπαθούμε δέκα εκατομμύρια να αναπνεύσουμε από ένα καλαμάκι, πόσο εφικτό άραγε να ‘ναι ;
Και για να τελειώνουμε μ΄αυτη την ιστορία της τρομοκρατίας. Φοβάμαι να πάω στα Εξάρχεια μην πέσω μούρη με μούρη με κανέναν ειδικό αστυνομικό που το όπλο είναι προέκταση του πέους του, φυτεμένο σ΄εναν άδειο απο φαιά ουσία εγκέφαλο. Φοβάμαι να πάω σε οποιαδήποτε πορεία γιατί δεν έχω όρεξη ούτε να τρέξω (πληρώνω γυμναστήριο γι' αυτό), ούτε να εισπνεύσω μυρωδάτα χημικά και δακρυγόνα. Δεν φοβάμαι να κυκλοφορήσω στο δρόμο μήπως με πυροβολήσει κάποιος δήθεν τρομοκράτης. Ποιά είναι λοιπόν η τρομοκρατία για την οποία πρέπει να κατέβω και σε πορεία ; Το μόνο που μ'εχει τρομοκρατήσει είναι το πολιτικό σύστημα, με την ανικανότητα του, την λαμογιά του, τον παρτακισμό του.
Δεν είμαστε απλώς χαμένοι στην μετάφραση, είμαστε χαμένοι από χέρι.
Απλά η λύση δεν είναι στην εκδίκηση αλλά στην διεκδίκηση.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή χωρίς λακέδες, τσιράκια και παρατρεχάμενους της εξουσίας.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή χωρίς εκμετάλλευση αναξιοπαθούντων για μερικά νούμερα τηλεθέασης.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή ομορφιάς και έρωτα και όχι δήθεν σεξουαλικής απελευθέρωσης μαζικής ηδονοβλεπτικής ικανοποίησης ερωτικών ενστίκτων.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή ουσίας.
Επανερχόμαστε λοιπόν στη βία που γεννά βία.
Γιατί εκπλήσσονται τόσο πολύ και τόσοι πολλοί με αυτό που έγινε στο αστυνομικό τμήμα Αγ. Παρασκευής, (κα Παναγιωταρέα : «Έλληνες να τουφεκάνε Έλληνες») ; Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που Έλληνες τουφεκάνε Έλληνες εκτός κι αν έχουμε μνήμη ψαριού.
Τα πράγματα οδεύουν σε δρόμους δύσβατους και κακοτράχαλους και θα αφήσουν απώλειες πίσω τους. Όσο τα ΜΜΕ και το πολιτικό σύστημα συμπλέει με τα συμφέροντα των λίγων, με τα συμφέροντα των μεγαλοεπιχειρηματιών και τα συμφέροντα των ισχυρών οικογενειών τα πράγματα θα αγριέψουν κι άλλο κι άλλο κι άλλο. Το αντάρτικο πόλης που σπεύδουν κάποιοι να οριοθετήσουν δεν υφίσταται καν. Όταν κάποιος οργανώνεται σε συμμορία είτε για να κλέβει κινητά είτε για να πουλάει ναρκωτικά είτε για να πυροβολεί αστυνομικούς το κάνει γιατί προς τα εκεί τον έσπρωξε η κοινωνία. Η κοινωνία που μόνο κατ ‘ όνομα υπάρχει πια.
Η κοινωνία της εικονικής πραγματικότητας των ΜΜΕ, της παραπληροφόρησης, της προπαγάνδας, του λαιφσταιλ (lifestyle) και της χαριτωμένης βλακείας, της διαφήμισης και της αποβλάκωσης δεν μπορεί παρά μόνο αυτά τα αποτελέσματα να έχει. Και στην αντίπερα όχθη ένα πολιτικό σύστημα απαξιωμένο, δικαίως, χωρίς επαφή με την πραγματικότητα παγιδευμένο στον αγώνα για την επιβίωση του χάνει το τρένο της ανάγκης για αλλαγή, της ανάγκης για επιστροφή στην κοινωνία.
Είναι τόσα πολλά που μας πνίγουν καθημερινά, όλους. Προσπαθούμε δέκα εκατομμύρια να αναπνεύσουμε από ένα καλαμάκι, πόσο εφικτό άραγε να ‘ναι ;
Και για να τελειώνουμε μ΄αυτη την ιστορία της τρομοκρατίας. Φοβάμαι να πάω στα Εξάρχεια μην πέσω μούρη με μούρη με κανέναν ειδικό αστυνομικό που το όπλο είναι προέκταση του πέους του, φυτεμένο σ΄εναν άδειο απο φαιά ουσία εγκέφαλο. Φοβάμαι να πάω σε οποιαδήποτε πορεία γιατί δεν έχω όρεξη ούτε να τρέξω (πληρώνω γυμναστήριο γι' αυτό), ούτε να εισπνεύσω μυρωδάτα χημικά και δακρυγόνα. Δεν φοβάμαι να κυκλοφορήσω στο δρόμο μήπως με πυροβολήσει κάποιος δήθεν τρομοκράτης. Ποιά είναι λοιπόν η τρομοκρατία για την οποία πρέπει να κατέβω και σε πορεία ; Το μόνο που μ'εχει τρομοκρατήσει είναι το πολιτικό σύστημα, με την ανικανότητα του, την λαμογιά του, τον παρτακισμό του.
Δεν είμαστε απλώς χαμένοι στην μετάφραση, είμαστε χαμένοι από χέρι.
Απλά η λύση δεν είναι στην εκδίκηση αλλά στην διεκδίκηση.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή χωρίς λακέδες, τσιράκια και παρατρεχάμενους της εξουσίας.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή χωρίς εκμετάλλευση αναξιοπαθούντων για μερικά νούμερα τηλεθέασης.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή ομορφιάς και έρωτα και όχι δήθεν σεξουαλικής απελευθέρωσης μαζικής ηδονοβλεπτικής ικανοποίησης ερωτικών ενστίκτων.
Απαιτώ μιαν άλλη ζωή ουσίας.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)