Εξεγερμένο το 2009

Το σκουφί

2012-01-16T21:17:00.004+02:00

Ο πρώτος προσπέρασε. Η δεύτερη άλλαξε πεζοδρόμιο. Ο τρίτος κοίταξε απαξιωτικά. Ο τέταρτος κούνησε το κεφάλι του. Εσύ σταμάτησες. Άγνωστο γιατί.

Ήταν βράδυ και περπατούσες βιαστικά όπως πάντα. Ένας νέος άντρας σε πλησίασε. Σχεδόν ανέκοψε την πορεία σου.

«Θα μου πάρετε κάτι να φάω;»

Τον περιεργάστηκες γρήγορα, φορούσε σκουφί και είχε μπροστά του, φορεμένο ανάποδα, ένα σακίδιο ανοιχτό. Το ένα χέρι του ήταν μέσα στην τσάντα σαν κάτι να έψαχνε.

«Είμαι άστεγος…» συνέχισε εκείνος κι εσύ μουρμούρισες «να σου πάρω κάτι να φας;»

«Είμαι πεινασμένος και παγωμένος» τον κοίταξες αυστηρά, έκανε μια μικρή παύση «ε ίσως να πάρω και ένα καφέ γιατί κρυώνω». Χαμογέλασες. Αμέσως έκανες κίνηση ν’ ανοίξεις την τσάντα σου. Είπες «αρκεί να μην πάρεις τίποτα άλλο» και τον κοίταξες στα μάτια κι ενώ άνοιγες το πορτοφόλι σου σκέφτηκες πως θα ήταν καλύτερα να του δώσεις χαρτονόμισμα και να φύγεις, πιο γρήγορη κίνηση, 5 ευρώ δεν πειράζει, ίσως να μην ήταν καλή ιδέα να σταματήσεις. Δεν βρήκες πεντάευρω. Δίπλωσες ένα εικοσάευρω και του το ‘δωσες χαμηλά στο χέρι όπως φίλευαν κάποτε οι γιαγιάδες τα εγγόνια τους.

«Σε ευχαριστώ! Είμαι φορέας του AIDS και μόλις βγήκα από το νοσοκομείο…» είπε κι εσύ ήδη είχες ξεκινήσει να φεύγεις όταν σχεδόν σου φώναξε «πώς να στο ανταποδώσω;» Γέλασες «να ‘σαι καλά, να ‘σαι καλά» είπες γρήγορα. Κι ο νέος με το σκουφί και την αργή ομιλία είπε «Να έχεις τις ευχές μου… είμαι καλό παιδί… πιάνουν…». «Ευχαριστώ, να ‘σαι καλά» ψέλλισες κι έφυγες βιαστικά…

Μήπως έπρεπε να του πάρεις κάτι να φάει; Δεν θα μπορούσες να έχεις περάσει μια ώρα μαζί του; Να πιεις ένα καφέ, να ακούσεις την ιστορία του; Όχι όχι… Μόνο τα λεφτά σου μπορούσες να δώσεις... Είκοσι ευρώ και λίγη τσαλακωμένη ανθρωπιά…

Επικουρική ασφάλεια

2011-12-11T00:04:00.006+02:00

Αναρωτιέσαι πως θα τα βγάλεις πέρα. Αρχίζεις να καταγράφεις έσοδα έξοδα. Δεν σου βγαίνουν τα νούμερα. Θα κάνεις οικονομία σκέφτεσαι. Θα κόψεις από δω, θα κόψεις από κει, θα τα καταφέρεις. Γκρινιάζεις στους φίλους σου. Σιχαίνεσαι την μιζέρια. Δεν είχες μάθει έτσι εσύ. Η ανασφάλεια σε τρελαίνει. Πνίγεσαι. Να φύγεις ψιθυρίζεις στο μυαλό σου συνεχώς.

Και μια μέρα στο φανάρι ενώ γνέφεις στον πακιστανό όχι για τα τζάμια και σκέφτεσαι να μην βγεις για ποτό σήμερα για οικονομία, ακριβώς δίπλα σου στον σκουπιδοτενεκέ μια ηλικιωμένη γυναίκα, μία γιαγιά, μία γιαγιά καλοβαλμένη προσπαθεί να ψαρέψει με ένα ξύλο τις σακούλες μέσα από τον κάδο.

Παύση. Θυμός. Οργή. Ενοχή. Είναι ό,τι θα προλάβεις να σκεφτείς. Η εικόνα αυτή σαν κομήτης θα πέσει πάνω σου και θα σε λιώσει. Σε μια στιγμή βούλιαξες μες την άσφαλτο.

Η ανατροπή δεν είναι εκπομπή κλπ κλπ, όπως λέει το σύνθημα. Η ανατροπή είναι πράξη. Η ανατροπή είναι σύγκρουση. Είναι πρώτα απ’ όλα σύγκρουση ιδεολογική με τον εαυτό σου. Η ανατροπή είναι αγώνας και πάλη. Είναι αντίσταση. Θα μάθεις να ζεις με λιγότερα όχι γιατί στο επιβάλουν αλλά από ανάγκη, ανάγκη επιβίωσης. Δεν φτάνει όμως μόνο να επιβιώσεις. Χρειάζεται να προσπαθήσεις και να αλλάξεις ό,τι σε οδήγησε εδώ. Αλλιώς θα μείνεις μισός άνθρωπος να μισείς τους άλλους.

Υ.Γ. Μία πέτρα δεν φέρνει την άνοιξη. Δέκα φέρνουν το χάος. Χιλιάδες όμως;

"ΛΑΕ ΘΥΜΗΣΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΗ"

2011-11-17T22:11:00.002+02:00

Από μικρή θυμάμαι η αγαπημένη μου γιορτή στο σχολείο ήταν «το Πολυτεχνείο». Τα τραγούδια και τα ποιήματα με γέμιζαν θαυμασμό για όλους εκείνους που αγωνίστηκαν για να έχω εγώ δημοκρατία, όπως μου έλεγαν.

Πάντα με συγκινούσε και με συγκινεί η γνωστή φωνή… «αδέλφια, αδέλφια μας στρατιώτες... δεν θα σηκώσετε όπλο… είμαστε άοπλοι, είμαστε άοπλοι… σε γνωρίζω από την κόψη…» Ποτέ μα ποτέ δεν μπόρεσα να συγκρατήσω τα δάκρυα στην εικόνα του τανκς που ρίχνει την πόρτα.

Κι όμως σήμερα, τώρα που βλέπω ένα ντοκυμαντέρ για το μετά, με τις πρώτες εκλογές μετά την πτώση, τους αγρότες και τις κινητοποιήσεις τους, την πορεία του ‘75 κλπ δάκρυα κυλούν και πάλι. Σχεδόν 40 χρόνια μετά και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Ίδιες διεκδικήσεις, ίδια αιτήματα, ίδιες πορείες, ίδιοι μπάτσοι κι εμείς θλιβεροί κομπάρσοι. Μικρά παιδάκια που σφίγγουμε τα χεράκια μας και χτυπάμε στον αέρα, στα τυφλά, μέχρι να μεγαλώσουμε κι εμείς, να βολευτεί η κοιλιά μας και να αναπολούμε τον Δεκέμβρη μας και την άγρια νιότη μας.

Μπορεί το τραγούδι να λέει «σαν βγω από αυτή την φυλακή», φοβάμαι όμως πως δεν θα βγούμε ποτέ από αυτή την φυλακή.

Σωπαίνω… πότε επιτέλους θα σημάνουν αυτές οι καμπάνες;

Δημοκρατία NO MORE!

2011-11-11T23:17:00.005+02:00

Τώρα είμαστε ήσυχοι. Τώρα ξέρουμε. Τώρα πια δεν έχουμε δημοκρατία ούτε κατ 'επίφαση και ούτε για πλάκα.

Κι όταν πια τα λόγια σου φαίνονται τόσο άχρηστα σε αυτονόητες έννοιες άσε τους άλλους να τα πουν που τα λένε και καλύτερα.

-----------------------------------------

εκεί που ανακατεύονται το χρυσάφι, η λάσπη και το αίμα.

Η κωμωδία από την τραγωδία τελικά απέχει ελάχιστα. Σε εποχές Δημοκρατίας-λάστιχο οι όποιες αποστάσεις εξαφανίζονται. Το γελοίο ενυπάρχει σε απόλυτη αρμονία με το τραγικό. Φυσιολογικό λοιπόν η παράκρουση να αποκαλείται κοινή λογική. Η προχωρημένη σήψη του πολιτικού συστήματος γεννά τερατογενέσεις. Είναι η εποχή των μεταλλαγμένων βρυκολάκων. Τους συναντάμε πλέον σε υπουργικούς θώκους στον ρόλο των εγγυητών του ομαλού δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι οι ίδιοι που μέχρι πριν μερικά χρόνια αποτελούσαν τον κύριο εχθρό του. Γραφικοί βιβλιοπώλες σε σκουπιδοκάναλα, πολιτικοί ηγέτες Πατριωτικών μετώπων-υμνητες της επταετίας. Προφανώς το αστικό σύστημα δεν έχει καθόλου αναστολές στο να συμμαχήσει μαζί τους. Ούτε και στον μεσοπόλεμο, στην Γερμανία, είχε πρόβλημα να το κάνει, με τα γνωστά επακόλουθα. Ήταν, είναι και θα είναι οι προνομιακοί συνομιλητές του.

Σήμερα, στην αυγή μιας Νέας Δεξιάς με δήθεν απολίτικα-trendy τεχνοκρατικά χαρακτηριστικά, η οποία εκφράζεται μέσω think tank με συγκεκριμένες ιδεολογικές αναφορές, η πολιτική, η οικονομία, ο χρηματοπιστωτικός τομέας και ειδικά η νομοθετική εξουσία συγχωνεύονται σε ένα ενιαίο σύνολο. Το μαύρο βαπτίζεται άσπρο και οι διάβολοι καλόγεροι, ενώ οι όροι ανάλυσης που χρησιμοποιούμε για να περιγράψουμε τις συγκεκριμένες διεργασίες κινδυνεύουν σοβαρά να χαρακτηριστούν πλέον ως ανεπαρκείς. Επί της ουσίας αυτό που παίρνει σάρκα και οστά μέσα από τις εξελίξεις που τρέχουν όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην γείτονα Ιταλία, είναι η εδραίωση μιας νέας χρηματοπιστωτικής αριστοκρατίας. Η περιγραφή αυτής της τάξης από τον Μαρξ στους Ταξικούς αγώνες στη Γαλλία παραμένει επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε:

«Επί Λουδοβίκου- Φιλίππου…η χρηματοπιστωτική αριστοκρατία…εγκατεστημένη στο θρόνο, υπαγόρευε τους νόμους στα Νομοθετικά Σώματα και μοίραζε τα δημόσια αξιώματα, από τα υπουργεία μέχρι τα καπνοπωλεία…Εξαιτίας του γεγονότος ότι διηύθυνε το Κράτος κατείχε όλες τις συντεταγμένες δημόσιες εξουσίες, κυριαρχούσε στην κοινή γνώμη μέσω της δύναμης των γεγονότων και του Τύπου…αναπαράγονταν…η ίδια πορνεία…η ίδια δίψα για πλουτισμό, όχι μέσω της παραγωγής, αλλά μέσω της κλοπής του προϋπάρχοντος πλούτου των άλλων…Εκεί η απόλαυση γίνεται χυδαία, εκεί ανακατεύονται το χρυσάφι, η λάσπη και το αίμα».

αναδημοσίευση από ακυβέρνητες πολιτείες

---------------------------------------------------------

Λουκάς Παπαδήμος: Ο ευπατρίδης των τραπεζών

Λομπίστας του πολυεθνικού κεφαλαίου διορίζεται πρωθυπουργός ερήμην του λαού. Αντιδημοκρατική εκτροπή που πρέπει να ματαιωθεί με μαζικές και αποφασιστικές λαϊκές κινητοποιήσεις.

Του Γιώργου Βασσάλου

ΠΑΣΟΚ και ΝΔ συμφώνησαν τελικά, μετά από μαραθώνιες διαβουλεύσεις, να διορίσουν από κοινού τον Λουκά Παπαδήμο ως πρωθυπουργό. Δημοκρατική Συμμαχία και ΛΑΟΣ στήριξαν ενθουσιωδώς τη διαδικασία αυτή, ενώ το ίδιο έκαναν πιο διακριτικά και η Δημοκρατική Αριστερά και οι Πράσινοι. Οι δυνάμεις αυτές συγκροτούν πλέον επισήμως το «κόμμα της τάξης» που βάζει πλάτη για να εφαρμοστεί η θέληση του ελληνικού και ξένου κεφαλαίου, πάνω στον αγωνιζόμενο ελληνικό λαό που ήδη ανέτρεψε με τις κινητοποιήσεις του έναν πρωθυπουργό που δεν τον εκπροσωπούσε πια με καμία έννοια.

Το μέτωπο των πολιτικών αυτών δυνάμεων βάζει στο τιμόνι της χώρας έναν άνθρωπο που με καμία διαδικασία δεν έχει επιλέξει ο ελληνικός λαός.

Ο άνθρωπος αυτός δεν είναι τυχαίος. Είναι μέλος του λόμπι που ονομάζεται Trilateral Commission (Τριμερής Επιτροπή). Πρόκειται για οργανισμό που έφτιαξαν στη δεκαετία του ’70 εκπρόσωποι πολυεθνικών εταιρειών από τα τρία ιμπεριαλιστικά κέντρα της τότε εποχής (ΗΠΑ, Δ. Ευρώπη, Ιαπωνία) και είχε ως ρητό στόχο τον περιορισμό των δημοκρατικών κατακτήσεων των λαών και την αύξηση της εξουσίας των εταιρειών αυτών.

Ιδού τι λέγεται για το λόμπι αυτό από την Αυστραλή ακαδημαϊκό Sharon Beder:

H Trialteral Commission είναι ένα παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο δίκτυα εταιρειών μπορούν να εντάξουν υψηλά ιστάμενους σε κυβερνήσεις και δημόσιες διοικήσεις μέσα σε συμμαχίες εναντίον της δημοκρατίας. Η Τριμερής Επιτροπή δημιουργήθηκε για να “διαμορφώσει τη δημόσια πολιτική” σε μια εποχή που η δημοκρατία έθετε εξοργιστικά εμπόδια στις πολυεθνικές. Το 1975, η Τριμερής Επιτροπή δημοσίευσε μια έκθεση με τίτλο “Η Κρίση της Δημοκρατίας”. Ανάμεσα στους συγγραφείς της ήταν ο γνωστός αντιδραστικός Samuel Huntington. Η έκθεση διαπίστωνε ότι “κάποια από τα προβλήματα διακυβέρνησης σήμερα οφείλονται στην υπερβολική δημοκρατία”. Η έκθεση είπε επίσης ότι “χρειάζεται πράγματι ένας βαθμός περιορισμού της δημοκρατίας” και ακόμα ότι “η αποτελεσματική λειτουργία ενός δημοκρατικού πολιτικού συστήματος απαιτεί ένα βαθμό απάθειας και μη ανάμειξης ενός μέρους ατόμων και ομάδων”. Ιδού λοιπόν η ομάδα πίεσης της οποίας είναι μέχρι σήμερα μέλος ο κύριος Παπαδήμος και της οποίας ακριβώς την ιδρυτική αποστολή έρχεται να εκπληρώσει στην Ελλάδα: να επιβάλει την απάθεια στον ελληνικό λαό που αγωνίζεται ενάντια στα άδικα μέτρα και να «μετριάσει» το δικαίωμά του να διαλέγει ποιος θα τον κυβερνάει.

Ο ιδρυτής και επίτιμος πρόεδρος της Τριμερούς Επιτροπής David Rockfeller εξήγησε το σκοπό ύπαρξής της, λέγοντας ότι «πρέπει να μειωθεί ο ρόλος της κυβέρνησης. Κάποιος πρέπει να αναλάβει αυτά που έκανε η κυβέρνηση και οι εταιρείες φαίνονται να είναι οι οντότητες που είναι πιο λογικό να το κάνουν αυτό». Αυτό ακριβώς προβλέπει και το πρόγραμμα της Τρόικας που έρχεται να εφαρμόσει ο κύριος Παπαδήμος. Την παράδοση όλων των λειτουργιών της ελληνικής κοινωνίας σε πολυεθνικά αρπακτικά που είναι στην πράξη τα ίδια με αυτά που τον επέβαλαν μέσω του ελέγχου που ασκούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην κυρία Μέρκελ και στον κύριο Σαρκοζί.

Στις 7 Νοεμβρίου, οι Financial Times έγραψαν: «...πρωτοκλασάτοι πολιτικοί, επιχειρηματίες και λομπίστες διενεργούν εντατικές συζητήσεις για να εντοπίσουν υποψηφίους για υπουργικές θέσεις στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας». Να πώς σχηματίστηκε η κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου ερήμην του λαού και με τις μεγάλες εταιρείες να έχουν καθοριστικό ρόλο.

Ο Λουκάς Παπαδήμος είναι επίσης ο πρώην υποδιευθυντής της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Ενός μη εκλεγμένου οργανισμού που δεν είναι υπόλογος σε κανέναν και καθορίζει την πολιτική του με βάση τις οδηγίες που παίρνει από σώματα εκπροσώπων του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Τέτοια σώματα είναι η Ομάδα των Τριάντα [1] και το Σκιώδες Συμβούλιο της ΕΚΤ (δείτε τα μέλη του στο τέλος αυτού του άρθρου).

Την πολιτική θέληση των τραπεζών που συμμετέχουν σε αυτά τα λόμπι εκπλήρωνε και ο κ. Παπαδήμος όταν ήταν υποδιευθυντής της ΕΚΤ. Αποτελεί λοιπόν δοκιμασμένο μέλος της παγκόσμιας τραπεζικής ελίτ και αυτήν κυρίως αντιλαμβάνεται ως τη «μητέρα-πατρίδα» του.

Δεν πρέπει να αναμένεται λοιπόν ότι ο κύριος αυτός θα «χρησιμοποιήσει τις γνώσεις του και τις επαφές του για να ωφελήσει τον ελληνικό λαό», όπως λένε τα παπαγαλάκια. Πρόκειται για εκπρόσωπο του διεθνούς τραπεζικού και πολυεθνικού κεφαλαίου που έρχεται με τρόπο ανάλογο που τα δύο μεγάλα αστικά κόμματα έφεραν στην εξουσία τον Μεταξά τη δεκαετία του ’30, καθώς και με τη θετική έγκριση των ευρωπαϊκών ελίτ.

Είναι άκρως αυτο-εξευτελιστικό για τις ίδιες τις ευρωπαϊκές ελίτ που αποδέχονται –αν δεν επιβάλλουν– το πρόσωπο αυτό που ήταν επικεφαλής της Τράπεζας της Ελλάδος το διάστημα που η Ελλάδα διαστρέβλωσε τα δημοσιονομικά της μεγέθη ώστε να μπει στο Ευρώ. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει πόσο ψεύτική ήταν η –έτσι κι αλλιώς δέκα χρόνια καθυστερημένη– οργή των «ευρωπαίων εταίρων» για τη χάλκευση των στατιστικών, που φυσικά δεν έγινε μόνο στην Ελλάδα. Από κοινού οι ευρωπαϊκές ελίτ με την ελληνική αστική ηγεσία σχεδίασαν την είσοδο της χώρας στο ευρώ, μαζί και τώρα σχεδιάζουν μια νέα αντιδημοκρατική εκτροπή ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Βασική αποστολή του Λουκά Παπαδήμου είναι να επιβάλει στον ελληνικό λαό με αντιδημοκρατικό τρόπο την απόφαση της τελευταίας συνόδου της ΕΕ που προβλέπει την εγκατάσταση ελεγκτών της Κομισιόν (βλέπε task force) και της ΕΚΤ σε όλα τα υπουργεία, τη διαχείριση του τραπεζικού συστήματος απευθείας από την Τρόικα καθώς και το αποικιακό σχέδιο «Ήλιος» με το οποίο ξένες πολυεθνικές θα κλέβουν ηλιακή ενέργεια από την Ελλάδα για να καλύψουν ενεργειακές ανάγκες αλλού.

Δεν υπάρχει λοιπόν άλλη αξιοπρεπής πολιτική επιλογή πέρα από την ένταση των κινητοποιήσεων απαιτώντας την άμεση διάλυση της κυβέρνησης αυτής, εκλογές τώρα και απόρριψη της απόφασης της συνόδου.

[1] Περισσότερα γι’ αυτή την ομάδα σε πρόσφατη δημοσίευση του Παρατηρητηρίου της Ευρώπης των Πολυεθνικών

αναδημοσίευση από αριστερό βήμα

Σημείωση: βλέποντας την Λίστα με τα μέλη της Τριμερούς Επιτροπής (Trilateral Commission) παρατήρησα ποιοι άλλοι είναι μέλη απο την Ελλάδα

-Οδυσσέας Κυριακόπουλος, πρόεδρος ΙΟΒΕ

-Αλέξης Παπαχελάς, διευθυντής Καθημερινής

-Παναγής Βουρλούμης, πρώην διοικητής ΟΤΕ

τυχαίο;;;

Η μέρα εκείνη δεν θα αργήσει...

2011-11-08T23:41:00.008+02:00

Άλλαξε ο κολιές

Όσοι γίνουν πρωθυπουργοί (Δερβενιώτης)

Πότε θα κάμει ξαστεριά (Krotkaya)

Ένα το χελιδόνι (το βυτίο)

Προφητικόν (έλικας)

Λόλα να ένα μήλο

2011-11-06T17:56:00.005+02:00

-Και γιατί να παραιτηθώ εγώ;

-Και ποιος να παραιτηθεί;

-Να παραιτηθείς εσύ!

-Και γιατί να παραιτηθώ εγώ;

-Και ποιος θέλεις να παραιτηθεί;

-Να παραιτηθεί ο άλλος!

-Και γιατί να παραιτηθεί ο άλλος;

-Και ποιος να παραιτηθεί;

-Να παραιτηθεί ο ίδιος!

-----------------------------------------

Θα βγούμε από το ευρώ; Θα γυρίσουμε στη δραχμή; Θα μας πετάξουν έξω από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Θα ξαναπάρουμε μέρος στη Γιουροβίζιον; Μήπως θα μας πετάξουν έξω κι από τα Βαλκάνια; Μπρρρρρ…. τρέμω…. τι άλλο, τι άλλο θα μας συμβεί;

Breaking news: Ο πρωθυπουργός επιτέλους πήρε απόφαση σε 2 δεύτερα έχουμε το διάγγελμά του…1…2… «Οι εταίροι μας που τόσα χρόνια μας φροντίζουν και μας δανείζουν ανιδιοτελώς και μας πουλάνε τα προϊόντα τους για την φουκαριάρα την μάνα μας, βρήκαν για άλλη μια φορά τη λύση που εμείς βεβαίως είχαμε σκεφτεί από πριν. Ελληνικέ Λαέ τέρμα πια στην ανησυχία, τέρμα πια στην ανασφάλεια, με την νέα δανειακή σύμβαση και τα 130 δις μας δίνεται η δυνατότητα να αγοράσουμε 10.787.690,00 διαστημικές κάψουλες. Θα αποικίσουμε στον Σείριο. Η εγκατάλειψη της γης θα γίνει εντός της επόμενης εβδομάδας. Με την εγκατάσταση μας στον νέο πλανήτη δεσμεύομαι να ζητήσω ψήφο εμπιστοσύνης από την βουλή. Γιατί το αποδεικνύω καθημερινά ότι δεν είμαι γαντζωμένος στην καρέκλα μου. Όλοι μαζί μπορούμε!»

-------------------------------------------

Κι αφού πέφτουν ονόματα συνεχώς για πρωθυπουργούς της μεταβατικής κυβέρνησης να συμβάλλω κι εγώ με ένα όνομα που νομίζω είναι ό,τι πιο αξιόπιστο διαθέτει σήμερα η Χώρα.

Νίκος Αλέφαντος! Εγγύηση για να γίνουν τα πάντα όλα!

Υ.Γ. Με ποια νομιμοποίηση μια κυβέρνηση που δεν μπορεί να κυβερνήσει λόγω λαϊκής κατακραυγής θα αποφασίσει και θα ορίσει μία άλλη κυβέρνηση; Οεο;

Π.Ι. 5ος

2011-11-01T00:10:00.005+02:00

Κουλουριασμένη ηθική της μιζέριας. Το κεφάλι στα γόνατα, τα χέρια πάνω από το κεφάλι, για προστασία. Φωνές σαν πέτρες. Βρισιές ματώνουν το κορμί. Γυμνός στην μέση της ζωής.

Θα ντυθεί την θλίψη να κρύψει την υποκρισία.

Γιατί δεν με κοιτάς με κλειστά τα μάτια για λίγο;

Δεν θέλω να νιώσεις όπως εγώ, θέλω απλά να το προσπαθήσεις.

Θέλω να μου πεις να κάνω το ίδιο.

Και τι θα πει «μη κρατάς το τσιγάρο έτσι, έτσι το κρατάνε οι άντρες» ; Ποιος το όρισε αυτό;

Θέλω να το αισθάνομαι στο χέρι μου. Και τι έγινε;

Θέλω να το κρατάω όπως εκείνος.

Όταν φοβάσαι είναι αλλιώς. Κι όταν δεν φοβάσαι πάλι αλλιώς είναι.

Υπάρχουν άραγε ακόμα λόγια;

2011-10-21T22:01:00.002+03:00

Πρέπει να μείνουμε ψύχραιμοι. Μείνετε ψύχραιμοι. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Τι να σκεφτείς όμως πια; Τι; Μην κλείνεις τα μάτια σου λέω γιατί τότε βλέπει μόνο η καρδιά. Σκέψου. Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι. Μείνετε ψύχραιμοι. Όλοι γελάνε μαζί μας. Δεν χρειάζεται να μας κυνηγήσουν. Τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Δεν χρειάζεται να μας τρομοκρατήσουν πια. Έχουμε τρομοκρατηθεί από μόνοι μας. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Ήρεμα, ήρεμα! Μην τρέχετε! Είμαστε τελειωμένοι πια. Ένας νεκρός. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Προδότες. Προβοκάτορες. Περιφρούρηση της Βουλής. Είμαστε ακίνδυνοι. Είμαστε οι πιο επικίνδυνοι. Ανάχωμα στην εξουσία. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Δεν θα περάσεις. Δεν έχει νόημα πια. Όλα τέλειωσαν. Εργασιακή εφεδρεία. Άρθρο 37. Αίματα. Φωνές και πέτρες. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Μην φεύγετε. Νυχτώνει σε λίγο. Δεν έμεινε τίποτα. Απογοήτευση. Οργή. Ένας νεκρός. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου.

Υ.Γ. Πόσους νεκρούς αντέχει ακόμα αυτή η βουλή; Ούτε ένας δεν βρέθηκε χτες να αναλογιστεί τι κάνει εκεί μέσα ενώ έξω γίνεται πόλεμος;

Το κράτος...

2011-10-18T23:40:00.003+03:00

...παρακράτησε!

Μην κρύβεσαι άλλο

2011-10-18T00:15:00.000+03:00

Ποντικούς πονηρούς, γεμίσαμε ποντικούς.

Γεμάτοι λίγδα κουνάνε την ουρά τους και ροκανίζουν συνεχώς.

Μα τι κουτοί τα σχοινιά που ροκανίζουν κρατούν το βασίλειο τους πάνω από τον βούρκο.

Κι εσείς εκεί στο βάθος;

Χορτάσατε. Οι κοιλιές σας πρήστηκαν.

Ύπνος τώρα.

Αστοί αστοί αχ πόσο εύκολα σας ξεγελάσαν πάλι.

Βαδίστε πάλι τον δρόμο της ματαίωσης.

Ο δρόμος της ελευθερίας δεν είναι για σας.

Με τα αυτιά του blogger...

2011-10-16T20:46:00.004+03:00

Α) «Άντε μωρέ με τους αγανακτισμένους που αγανακτούν με ραντεβού. Το καλοκαίρι τα μάζεψαν κι ύστερα ξαναγανακτήσαν και ήρθαν πάλι»

Β) «Δεν γίνεται τίποτα, άμα δεν μπούμε μέσα στην βουλή. Πρέπει να χυθεί αίμα»

Δύο φράσεις. Δύο λογικές συμψηφισμού, τσουβαλιάσματος ανθρώπων και ιδεών, δύο λογικές κρίσης χωρίς προσωπική εμπειρία και σίγουρα χωρίς προσωπικό κόστος.

Α) Το κίνημα ή ό,τι τελοσπάντων συνέβαινε στην πλατεία Συντάγματος τόσο καιρό εκδιώχθηκε ξημερώματα Σαββάτου στα τέλη Ιουλίου όταν ελάχιστος κόσμος βρισκόταν εκεί. Δεν ήμουν εγώ εκεί να τους στηρίξω. Δεν ήσουν εσύ εκεί να τους στηρίξεις. Είναι πολύ εύκολο να περιμένεις από τους άλλους να κάνουν αυτό που δεν έχεις εσύ τα κότσια να κάνεις. Ενδεχομένως να μη θέλεις. Αλλά τότε δεν θα τους κατηγορούσες ότι έφυγαν. Χτες υπήρχε ένα παγκόσμιο κάλεσμα (δεν ξέρω από πού οργανώθηκε) για μαζικές εκδηλώσεις ενάντια στο παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο. Δεν ήταν ραντεβού για αγανακτισμένους. Ήταν διαμαρτυρία. Ναι άλλη μια μέρα που δεν έγινε η επανάσταση αλλά πώς να γίνει άραγε όταν ούτε πενήντα χιλιάδες δεν κατέβηκαν χτες; Ποια είναι η κατηγορία σου αυτή τη φορά στους λεγόμενους αγανακτισμένους; Ότι δεν είναι κάθε μέρα και κάθε ώρα στον δρόμο να διαδηλώνουν και πάνε όταν υπάρχει συλλογικό κάλεσμα; Άραγε εσύ θα μείνεις να κάνεις απεργία διαρκείας; Α ναι ξέχασα δεν είσαι με τους συνδικαλιστές. Χαίρω πολύ και ποιος είναι, ποιος αμφισβητεί ότι τόσα χρόνια υπήρξαν οι κομματικοί στρατοί που στήριζαν την μία ή την άλλη κομματική παράταξη; Όμως αυτή είναι η μισή αλήθεια. Γιατί η άλλη μισή είναι ότι υπάρχει συνδικαλισμός, ο λεγόμενος πρωτοβάθμιος, που δρα χωρίς κομματική (πρόσεξε κομματική όχι πολιτική) ταυτότητα από τους ίδιους τους εργαζόμενους χωρίς προσωπικές επιδιώξεις κομματικής καριέρας. Δεν είναι ούτε άσπρο ούτε μαύρο λοιπόν, δεν είναι όλοι οι συνδικαλιστές το ίδιο. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση αυτών των πουλημένων, των λαμόγιων που τόσα χρόνια είχαν ό,τι ήθελαν γιατί πρέπει να εναντιωθώ όταν έχουμε κοινό στόχο να φύγουν τα μνημόνια; Δεν είναι ότι τους κόβονται απλά προνόμια, είναι ότι τους κόβονται βασικά δικαιώματα. Και σίγουρα όλοι έχουμε καταλάβει πια ότι δεν φταίει ο δημόσιος τομέας για το χρέος. Δεν πήρε την απόφαση ο δημόσιος τομέας για το τι και από πού θα δανειστούμε έτσι δεν είναι; Σκέψου λοιπόν ποιος έχει την μεγαλύτερη ευθύνη ο γιατρός που παίρνει το φακελάκι ή ο ασθενής που το δίνει; Βάλε τώρα οπου γιατρός πολιτικό σύστημα και όπου ασθενής δημόσιος τομέας για να δεις ποια ήταν η σχέση.

«Να είμαστε συνειδητοί πολίτες και αλληλέγγυοι μεταξύ μας. Αλλά πριν κι από αυτό, πρέπει να διώξουμε τους αλήτες που μας κυβερνούν. Αυτούς που μας αναγκάζουν να ζούμε μέσα σ' έναν ευφημισμό. Υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη": αυτό που δέρνει τον πολίτη και καταργεί την υπόστασή του. Υπουργείο "Περιβάλλοντος": Με τον σημερινό υπουργό και αρχιτέκτονα της καταστροφής να ξεπουλάει τα πάντα. Υπουργείο "Εθνικής Αμυνας": Φοβάμαι και να σκεφτώ τι υπουργείο είναι αυτό. Υπουργείο "Διά βίου μάθησης": Με επικεφαλής μια κυρία που ως επίτροπος στην Ευρώπη είχε προτείνει να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα της Ελλάδας! Και το άλλο; Πρωθυπουργός της χώρας να είναι κάποιος που προσεύχεται να υπάρξει παγκόσμια διακυβέρνηση! Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ούτε ανίκανοι ούτε αδαείς. Είναι νεοταξίτες, δούλοι ξένων παγκόσμιων συμφερόντων κι εντεταλμένοι γραικύλοι».

Β) Πολύ ωραία πρόταση αρκεί αυτός που την λέει να είναι κι αυτός που θα μπει στην πρώτη γραμμή. Γιατί εγώ λυπάμαι όσο και να θέλω να αλλάξω τα πράγματα όταν κατεβαίνω στις πορείες δεν πάω για να φάω ξύλο. Δεν θέλω ούτε κουφή να μείνω, ούτε στο νοσοκομείο να καταλήξω πόσο μάλλον να συλληφθώ. Αν κατέβουν πεντακόσιες χιλιάδες στον δρόμο και κάνουμε όλοι μαζί ντου στην βουλή ναι ίσως να αλλάξω γνώμη τότε, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει όλοι εσείς που για τον έναν ή άλλον λόγο μένετε σπίτι σας να κατέβετε μαζί μου στον δρόμο. Αλλιώς λυπάμαι επανάσταση μόνη μου ΔΕΝ ΚΑΝΩ!

«Ακόμη και στο πυκνότερο σκοτάδι υπάρχει ελπίδα. Δεν τη διακρίνεις, όμως, ξαπλωμένος στον καναπέ. Πρέπει να κινητοποιηθούμε και ας χάσουμε μερικές μάχες. Δεν έχω αυταπάτες. Αυτός ο ύπουλος και αισχρός πόλεμος, στον οποίο ο αληθινός εχθρός κάθεται απομονωμένος σε κάποια γραφεία, θα αγριέψει περισσότερο».

Κατά τ’ ‘αλλά ήταν ένα συνηθισμένο Σαββατοκύριακο με εκδηλώσεις χαράς ανά τον κόσμο για την παγκοσμιοποίηση που βοηθάει στην εξέλιξη του κόσμου, τρεις κορυφαίοι μάς υπουργοί μας εγκαλούν (εδώ το μανιφέστο του κώλου, εδώ μία σύντομη απάντηση κι εδώ μια εκτενής), ένα κορυφαίο(μη χέσω) κυβερνητικό στέλεχος που ντρέπεται όμως να πει το όνομα του «σπάει» τη σιωπή του και με πόνο εξομολογείται πώς αισθάνθηκε σαν πόρνη (ω οϊμέ ω οϊμέ) με αρχιτσατσά τον Τζέφρυ.

Και τέλος μια ωραία επιστολή εκ της αλλοδαπής.

Τα σύννεφα πυκνώσαν

2011-10-13T22:47:00.012+03:00

Αλλάζω. Η φωνή μου είναι δυνατή τώρα πια. Δεν είναι διαμαρτυρία είναι αυτή που θα ξεριζώσει κάθε μίζερη σκέψη σου. Θα ξυπνήσει κάθε κοιμισμένο νου.

Ξυπνάω. Κοιτάζω μέσα σου. Κοιτάζω πέρα από σένα. Το βλέμμα μου σε κάνει κομμάτια.

Σηκώνομαι. Η γροθιά μου θα σπάσει κάθε βιτρίνα ψεύτικης ελπίδας. Η δύναμη μου θα τσακίσει όποιον σταθεί εμπόδιο.

Αλλάζω. Ο φόβος σου δεν με αγγίζει πια. Η οργή μου θα ανάψει τη φωτιά που δεν σβήνει ποτέ.

Αντιδρώ. Όπου κι αν κρυφτείς θα σε βρω. Ό,τι μου έκλεψες θα το πάρω πίσω.

Σκέφτομαι. Το γέλιο μου θα ακολουθήσει την κατρακύλα σου στην λάσπη της ξευτίλας. Η περιφρόνηση μου υπάρχει στο σάλιο μου που θα κολλήσει πάνω σου.

Αλλάζω. Το παραμύθι τέλειωσε. Η δουλειά είναι ντροπή. Στον δρόμο θα σε συναντήσω.

Πολεμάω. Τα όπλα σου είναι άχρηστα. Τα δικά μου είναι αυτά που ξεδιψούν την ψυχή και θρέφουν το όνειρο.

Αναπνέω. Η αλληλεγγύη δεν εξηγείται. Είναι αυθύπαρκτη.

Αλλάζω. Εχθρός μου δεν είναι ο διπλανός μου. Είναι όποιος θέλει να με στρέψει εναντίον του.

Εξεγείρομαι. Τίποτα δεν θα με σταματήσει. Δεν σαλεύει το μάτι μου.

Αποφασίζω. Οι κανόνες σου δεν ισχύουν πια.

Ραντεβού στις 15 Οκτωβρίου στην Αθήνα και σε όλο τον κόσμο, στις 19 και 20 Οκτωβρίου.

Ούτε τα παρατηρητήρια, ούτε τα σκυλιά σας θα σας σώσουν πια.

Tell them the fairytale gone bad…

Με τη βροχή καλύτερα...

2011-10-11T00:36:00.004+03:00

Σάββατο 8 Οκτωβρίου. Ταμπούρια. 1^ο Θεμιστόκλειο Φεστιβάλ. Θεμιστόκλειο Στάδιο. Εισιτήριο 18,00 ευρώ. Έναρξη 18:00. Λήξη 24:00. Lexicon Project, Imam Baildi, Παύλος Παυλίδης, Θανάσης Παπακωνσταντίνου.

Ένα αμφιλεγόμενο Φεστιβάλ που κανείς δεν ήξερε τον διοργανωτή, υπο την αιγίδα του Δήμου Πειραιά, το εισιτήριο ακριβό κι ο χώρος τίποτα το σπουδαίο, ένα γήπεδο λίγο μεγαλύτερο από το προαύλιο του σχολείου μου. Οι άνθρωποι που ήταν υπεύθυνοι για την διοργάνωση με μαύρες μπλούζες και μαύρα γυαλιά σε κοιτούσαν λες κι ήσουν τουλάχιστον ύποπτος για φόνο. Λες και έμπαινες να ακούσεις τον Van Buuren ή δεν ξέρω κι εγώ ποιον! Κάγκελα και 5 (!) άτομα έφραζαν την είσοδο λες και δεν αρκούσε ένας απλός υπεύθυνος εισιτηρίων. Και σαν μην έφταναν αυτά κάποια στιγμή μια ομάδα γύρω στα 30 άτομα κρέμασε στα κάγκελα ένα πανό που έλεγε να δοθεί το στάδιο στους δημότες και όχι στην εμπορευματοποίηση της τέχνης και στους δηθεν ευαισθητους καλλιτεχνες!

Το πρόγραμμα των Lexicon σχεδόν διακόπηκε λόγω επικείμενης κακοκαιρίας αφήνοντάς τους μόνο για μισή ώρα. Ο κόσμος δεν ήταν ακόμα πολύς, τα «ηχηρά» ονόματα ακολουθούσαν. Οι επόμενοι βγήκαν με αρκετή καθυστέρηση, είχε ήδη αρχίσει να ψιχαλίζει. Οι Ιμάμ έκαναν κέφι αν κι ο περφορμερ τους (πιο πολύ έτσι θα τον χαρακτήριζα παρά τραγουδιστή) επιεικώς μας έπρηξε με τα «clap your hands» και «say yooo» και μάλιστα σε ένα κοινό που δεν ανταποκρινόταν.

Κι ύστερα… Ύστερα η βροχή δυνάμωσε κι ο Παυλίδης βγήκε κι η εικόνα ήταν τόσο «για να είναι»… Λένε ότι άμα το πιστέψεις κάποτε ανοίγουν οι ουρανοί…

Τα πάντα έσβησαν κι ήταν μόνο η βροχή και η μουσική… Νότες και σταγόνες… Τα χέρια άπλωσαν… Τα μάτια έκλεισαν… Όλα ξεπλύθηκαν…

Κι όταν βγήκε ο Θανάσης εκεί πια ήσουν «αλλού»…

Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει και σκέφτεται

Είμαι ό,τι δεν έζησα

Είμαι η βροχή που θα ‘ρθει

Να δροσίσει άγνωστων γυναικών το κορμί

Ο Θανάσης που βγήκε και είπε «Θα σας κρατήσω συντροφιά» χωρίς όργανα με μια κιθάρα και μια ομπρέλα κι ο κόσμος τον αποθέωσε…

Τι υπέροχη μουσική και στίχους που ‘χει γράψει αυτός ο άνθρωπος!

Υ.Γ.1 Κάτι τέτοιες μικρές στιγμές που τις ξεχνάς αμέσως μετά, σου δίνουν δύναμη.

Υ.Γ.2 Μερικά «ευχαριστώ» ξεχνάς να τα πεις όταν πρέπει κι ίσως να μοιάζουν παράταιρα μετά. Δεν πειράζει, πες το κι ό,τι γίνει…

Υ.Γ.3 Ίσως λα βίτα ε μπέλα μπορεί να είναι γλυκιά…

Υ.Γ.4 Αν και χαλάει την ρομαντική διάθεση του ποστ, θα το βάλω γιατί το βρήκα και ΕΛιώσα από τα γΕΛια!!!! Χαχαχαχα! (κλικ στο ΕΛ ντεεεεε!)

Κοίτα να δεις τι πάθαμε...

2011-10-02T16:45:00.005+03:00

Διάβασα το άρθρο του Κ. Βαξεβάνη στην Lifo και πραγματικά έπεσα από τα σύννεφα. Ή εγώ «το ‘χω χάσει» ολότελα ή ο Βαξεβάνης από το κουτί της Πανδώρας έπεσε στο κουτί με τα παραμύθια.

Είναι τόσο εντυπωσιακή η άλογη λογική του. Διαβάστε το άρθρο, κι όποιος έχει χρόνο ας δει και τα σχόλια. Εγώ θα σταθώ σε μερικά σημεία και θα κάνω μερικά μόνο σχόλια.

Γράφει λοιπόν,

«Δεν είμαι σίγουρος πως η πτώχευση είναι η καταστροφή της Ελλάδας. Προσπαθώ να καταλάβω τι είναι αυτό που θα πτωχεύσει. Η Παιδεία των προσωπικών Πανεπιστημίων και της κομματικής συναλλαγής; Οι εφορίες της διαφθοράς; Τα νοσοκομεία με το φακελάκι; Μήπως θα συντριβεί το πολιτικό μας σύστημα, αυτή η μεγάλη αποθήκη με ψεύτες, φαφλατάδες και ανεπάγγελτους; Θ’ αναγκαστεί ο Δημήτρης Ρέππας να γίνει οδοντογιατρός, ο Καραμανλής δικηγόρος και ο Βενιζέλος αδύνατος; Ποια, αλήθεια, είναι η μεγάλη καταστροφή που φοβόμαστε;»

Πρώτα και κύρια όταν ένα κράτος πτωχεύει, πτωχεύουν οι πολίτες του. Η στάση πληρωμών είναι στάση πληρωμών προς κάποιους. Δεν ξέρω τι δείγματα έχει δει από την μέχρι τώρα κυβερνητική πορεία που να τον κάνουν να πιστεύει πως όταν κηρύξουμε επίσημη χρεωκοπία αυτός που θα την πληρώσει πρώτος θα είναι ο Ρέππας κι ο Καραμανλής που δεν θα έχουν να φάνε και θα πρέπει να δουλέψουν. (εδώ κολλάει το «χαχα καλό το άλλο με τον Τοτό το ξέρεις;»)

Και συνεχίζει,

«Υπάρχουν πολλά που θα χάσουμε, αλλά δεν ξέρω αν είναι αυτά που δικαιούμαστε και πολύ περισσότερο αυτά που χρειαζόμαστε. Στη γειτονιά μου θα κλείσουν τα 7 καταστήματα μανικιούρ-πεντικιούρ και τα 6 κομμωτήρια και θα μείνει μόνο ο ένας φούρνος που θα πουλάει είδος ανάγκης: ψωμί.»

Με ποιο κριτήριο άραγε κάνει αυτή την κατηγοριοποίηση για το ποια δικαιούμαστε και χρειαζόμαστε; Γιατί από το ενδεικτικό παράδειγμα του δεν μπορώ να καταλάβω. Φαντάζομαι πάντως πως τα 6 κομμωτήρια και τα 7 πεντικιούρ μανικιούρ είχαν κάποτε δουλειά για να ανοίξουν. Είναι άραγε κατακριτέο το να χτενίζεσαι και να κάνεις μανικιούρ πεντικιούρ ή μήπως είναι πολυτέλεια; Ή μήπως χρειάζεται να υπάρχουν μόνο μαγαζιά με είδη πρώτης ανάγκης; Γιατί τότε δεν νομίζω πως και η δημοσιογραφία είναι επάγγελμα «πρώτης ανάγκης». Αυτή η λογική μόνο σε ηλίθια συμπεράσματα μας οδηγεί έτσι δεν είναι;

Και συνεχίζει ακάθεκτος,

«Οι κυρίες θα πάψουν να ισορροπούν επικίνδυνα πάνω σε αφόρετες γόβες και τεχνητές επιθυμίες. Οι τράπεζες δεν θα έχουν διακοποδάνεια. Ο Ρέμος δεν θα βρίσκει κανέναν να του ρίξει δυο γαρύφαλλα. Η Φιλιππινέζα δεν θ’ αναθρέφει πια τα παιδιά. Οι σύγχρονες μανάδες ίσως δεν θ’ αναφωνούν «δεν αντέχω», γιατί θ’ ανακαλύψουν τη σημασία και της λέξης και της αντοχής. Τα παιδιά μας, όταν βγάζουν με 10 το λύκειο, θα πηγαίνουν σε κάποια τεχνική σχολή και όχι στο ιδιωτικό Πανεπιστήμιο του Λονδίνου που αναλαμβάνει να βαφτίσει τους κατιμάδες επιστήμονες με το αζημίωτο.»

Αυτά που περιγράφει δεν είναι της φαντασίας του σίγουρα. Συμβαίνουν ναι. Αλλά σε ποιο βαθμό; Ήταν όλη η κοινωνία προ κρίσης η εικόνα που έδειχνε η τηλεόραση; Ήταν το λαιφσταιλ που περιγράφει τρόπος ζωής της πλειονότητας; Δεν είναι λίγο απλοϊκό να ισοπεδώνουμε και να τσουβαλιάζουμε; Αν δεν είναι αυτή η παράγραφος ο ορισμός του λαϊκισμού τότε τι είναι; Εμπρός στην πλατεία να κάψουμε τις ψιλοτάκουνες γόβες μας!

Και πάμε παρακάτω,

«Ίσως χρησιμοποιούμε το κινητό τηλέφωνο όπως σε όλη την Ευρώπη, για να επικοινωνούμε και όχι για να εξευτελιζόμαστε. Το «ουάου» θα πάψει να είναι το υποκατάστατο του οργασμού στις κουβέντες που ψάχνουν την επιβεβαίωση της ανοησίας. Μπορεί να ψάξουμε περισσότερο τον πραγματικό οργασμό, μαζί με τους κανονικούς ανθρώπους που θα μας κάνουν να τους εκτιμάμε. Θ’ αρχίσουμε να αξιολογούμε ποιος είναι ικανός και χρήσιμος και όχι αναγνωρίσιμος. Οι μανάδες δεν θα ζητάνε αυτόγραφο από την Τζούλια για τις κόρες τους.»

Ναι είμαι σίγουρη ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη χρησιμοποιούν το κινητό για να επικοινωνούνε! Που τις έχει ακούσει αυτές τις κουβέντες άραγε; Νομίζω πως συχνάζει μάλλον στο Κολωνάκι…

Λίγο ακόμα,

«Το σύστημα της αξιολόγησής μας θ’ αλλάξει και ίσως απαιτήσουμε πραγματικά να τιμωρηθούν αυτοί που τα έφαγαν. Παρουσία μας, πάντα. Ίσως δεν ξαναψηφίσουμε εκείνους που μας έφεραν σε αυτήν τη θέση. Και ίσως καταλάβουμε πως τα κοράκια του εξτρεμιστικού καπιταλισμού, που φαίνονταν καναρίνια μέσα από τα κουστούμια και τις τηλεοράσεις, ήταν αυτοί που μας εξαπάτησαν την ώρα που ζαλιζόμασταν με Johnnie Black. Ίσως ψάξουμε για μια πιο δίκαια ζωή, χωρίς να μετράμε την απόδοση δίκιου με τη σύγκριση τραπεζικών λογαριασμών.»

Τι ωραία και μαλακά που ήρθε και η κουβέντα στον καπιταλισμό. Τον εξτρεμιστικό καπιταλισμό (τον κακό) που δεν μοιάζει με τον ανθρωπιστικό καπιταλισμό (τον καλό) που έχει ο Βαξεβάνης στο μυαλό του όπου εκεί υπάρχουν καταστήματα που πουλάνε μόνο χρήσιμα πράγματα όπως ψωμί και όχι άχρηστες υπηρεσίες καλλωπισμού…

Και το κερασάκι στην τούρτα,

«Δεν είμαι σίγουρος πως όλα αυτά είναι κακά. Ναι, θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Αυτό που βρίζουμε όλοι πως είναι αντιπαραγωγικό, μας ταλαιπωρεί και δεν μας εξυπηρετεί. Θ’ απολυθούν κάποιοι απ’ αυτούς που μπήκαν με ρουσφέτι, γλείψιμο, αναξιοπρέπεια.»

Ναι θα υπάρξουν χιλιάδες άνεργοι. Τι ωραία φράση και πόσο ανώδυνα πλασάρεται. Σαν να είναι η ανεργία μια επουσιώδης κατάσταση της ζωής. Θα χτυπηθεί το Δημόσιο. Προσπερνάω αυτό το ψέμα, γιατί έχει ΗΔΗ χτυπηθεί ΚΑΙ ο ιδιωτικός τομέας και θέλω να θέσω το εξής απλό ερώτημα: Αυτοί οι τόσο κακοί και γλείφτες και αναξιοπρεπείς δημόσιοι υπάλληλοι που μπήκαν με ρουσφέτι τι σκατά θα τρώνε όταν απολυθούν; Υποθέτω πως δεν μας νοιάζει και δεν μας απασχολεί γιατί «όποιος είναι άξιος βρίσκει δουλειά» και «ο καλός ποτέ δεν χάνεται» και άλλες τέτοιες παπαριές μας παρηγορούν ως επιχειρήματα…

«Φοβάμαι, όπως όλοι. Αλλά θέλω και να συντριβεί ένα σύστημα που αναπαράγει τη σαπίλα. Που βαφτίζει Δημοκρατία τον διεφθαρμένο του εαυτό, Δικαιοσύνη την ατιμωρησία του κι ευτυχία την κενότητα και τον ευδαιμονισμό. Φοβάμαι. Γι’ αυτό θέλω να τελειώνουμε.»

Τελικά κύριε Βαξεβάνη γιατί για να καταρρεύσει ένα σάπιο σύστημα πρέπει να οδηγηθούμε στην εξαθλίωση και ποιος σας είπε ότι Δημοκρατία δικαιούνται να έχουν οι μορφωμένοι και οι εστέτ; Ενώ όλοι οι άλλοι, η πλέμπα, να καεί στο πυρ το εξώτερο…

Ρετρό λινκάκι με Βλαχοπούλου,

ε μιας και κλήρωσε πάρτε άλλο ένα (χιχιχεχε)

Τι μου ρθέ στο μυαλό,

Τι ταιριάζει,

Ηττοπάθεια...

2011-09-28T01:03:00.000+03:00

Ένα κίνημα που αργοπεθαίνει. Ίσως να μην γεννήθηκε και ποτέ. Δυο χιλιάδες το πολύ στην Αμαλίας, σκόρπιοι εδώ κι εκεί. Άλλοι γύρω από μια μεγάλη ελληνική σημαία που γράφει «μολών λαβέ», άλλοι με σημαίες «δεν πληρώνω». Πιο κει , μέσα στην πλατεία Συντάγματος μια θεματική ομάδα συνέρχεται με πέντε έξι άτομα. Το θέμα; Αν το χρήμα είναι ανταλλακτική μονάδα και πως θα το ξεπεράσουμε. Δεν βγήκε άκρη.

Μια τελευταία ματιά στους απογοητευτικά λίγους που μένουν στην Αμαλίας. Στο κάτω μέρος της πλατείας στα δέντρα τρεις άντρες κατουράνε ταυτόχρονα με απόσταση ενός μέτρου ο καθένας.

Οι μουσικοί της Ερμού δεν είναι πια φολκλόρ. Κανείς δεν βάζει το χέρι στην τσέπη. Δεν περισσεύει ούτε 1 ευρώ. Στο τέρμα της Ερμού ένας άστεγος σκεπάζεται με μια κουβέρτα. Έβαλε κρύο σήμερα. Κλείνει τα μάτια και ταυτόχρονα κρατά με το χέρι του το κεσεδάκι με τα κέρματα. Η πρώτη σκέψη να τον φωτογραφήσω. Δεν το έκανα. Δεν είναι οι άνθρωποι αξιοθέατα. Ούτε και η δυστυχία τους. Κι ύστερα στο Μοναστηράκι μπροστά από το σταθμό ακούω «έξω φυσάει αέρας κι όμως μέσα μου, μέσα σ’ αυτό το σπίτι πριγκηπέσα μου» ένα γυφτάκι, μικρό σε ηλικία, τραγουδάει παίζοντας ακορντεόν και δίπλα του ένα άλλο παίζει μπαγλαμαδάκι. Κι ύστερα στις ταβέρνες οι παλιές ταμπέλες με το μενού από κιμωλία έδωσαν τη θέση τους σε νέες φωτιζόμενες με γράμματα που αναβοσβήνουν και αλλάζουν χρώματα. Τα τραπέζια όμως άδεια. Κι όπου κάθονται είναι τουρίστες.

Όπου κι αν κοιτάξω η Ελλάδα με πληγώνει…

Την Κυριακή 25 Σεπτεμβρίου επιστρέφουμε στο Σύνταγμα

2011-09-23T21:23:00.003+03:00

Γιατί;

Γιατί έτσι ρε φίλε!

Γιατί ναι πιστεύω στο ανέφικτο. Γιατί ναι πιστεύω στην ουτοπία. Γιατί ξεκόλλα λίγο το μυαλό σου κι αφήσου. Νιώσε ρε φίλε πως όλα αλλάζουν άμα το θέλεις. Βγάλε λίγο τις παρωπίδες και δες πως υπάρχουν κι άλλοι που έχουν την ίδια ανάγκη για ελευθερία.

Γιατί πρέπει να σταματήσεις να κρίνεις τον άλλον. Γιατί δεν είσαι εσύ καλύτερος. Όχι δεν είσαι και άκουσε με επιτέλους! Όλοι σκατά και λαμόγια είμαστε, όλοι ζούμε και στηρίζουμε το σύστημα. Αλλά ξέρεις ποια είναι η διαφορά; Ότι εμείς που φωνάζουμε και μουντζώνουμε την θέλουμε στην πράξη την αλλαγή και όχι στα λόγια.

Γιατί ρε συ εξέγερση δεν γίνεται από το ιντερνετ. Ούτε στην καφετέρια και στο μπαρ.

Γιατί αν δεν συγχρωτιστείς με τον κόσμο που δεν γουστάρεις και κατακρίνεις ως πρόβατο-ψηφοφόρο, γιατί αν δεν ακούσεις αυτόν που λες ψευτοεπαναστάτη, τότε μεγάλε είσαι εσύ που συντηρείς την εξαθλίωση μας.

Γιατί βαρέθηκα να μην γίνεται τίποτα. Γιατί δεν μπορώ να γονατίσω άλλο. Δεν πάει πιο κάτω. Γιατί το μόνο που μου έμεινε είναι να σηκωθώ πια.

Γιατί δεν ξέρω πως θα αλλάξω το σύστημα, αλλά ξέρω πως θέλω να το αλλάξω. Γιατί δεν έχω κάτι να αντιπροτείνω εκτός από το «όλοι μαζί».

Γιατί ναι ρε συ μ’ αρέσει ακόμα να ονειρεύομαι μιαν άλλη κοινωνία. Γιατί κάποιοι πρέπει να βγουν μπροστά. Γιατί μας τέλειωσε η ελπίδα.

Γιατί στην τελική ρε φίλε «καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

«Μεγαλύτερη λύπηση αισθάνομαι για όσους ονειρεύονται το πιθανό, το κοντινό, ό,τι είναι νόμιμο, παρά για εκείνους που ονειροπολούν με το αλλόκοτο, το μακρινό.»

Φερνάντο Πεσσόα, Πίσω από τις μάσκες, σημειώσεις ενός λαθρεπιβάτη της ζωής, εκδόσεις Ροές

Υ.Γ. 1 Δεν πληρώνω!

Υ.Γ. 2 Ας χαλαρώσουμε λίγο!