Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

Υπάρχουν άραγε ακόμα λόγια;

Πρέπει να μείνουμε ψύχραιμοι. Μείνετε ψύχραιμοι. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Τι να σκεφτείς όμως πια; Τι; Μην κλείνεις τα μάτια σου λέω γιατί τότε βλέπει μόνο η καρδιά. Σκέψου. Πρέπει να μείνουμε ενωμένοι. Μείνετε ψύχραιμοι. Όλοι γελάνε μαζί μας. Δεν χρειάζεται να μας κυνηγήσουν. Τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Δεν χρειάζεται να μας τρομοκρατήσουν πια. Έχουμε τρομοκρατηθεί από μόνοι μας. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Ήρεμα, ήρεμα! Μην τρέχετε! Είμαστε τελειωμένοι πια. Ένας νεκρός. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Προδότες. Προβοκάτορες. Περιφρούρηση της Βουλής. Είμαστε ακίνδυνοι. Είμαστε οι πιο επικίνδυνοι. Ανάχωμα στην εξουσία. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Δεν θα περάσεις. Δεν έχει νόημα πια. Όλα τέλειωσαν. Εργασιακή εφεδρεία. Άρθρο 37. Αίματα. Φωνές και πέτρες. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου. Μην φεύγετε. Νυχτώνει σε λίγο. Δεν έμεινε τίποτα. Απογοήτευση. Οργή. Ένας νεκρός. Μην κλείνεις τα μάτια. Σκέψου.


Υ.Γ. Πόσους νεκρούς αντέχει ακόμα αυτή η βουλή; Ούτε ένας δεν βρέθηκε χτες να αναλογιστεί τι κάνει εκεί μέσα ενώ έξω γίνεται πόλεμος;


Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2011

Το κράτος...

...παρακράτησε!

Μην κρύβεσαι άλλο

Ποντικούς πονηρούς, γεμίσαμε ποντικούς.

Γεμάτοι λίγδα κουνάνε την ουρά τους και ροκανίζουν συνεχώς.

Μα τι κουτοί τα σχοινιά που ροκανίζουν κρατούν το βασίλειο τους πάνω από τον βούρκο.

Κι εσείς εκεί στο βάθος;

Χορτάσατε. Οι κοιλιές σας πρήστηκαν.

Ύπνος τώρα.

Αστοί αστοί αχ πόσο εύκολα σας ξεγελάσαν πάλι.

Βαδίστε πάλι τον δρόμο της ματαίωσης.

Ο δρόμος της ελευθερίας δεν είναι για σας.


Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2011

Με τα αυτιά του blogger...









Α) «Άντε μωρέ με τους αγανακτισμένους που αγανακτούν με ραντεβού. Το καλοκαίρι τα μάζεψαν κι ύστερα ξαναγανακτήσαν και ήρθαν πάλι»

Β) «Δεν γίνεται τίποτα, άμα δεν μπούμε μέσα στην βουλή. Πρέπει να χυθεί αίμα»

Δύο φράσεις. Δύο λογικές συμψηφισμού, τσουβαλιάσματος ανθρώπων και ιδεών, δύο λογικές κρίσης χωρίς προσωπική εμπειρία και σίγουρα χωρίς προσωπικό κόστος.


Α) Το κίνημα ή ό,τι τελοσπάντων συνέβαινε στην πλατεία Συντάγματος τόσο καιρό εκδιώχθηκε ξημερώματα Σαββάτου στα τέλη Ιουλίου όταν ελάχιστος κόσμος βρισκόταν εκεί. Δεν ήμουν εγώ εκεί να τους στηρίξω. Δεν ήσουν εσύ εκεί να τους στηρίξεις. Είναι πολύ εύκολο να περιμένεις από τους άλλους να κάνουν αυτό που δεν έχεις εσύ τα κότσια να κάνεις. Ενδεχομένως να μη θέλεις. Αλλά τότε δεν θα τους κατηγορούσες ότι έφυγαν. Χτες υπήρχε ένα παγκόσμιο κάλεσμα (δεν ξέρω από πού οργανώθηκε) για μαζικές εκδηλώσεις ενάντια στο παγκόσμιο οικονομικό κατεστημένο. Δεν ήταν ραντεβού για αγανακτισμένους. Ήταν διαμαρτυρία. Ναι άλλη μια μέρα που δεν έγινε η επανάσταση αλλά πώς να γίνει άραγε όταν ούτε πενήντα χιλιάδες δεν κατέβηκαν χτες; Ποια είναι η κατηγορία σου αυτή τη φορά στους λεγόμενους αγανακτισμένους; Ότι δεν είναι κάθε μέρα και κάθε ώρα στον δρόμο να διαδηλώνουν και πάνε όταν υπάρχει συλλογικό κάλεσμα; Άραγε εσύ θα μείνεις να κάνεις απεργία διαρκείας; Α ναι ξέχασα δεν είσαι με τους συνδικαλιστές. Χαίρω πολύ και ποιος είναι, ποιος αμφισβητεί ότι τόσα χρόνια υπήρξαν οι κομματικοί στρατοί που στήριζαν την μία ή την άλλη κομματική παράταξη; Όμως αυτή είναι η μισή αλήθεια. Γιατί η άλλη μισή είναι ότι υπάρχει συνδικαλισμός, ο λεγόμενος πρωτοβάθμιος, που δρα χωρίς κομματική (πρόσεξε κομματική όχι πολιτική) ταυτότητα από τους ίδιους τους εργαζόμενους χωρίς προσωπικές επιδιώξεις κομματικής καριέρας. Δεν είναι ούτε άσπρο ούτε μαύρο λοιπόν, δεν είναι όλοι οι συνδικαλιστές το ίδιο. Αλλά ακόμα και στην περίπτωση αυτών των πουλημένων, των λαμόγιων που τόσα χρόνια είχαν ό,τι ήθελαν γιατί πρέπει να εναντιωθώ όταν έχουμε κοινό στόχο να φύγουν τα μνημόνια; Δεν είναι ότι τους κόβονται απλά προνόμια, είναι ότι τους κόβονται βασικά δικαιώματα. Και σίγουρα όλοι έχουμε καταλάβει πια ότι δεν φταίει ο δημόσιος τομέας για το χρέος. Δεν πήρε την απόφαση ο δημόσιος τομέας για το τι και από πού θα δανειστούμε έτσι δεν είναι; Σκέψου λοιπόν ποιος έχει την μεγαλύτερη ευθύνη ο γιατρός που παίρνει το φακελάκι ή ο ασθενής που το δίνει; Βάλε τώρα οπου γιατρός πολιτικό σύστημα και όπου ασθενής δημόσιος τομέας για να δεις ποια ήταν η σχέση.


«Να είμαστε συνειδητοί πολίτες και αλληλέγγυοι μεταξύ μας. Αλλά πριν κι από αυτό, πρέπει να διώξουμε τους αλήτες που μας κυβερνούν. Αυτούς που μας αναγκάζουν να ζούμε μέσα σ' έναν ευφημισμό. Υπουργείο "Προστασίας του Πολίτη": αυτό που δέρνει τον πολίτη και καταργεί την υπόστασή του. Υπουργείο "Περιβάλλοντος": Με τον σημερινό υπουργό και αρχιτέκτονα της καταστροφής να ξεπουλάει τα πάντα. Υπουργείο "Εθνικής Αμυνας": Φοβάμαι και να σκεφτώ τι υπουργείο είναι αυτό. Υπουργείο "Διά βίου μάθησης": Με επικεφαλής μια κυρία που ως επίτροπος στην Ευρώπη είχε προτείνει να γίνουν τα αγγλικά επίσημη γλώσσα της Ελλάδας! Και το άλλο; Πρωθυπουργός της χώρας να είναι κάποιος που προσεύχεται να υπάρξει παγκόσμια διακυβέρνηση! Οι άνθρωποι αυτοί δεν είναι ούτε ανίκανοι ούτε αδαείς. Είναι νεοταξίτες, δούλοι ξένων παγκόσμιων συμφερόντων κι εντεταλμένοι γραικύλοι».


Β) Πολύ ωραία πρόταση αρκεί αυτός που την λέει να είναι κι αυτός που θα μπει στην πρώτη γραμμή. Γιατί εγώ λυπάμαι όσο και να θέλω να αλλάξω τα πράγματα όταν κατεβαίνω στις πορείες δεν πάω για να φάω ξύλο. Δεν θέλω ούτε κουφή να μείνω, ούτε στο νοσοκομείο να καταλήξω πόσο μάλλον να συλληφθώ. Αν κατέβουν πεντακόσιες χιλιάδες στον δρόμο και κάνουμε όλοι μαζί ντου στην βουλή ναι ίσως να αλλάξω γνώμη τότε, αλλά για να γίνει αυτό θα πρέπει όλοι εσείς που για τον έναν ή άλλον λόγο μένετε σπίτι σας να κατέβετε μαζί μου στον δρόμο. Αλλιώς λυπάμαι επανάσταση μόνη μου ΔΕΝ ΚΑΝΩ!


«Ακόμη και στο πυκνότερο σκοτάδι υπάρχει ελπίδα. Δεν τη διακρίνεις, όμως, ξαπλωμένος στον καναπέ. Πρέπει να κινητοποιηθούμε και ας χάσουμε μερικές μάχες. Δεν έχω αυταπάτες. Αυτός ο ύπουλος και αισχρός πόλεμος, στον οποίο ο αληθινός εχθρός κάθεται απομονωμένος σε κάποια γραφεία, θα αγριέψει περισσότερο».


Κατά τ’ ‘αλλά ήταν ένα συνηθισμένο Σαββατοκύριακο με εκδηλώσεις χαράς ανά τον κόσμο για την παγκοσμιοποίηση που βοηθάει στην εξέλιξη του κόσμου, τρεις κορυφαίοι μάς υπουργοί μας εγκαλούν (εδώ το μανιφέστο του κώλου, εδώ μία σύντομη απάντηση κι εδώ μια εκτενής), ένα κορυφαίο(μη χέσω) κυβερνητικό στέλεχος που ντρέπεται όμως να πει το όνομα του «σπάει» τη σιωπή του και με πόνο εξομολογείται πώς αισθάνθηκε σαν πόρνη (ω οϊμέ ω οϊμέ) με αρχιτσατσά τον Τζέφρυ.

Και τέλος μια ωραία επιστολή εκ της αλλοδαπής.



Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2011

Τα σύννεφα πυκνώσαν

Αλλάζω. Η φωνή μου είναι δυνατή τώρα πια. Δεν είναι διαμαρτυρία είναι αυτή που θα ξεριζώσει κάθε μίζερη σκέψη σου. Θα ξυπνήσει κάθε κοιμισμένο νου.



Ξυπνάω. Κοιτάζω μέσα σου. Κοιτάζω πέρα από σένα. Το βλέμμα μου σε κάνει κομμάτια.

Σηκώνομαι. Η γροθιά μου θα σπάσει κάθε βιτρίνα ψεύτικης ελπίδας. Η δύναμη μου θα τσακίσει όποιον σταθεί εμπόδιο.



Αλλάζω. Ο φόβος σου δεν με αγγίζει πια. Η οργή μου θα ανάψει τη φωτιά που δεν σβήνει ποτέ.



Αντιδρώ. Όπου κι αν κρυφτείς θα σε βρω. Ό,τι μου έκλεψες θα το πάρω πίσω.

Σκέφτομαι. Το γέλιο μου θα ακολουθήσει την κατρακύλα σου στην λάσπη της ξευτίλας. Η περιφρόνηση μου υπάρχει στο σάλιο μου που θα κολλήσει πάνω σου.



Αλλάζω. Το παραμύθι τέλειωσε. Η δουλειά είναι ντροπή. Στον δρόμο θα σε συναντήσω.



Πολεμάω. Τα όπλα σου είναι άχρηστα. Τα δικά μου είναι αυτά που ξεδιψούν την ψυχή και θρέφουν το όνειρο.

Αναπνέω. Η αλληλεγγύη δεν εξηγείται. Είναι αυθύπαρκτη.



Αλλάζω. Εχθρός μου δεν είναι ο διπλανός μου. Είναι όποιος θέλει να με στρέψει εναντίον του.



Εξεγείρομαι. Τίποτα δεν θα με σταματήσει. Δεν σαλεύει το μάτι μου.

Αποφασίζω. Οι κανόνες σου δεν ισχύουν πια.



Ραντεβού στις 15 Οκτωβρίου στην Αθήνα και σε όλο τον κόσμο, στις 19 και 20 Οκτωβρίου.

Ούτε τα παρατηρητήρια, ούτε τα σκυλιά σας θα σας σώσουν πια.

Tell them the fairytale gone bad…